Lale, çocukluğunda yaşadığı travmaların izleriyle yaşamaya çalışan genç bir kadındır. Yıllardır onu kurtaran adamı ve küçük çocuğu ararken yolu, suçluları kendi yöntemleriyle cezalandıran ve halk arasında "Adamlar" olarak bilinen gizli bir örgütle kesişir. Örgütün üyeleriyle yakınlaştıkça ilk kez aşkı, ait olma duygusunu yaşasa da; hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını fark eder. Üstelik Adamlar'ın peşindeki gizemli komiser Berin, giderek Lale'nin hayatının merkezine yerleşmeye başlar. Geçmişin sırları ortaya çıktıkça, Lale hem aradığı gerçekle hem de kaybetmekten korktuğu insanlarla yüzleşmek zorunda kalacaktır. "𝑺𝒆𝒏𝒊 𝒎𝒂𝒉𝒗𝒆𝒅𝒆𝒄𝒆ğ𝒊𝒎𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒏𝒆 𝒓𝒂ğ𝒎𝒆𝒏 𝒔𝒂𝒏𝒂 𝒈𝒆𝒍𝒎𝒆𝒎𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒓𝒔𝒖𝒏." "𝒀𝒂𝒏𝒍ış. 𝑺𝒆𝒏 𝒃𝒂𝒏𝒂 ç𝒐𝒌𝒕𝒂𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊𝒏. 𝑩𝒆𝒏, 𝒃𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒉𝒊ç 𝒈𝒊𝒕𝒎𝒆𝒎𝒆𝒏𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒊𝒚𝒐𝒓𝒖𝒎." - 2021

"Biliyor musun Helen ? Felaketim olacağını bildiğim halde yine seni severdim ." "Severdin ama ben senin için bir felaketten daha fazlası olacağım." FANTASTİK DEĞİLDİR OLYMPOS Yıllar önce dünya üzerinde kurulmuş olan karanlık düzene verilen isim. Dünyanın en güçlü mafya ailelerinin oluşturduğu karanlık bir örgüt. Bir orman içinde avlar ve avcıların bulunduğu. Saf kötülüğü barındıran bir teşkilat. Ve bu düzeni korumak için eğitilen varis Helen Ivanov Kanlı bir varis Ormanın kraliçesi , düzenin koruyucusu ve güzel bir ölüm meleği Herkesin gözünde av olan bir kadının avcıya dönüşmesi Karay Aslan ormanın kralıyken aynı zamanda avcıydı .Fakat bu gerçeği bilen tek bir kişi vardı. Helen ormanın kralını avlamaya gidiyordu . Bu hikaye bir av cının avlanmasını değil , av olmasını anlatıyor.

Ben bir ölümle doğdum. Annemin son nefesi, benim ilk suçumdu. O günden sonra ne zaman nefes alsam, biri daha ölüyordu. Babam bana hiç "kızım" demedi. Onun gözlerinde sadece yitirdiği kadının hayaletiydim. Bana sevgi değil, kurallar verdi. Merhamet değil, emirler. Oyuncaklar yerine silahlar, masallar yerine kanla yazılmış yasalar... Beni kız çocuğu gibi büyütmediler. Bir tehdit gibi eğittiler. Adımı duyanlar dizlerini bükmüyorsa, kurşunlarını hazırlıyordur. Ama bu hikâye yalnızca benimle ilgili değil. Bir ad var dudaklarımdan hiç düşmeyen. Henüz yüzünü görmedim. Henüz göz göze gelmedik. Ama adını biliyorum. Soyunu, damarlarındaki nefreti, bana miras bıraktıkları öfkeyi... Alaz Koral. Kanla beslenmiş iki isim. Hiç tanışmadan düşman olmuş iki çocuk. Ve o gün gelecek. Toprak, kanı emdiğinde, küllerin içinden sadece biri kalkacak. Ben Maria Rossi'yim. Kanla doğdum. Külle yükseleceğim. Ve bazı savaşlar... doğduğunda başlar.

"İşte şimdi benden korkmalısın Asya çünkü seninle ne yapacağımı bilmiyorum." Dudaklarını dudaklarıma sertçe sürterek söyledi. "Peki ya sen?" Dedim nefes nefese. Roman'ın kısılmış gözlerini bir süre baktıktan sonra "Güvenmediğin kadınla böyle özel anlar yaşar mısın?" Dedim kısık sesle. Yüzü bir anda düz oldu ama sonra gözlerinin içindeki o yumuşamış ifadeyi gördüm. "Az önce ne dediğimi hatırlıyor musun Asya?" Dedi belimde ki ellerini daha da sıkılaştırarak. "Seninle ne yapacağımı bilmiyorum, her şeye cevabı olan beynim sen konusunda susuyor Asya. Çelişkisin benim için." Gölge ve Küller..... 8/12/2024

-Peşinde benim adamlarım var korkma +Ne demek peşinde adamlarım var, ayrıca ben senin daha ne olduğunu ya da ne yapmaya çalıştığını bile bilmiyorum nasıl korkmayayım -Ben sana zarar vermem güzelim merak etme +Bana güzelim demeyi kes, ayrıca o adamlarını da çek -Olmaz +Ne demek olmaz -Olmaz, başına birşey gelebilir Sinirle telefonu kapattım, manyakmıydı bu, anlamıyordum ne yaptığını. İlk kitabım olduğundan ilk birkaç bölüm biraz hızlı geçebilir, kitap ilerledikçe düzeliyor.

*Yetişkin okurlar içindir.* Şimal, ailesiyle katıldığı sıradan bir davetin hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Gecenin ortasında patlayan silah sesleriyle davet bir anda kana bulandığında, yerde kanlar içinde yatan adama yardım etmek için harekete geçti. Çünkü o bir doktordu ve hayat kurtarmak için yemin etmişti. Ancak Şimal o gece yalnızca bir adamı kurtarmadı. Aynı zamanda tehlikeli bir örgütün liderinin dikkatini üzerine çekti. Bir hayatı kurtarmak isterken, kendi hayatını geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürükledi. Bazen doğru olanı yapmak, insanın hayatındaki en büyük hataya dönüşebilir.

Bir Takas, İki Yürek, gelenek ile vicdan arasında sıkışıp kalan insanların; zorla çizilmiş kaderlere karşı sessiz bir direnişinin hikâyesi.

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı." 🪽 | 1,82m okunma ile final yaptık. | Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Bu kitap güvenipte hayal kırıklığına uğrayan kızlarımız hatta insanlarımız için olsun. Sevipte sevilmeyen, hissedip karşılığını almayan. Ama çokta güvenip güvensizliğe uğrayanlar için olsun. İyi okumalar. ----- Talha Ali arkasına döndüğünde gördüğü kızla dumura uğramıştı. bu kız bu kadar güzelmiydi diye düşünmeden edemedi. 4 yıl önce bıraktığı kız ile şuan ki kız arasında dünya kadar fark vardı. o yıllarda güzeldi ama küçüktü. zaten pek düşünmemişti. ama şuanki hali fazlasıyla etkileyiciydi. açıkçası düşmanın kızını hiç bu kadar güzel beklememişti. istemsizce dudaklarından güzel kelimeler dökülmüştü. "Ne kadar güzel gülüyor." cümleleri sesli söylediğinin farkında bile değildi. Ama artık çok geçti çünkü kardeşleri duymuştu. "Abi bu senmisin?" "İlk defa bir kadını beğendin?" "şaşırmamak lazım. Zeynep gerçekten güzel. Kaç kişi onun gönlünü almak için nelerini verdi, ama hiçbirini kabul etmedi. Kalbinde başkasımı var yoksa hedefimi var bilmiyorum. ama kimseyi istemedi." kardeşleri bunu fark ettiğinide hepsi şaşkınca abilerine bakıyordu. Abileri ilk defa bir kadın beğeniyordu üstelik gülüşu, ama onlarda farkındaydı Zeynep gerçekten güzeldi. fazla güzeldi. Birden fazla gamzesi vardı, zaten abileri bunu belli etmişti. Abileri Zeynep'e hayran olmuştu. gözlerinden belliydi.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana 'özgürsün' diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın," Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşın." Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır. Kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Onu tanıdığınızı sanın... Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişir, ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Ardından kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Ya cevap yok, ya da çok fazla...