Türkü dediğimiz şey dört, beş mısradan oluşsa bile, dünyasına girince bir romanı, hikayeyi anlatır aslında.

Rahatsızlık duyulan her konuda hafif veya ağır eleştiriler içerir. Rahatsızlık duyacak olanların yavaşça hikayeden uzaklaşmaları, rica edilir.

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas

"Koparılması mümkün olmayan tek bağ, anne ile evlat arasındaki bağdır." Kabuslarla dolu dünyasında tek umudu küçük kızının battaniyesine sinmiş kokusuydu. Yıllardır bıkmadan, usanmadan Dicle nehrine gidip kocasının yasını tutuyor, küçük kızının yollarını gözlüyordu. Her ne kadar köylü, kızının öldüğünü söylese de, hiç birine kulak asmadan kendi bildiği yolda devam ediyordu. "Umut etmek" Zelal'in ekmeği olmuştu...

İstanbul'un arsız Erkut'u, Mardin'in Barzan Ağa'sı... Yaşadığı iki hayatı da parmağında çevirebilen Zalim Hezeroğlu. Yaşadığı bu iki hayat, nihayetinde başına bela olmuştu. Belası da emanet bir gelindi. Güzel, uysal, günahkâr; Berçem Dağdelen. Kimsesiz Berçem, düğün günü kocasının ölümüyle kayınbiraderiyle evlendirilmiş ve böylece bir darbe daha almıştı. Nelerle karşılaşacağını bilmeyen Berçem Nasıl bir hayat yaşayacağından habersizce koparılmıştı doğduğu topraklardan. Hayat ona zehir olacaktı. Bir günah keçisiydi o. Emanet edildiği zalim adamın ellerinde, işkence altında bir ömür geçirecekti. Kocasının sevdiği kadınla aynı evde nefes alabilecek miydi? Hayatı darmaduman olan Barzan, bir yanda sevdiği kadın, diğer yanda emanet karısıyla vereceği savaştan galip çıkabilecek miydi? D&R ve tüm kitapçılarda.

*Completed* *Unedited* With every step he took towards me, I took one back until I hit the edge of his bed. A deep growl rumbled from his throat and I tried to make myself smaller in hopes that he would leave me alone. Being a human, I stood no chance against this beast in front of me. He would tear me apart. His muscles rippled with ease from underneath his shirt; his stance towered over me; his eyes colored with darkness; and I knew he was struggling to keep his wolf contained. "Kitten, don't act all scared. This is what you wanted, isn't it? You've always fantasized about what it would be like to be with a beast like me." His hand approached me slowly and then brushed my hip. I gasped. His teeth grazed my neck and I unconsciously leaned my head away, so he could have more room. "Answer me!" he growled. My chest furiously moved up and down as I tried to calm myself. I shook my head. "Well, Kitten, you're MINE. Whether you like it or not." From a very young age, Mae has been told by her father to stay away from werewolves. They were too rough, too dangerous for humans, but she always had a fascination with them. Damon was the Alpha of the Night Bane pack and he was exactly what Mae's father told her he would be - rough and dangerous. *Not my cover art @ Jojoesart

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...