Εκείνη είναι δημοσιογράφος , δουλεύει σε μια εταιρία η οποία θα αναθέσει σε όλους τους εργαζόμενους να πάνε να καλύψουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα των νησιών της Ελλάδος . Η Ερατω Αγγελοπουλου , εάν ήθελε να αποκλείσει ένα νησί αυτό θα ήταν η Κρήτη συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Για το νησί τρέφει αισθήματα αηδίας και απέχθειας , τι θα κάνει όμως όταν θα αναγκαστεί να επισκεφτεί τα Ανώγεια ; Εκεί φυσικά ,θα γνωρίσει έναν όμορφο , γεροδεμένο μόλις στα τριαντα του χρόνια λυραρη τον Σηφη Αγγελακη . Ο οποίος είναι αρκετά γνωστός για τις παλαιες του αντιλήψεις ανάμεσα στα δύο φύλα . Τι θα γίνει όταν ξεσπάσει ανάμεσά τους ένα πάθος ; Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα τους έμεναν αξέχαστα.

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

Ήταν Ιούνιος όταν η εικοσιεξάχρονη Maisie Bennett γύρισε στο πατρικό της, κουβαλώντας μαζί της ένα πτυχίο Κτηνιατρικής και μια ζωή ολόκληρη μπροστά της. Επέστρεψε στο Adrian του Τέξας, εκεί όπου πέρασε τα εφηβικά της χρόνια ερωτευμένη με τον Ray Parker, έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της, κολλητό του πατέρα της και μόνιμα εκτός των λογικών επιλογών που θα έκανε ένας άνθρωπος με αυτοσεβασμό. Λεπτομέρεια που, φυσικά, δεν την αποθάρρυνε ποτέ. Όταν εκείνος της πρότεινε να δουλέψει στο ράντζο του, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Μόνο όλα. Η ηλικιακή απόσταση, το παρελθόν που τους συνέδεε, ο πατέρας της, η μικρή πόλη. Όμως κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει αν αυτό το καλοκαίρι θα κατέληγε σε κάτι όμορφο ή σε μια καταστροφή που θα συζητιόταν για χρόνια. Το μόνο σίγουρο ήταν πως το ράντζο του Ray Parker δεν θα φιλοξενούσε απλώς μια νέα κτηνίατρο. Θα γινόταν το σημείο όπου όλα όσα έπρεπε να μείνουν ανείπωτα θα δοκιμάζονταν.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

«Είστε πολύ όμορφη σήμερα!» Εκείνη, χαμογέλασε και κοίταξε προς το μέρος μου. «Και εσείς κύριε διευθυντά. Δηλαδή...σχεδόν!» Σταμάτησα να περπατάω και έκανε το ίδιο. Γύρισα το σώμα μου προς το μέρος της. «Σχεδόν;» Είπα με ένα αστείο ύφος. «Ναι. Σχεδόν.Ίσως τα μαλλιά σας». Είπε περνώντας τα λεπτά δάχτυλα της μέσα από τα απαλά μαλλιά μου. «Χμμμ...»αναφώνησε. Έκανε μια χωριστά στο πλάι και έφερε τα μαλλιά μου προς αυτήν την κατεύθυνση. «Τώρα ναι! Τώρα είστε κούκλος!» Συμπλήρωσε. Γέλασα. Προσπαθούσα εδώ και τόσες ημέρες να την ξεχάσω. Με την σημερινή της εμφάνιση, όχι μόνο δεν τα κατάφερα, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Μακάρι να μπορούσα απλά να την τραβήξω προς το μέρος μου και να την φιλήσω. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από επάνω της. Οχι βλάκα! Είναι η κοπέλα του κολλητού σου, όχι! *******************************************************

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...

"Στον κόσμο μου, είσαι ο μόνος θρόνος μπροστά στον οποίο θα γονατίσω" υποσχέθηκε και γονάτισε μπροστά από την ξύλινη, βικτοριανή καρέκλα, ανοίγοντας με ευγενική κτητικότητα τα πόδια της. Μέρος 𝐈: "Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερη από έναν άνδρα;" "Κάνω κουμάντο 600 κιλά ζώο ενώ εσείς δεν μπορείτε να κουμαντάρετε τα τέσσερα εκατοστά που έχετε ανάμεσα στα πόδια σας" Μέρος 𝐈𝐈: "Mi reina..." ο τραχύς ψίθυρος χάιδεψε το αυτί μου, κάνοντας με να ανατριχιάσω. "Eίσαι η βασίλισσά μου, ο μόνος νόμος που ακολουθώ είναι ο δικός σου." "Και αν σε οδηγήσω στο χάος;" Ανέπνευσα κοφτά. "Τότε θα είμαι ο βασιλιάς του, δίπλα σου." Δήλωσε. Μέρος 𝐈𝐈𝐈: "Ας δούμε πώς το παιχνίδι εξελίσσεται κάτω από τα δικά σας χέρια, Υψηλοτάτη." Μου γρύλησε, ενώ το στήθος του άγγιξε το δικό μου. "Θα ευχόσασταν να μην είχε καν αρχίσει, Υψηλότατε." Του ανταποκρίθηκα, κάτι σαγηνευτικά απόκοσμο και ελκυστικά σκοτεινό να αναβλύζει από την φωνή μου. Και επισήμως, είμασταν εχθροί, σε διαφορετικά στρατόπεδα. _______________________ Do not copy thatbluewriter© 2024 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Δύο συμμαθητές στα μαχαίρια από την πρώτη μέρα. Όταν η τάξη χωρίζει και διαλέγει στρατόπεδα , η Σίλια, νέα στην πόλη, παλεύει να κρατηθεί μακριά από έρωτα και μπελάδες.

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.