Oysa ben seni herkesten sakladım, en çok da kendimden. (+yoonseok) to; @gumwinshi

O kanlı savaşın ortasında vurdu beni kurşunlar, gözleri bildim; kaç yürek burkuldu içimde, kaç kez o inci gôzlere yenildim. 12\9\20 25\3\21 (angst değildir!)

1948 yılının ortalarında kore'nin bir kasabasında yaşayan jeongguk henüz 19 yaşına yeni basmış, sıradan ve baskılar üzerine kurulu hayatında nefes almak adına kafasını çıkartacak bir yer arıyordur. ansızın bir gece, kelimenin tam anlamıyla, yoktan var olan bir herifin teki üzerindeki rezil kıyafetleri ve kokuşmuş sarı saçlarıyla kapısında belirdiğinde ve elindeki bundan iki sene sonrasına ait olduğunu iddia ettiği bir fotoğrafla aşkını ilan ederek ona orduya katılmaması adına yakarışlarda bulunmasından sonra jeongguk aradığı nefesi park jimin'in dudaklarında bulacaktır. © mattbeoldvan

"bir şu yalnızlığın bastırdığı kanlı geçiştirmeler...büyük sofranın içinde ne diye küçük sofralar açıyorsun? çiçekleri öldürülmüş sanıyorsun, onlar zaten ölüler. çiçekleri canlanmış buluyorsun ki gerçekten canlılar. ara vermeden solan renklerin arasında, benim giderek daha da kırmızı olan bir kırmızım var. seninde olsun! son sürat sana doğru koşarken beni vurdular. sen vurdun demiyorum ama beni vurdular. benimde bu kadarcık kurşundan geçmeyen bir yaram olsun."

"gel ey gecedeki gündüz. çünkü sen gecenin kanatları üstünde, kuzgunun sırtındaki kardan ak görünürsün. ver bana onu, sonra öldüğü zaman al da küçük küçük yıldızlara böl onu; göğün yüzünü öyle bir süsler ki, bütün dünya geceye gönül verir de tapmaz olur artık parıltılı güneşe"

bundan daha kötüsü olmayacak berceste, burası zaten bizim sonumuz. peaky blinders esintisi

Ona silahımı doğrulttum fakat o bir çiçek uzattı bana. dom'um kapak için teşekkür ederim, ellerini öpüyorum ♥️