"Koparılması mümkün olmayan tek bağ, anne ile evlat arasındaki bağdır." Kabuslarla dolu dünyasında tek umudu küçük kızının battaniyesine sinmiş kokusuydu. Yıllardır bıkmadan, usanmadan Dicle nehrine gidip kocasının yasını tutuyor, küçük kızının yollarını gözlüyordu. Her ne kadar köylü, kızının öldüğünü söylese de, hiç birine kulak asmadan kendi bildiği yolda devam ediyordu. "Umut etmek" Zelal'in ekmeği olmuştu...

İhtimaller diyarı halime gülerken, sen o bileğine ne güzel yakıştırdın düşlerimi...