Η Σοφία, ένα 25χρονο κορίτσι, που ζει στην Κρήτη, έχει σπουδάσει νομική στην Αμερική. Όταν επιστρέφει στην Ελλάδα, αποφασίζει να στείλει το βιογραφικό της, σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της Ελλάδας. Η απάντηση είναι θετική και έτσι ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ετοιμάζετε για το ταξίδι της. Είναι πολύ ενθουσιασμένη που θα πάει στην Αθήνα. Ο λόγος, δεν είναι μόνο ότι θα ξεκινήσει μια νέα αρχή, αλλά το γεγονός πως θα δει από κοντά το επι ένα χρόνο αγόρι της τον Άλεξ που είχαν σχέση από απόσταση. Που να το φανταστεί πως ένας τυχαίος τύπος που θα την «λούσει»κατά λάθος με τον καφέ του, σε μια καφετέρια δίπλα στο αεροδρόμιο, θα είναι ο πρώτος της μεγάλος έρωτας! 💕💕

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...

"Στον κόσμο μου, είσαι ο μόνος θρόνος μπροστά στον οποίο θα γονατίσω" υποσχέθηκε και γονάτισε μπροστά από την ξύλινη, βικτοριανή καρέκλα, ανοίγοντας με ευγενική κτητικότητα τα πόδια της. Μέρος 𝐈: "Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερη από έναν άνδρα;" "Κάνω κουμάντο 600 κιλά ζώο ενώ εσείς δεν μπορείτε να κουμαντάρετε τα τέσσερα εκατοστά που έχετε ανάμεσα στα πόδια σας" Μέρος 𝐈𝐈: "Mi reina..." ο τραχύς ψίθυρος χάιδεψε το αυτί μου, κάνοντας με να ανατριχιάσω. "Eίσαι η βασίλισσά μου, ο μόνος νόμος που ακολουθώ είναι ο δικός σου." "Και αν σε οδηγήσω στο χάος;" Ανέπνευσα κοφτά. "Τότε θα είμαι ο βασιλιάς του, δίπλα σου." Δήλωσε. Μέρος 𝐈𝐈𝐈: "Ας δούμε πώς το παιχνίδι εξελίσσεται κάτω από τα δικά σας χέρια, Υψηλοτάτη." Μου γρύλησε, ενώ το στήθος του άγγιξε το δικό μου. "Θα ευχόσασταν να μην είχε καν αρχίσει, Υψηλότατε." Του ανταποκρίθηκα, κάτι σαγηνευτικά απόκοσμο και ελκυστικά σκοτεινό να αναβλύζει από την φωνή μου. Και επισήμως, είμασταν εχθροί, σε διαφορετικά στρατόπεδα. _______________________ Do not copy thatbluewriter© 2024 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Δύο συμμαθητές στα μαχαίρια από την πρώτη μέρα. Όταν η τάξη χωρίζει και διαλέγει στρατόπεδα , η Σίλια, νέα στην πόλη, παλεύει να κρατηθεί μακριά από έρωτα και μπελάδες.

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Don't copy !" Λοιπόν μια περίληψη η οικογένεια της κοπέλας:ο πατέρας της θα χωρίσει με την μαμά της και μετά η μαμά της θα παντρευτεί τον μπαμπά του Γιώργου που είναι πεθαμένη η μαμά του

Ο αδερφός της χάθηκε ένα απόγευμα που ο ήλιος χρύσιζε τη θάλασσα. Κανείς δεν τον είδε, κανείς δεν μίλησε. Η αστυνομία ξέχασε γρήγορα το όνομά του, μα η Χλόη όχι. Στους λιθόστρωτους δρόμους της Κέρκυρας, ανάμεσα σε τουρίστες και φευγαλέα γέλια, εκείνη ψάχνει σημάδια. Και τότε, μέσα από την ομίχλη του διαδικτύου, εμφανίζεται ξανά ο Περικλής-ένα φάντασμα από το παρελθόν. Μίλησαν κάποτε μέσα από οθόνες, ποτέ δεν συναντήθηκαν, ποτέ δεν είπαν όσα ήθελαν. Τώρα, όμως, είναι εδώ. Μα οι σκιές στα καντούνια ψιθυρίζουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ, οι δρόμοι της Κέρκυρας μιλούν. Η θάλασσα κρατά τα μυστικά της καλά κρυμμένα, η κάθε πέτρα έχει μια ιστορία να διηγηθεί.Και η Χλόη πρέπει να αναρωτηθεί: όταν κοιτάς στο σκοτάδι, ποιος εγγυάται ότι δεν κοιτάζει κι αυτό εσένα;

Ήταν φτιαγμένοι από φωτιά και τάφο. Δύο καρδιές, βαμμένες στο αίμα των θυμάτων τους. Εκείνος, γιος του αφανισμού. Εκείνη, κόρη της εκδίκησης. Τους μεγάλωσαν με σφαίρες, όχι με νανουρίσματα. Αν υπάρξει αγάπη ανάμεσα τους, θα είναι έγκλημα. Κι αν αντέξει...θα είναι θαύμα. Αν κοιταχτούν, όλα τρέμουν. Αν πλησιάσουν, όλα σβήνουν. Αν αγαπηθούν... Ποιον θα προδώσουν πρώτα...; Τον κόσμο τους...ή ο ένας τον άλλον; Και το κυριότερο; Αν η αγάπη τους είναι καταδίκη...θα την αρνηθούν ή θα την αποδεχτούν;