Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν; Όταν πέσουν οι μάσκες, είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα της αποκάλυψης...;

Υπάρχει ένας κόσμος πίσω από τα φώτα της πόλης. Ένας κόσμος που λίγοι ζουν πραγματικά, και ακόμα λιγότεροι έχουν την τόλμη να τον παρατηρήσουν. Κάποιοι κρύβονται μέσα στις σκιές, κι άλλοι κοιτάζουν από μακριά, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Κάθε συνάντηση φέρνει μικρές εκρήξεις έντασης, ατάκες που τσιγκλούν και σιωπές που μοιάζουν πιο δυνατές από λόγια. Κι όσο οι κόσμοι τους συνεχίζουν να συναντιούνται, οι γραμμές που θεωρούσαν σταθερές αρχίζουν να σπάνε. Τι θα γίνει όταν η περιέργεια, η πρόκληση και η αθέατη έλξη αρχίζουν να καταστρέφουν τους κανόνες τους, ένα βήμα κάθε φορά; Το μόνο σίγουρο είναι ότι... ο κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος.

Εκείνη είναι δημοσιογράφος , δουλεύει σε μια εταιρία η οποία θα αναθέσει σε όλους τους εργαζόμενους να πάνε να καλύψουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα των νησιών της Ελλάδος . Η Ερατω Αγγελοπουλου , εάν ήθελε να αποκλείσει ένα νησί αυτό θα ήταν η Κρήτη συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Για το νησί τρέφει αισθήματα αηδίας και απέχθειας , τι θα κάνει όμως όταν θα αναγκαστεί να επισκεφτεί τα Ανώγεια ; Εκεί φυσικά ,θα γνωρίσει έναν όμορφο , γεροδεμένο μόλις στα τριαντα του χρόνια λυραρη τον Σηφη Αγγελακη . Ο οποίος είναι αρκετά γνωστός για τις παλαιες του αντιλήψεις ανάμεσα στα δύο φύλα . Τι θα γίνει όταν ξεσπάσει ανάμεσά τους ένα πάθος ; Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα τους έμεναν αξέχαστα.

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

«Είστε πολύ όμορφη σήμερα!» Εκείνη, χαμογέλασε και κοίταξε προς το μέρος μου. «Και εσείς κύριε διευθυντά. Δηλαδή...σχεδόν!» Σταμάτησα να περπατάω και έκανε το ίδιο. Γύρισα το σώμα μου προς το μέρος της. «Σχεδόν;» Είπα με ένα αστείο ύφος. «Ναι. Σχεδόν.Ίσως τα μαλλιά σας». Είπε περνώντας τα λεπτά δάχτυλα της μέσα από τα απαλά μαλλιά μου. «Χμμμ...»αναφώνησε. Έκανε μια χωριστά στο πλάι και έφερε τα μαλλιά μου προς αυτήν την κατεύθυνση. «Τώρα ναι! Τώρα είστε κούκλος!» Συμπλήρωσε. Γέλασα. Προσπαθούσα εδώ και τόσες ημέρες να την ξεχάσω. Με την σημερινή της εμφάνιση, όχι μόνο δεν τα κατάφερα, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Μακάρι να μπορούσα απλά να την τραβήξω προς το μέρος μου και να την φιλήσω. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από επάνω της. Οχι βλάκα! Είναι η κοπέλα του κολλητού σου, όχι! *******************************************************

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...