Bu saatte eve nasıl giderim naparım bilmiyorum ama ormanlık yolda düm düz yürüyorum. Hava simsiyahtı. Annemle babam kim bilir ne kadar merak etti. Asırın arkamdan geldiğini hissediyordum. -Öykü! Asırı duymamazlıktan gelip yürümeye devam ettim. Kolumdan tutup kendine çektiğinde. Kolumu çekmeye çalıştım ama bırakmadı.Öyle bir tutuyordu ki. -Öykü dinle! -Ne dinliycem!Amacın ne beni öldürmek mi?Çok yaklaşmıştın bak. -Öyle bir amacım yoktu.Ben sadece- -Sadece ne!Arkadaşlarınla sana eğlence çıksın istedin.Eğlendiniz mi bari!Çok güldünüz mü? Asırın bağırmasıyla bir adım geriledim. -Ya tamam aptallık ettim!Özür dilerim.Böyle olucağını düşünmedim.İnan seni öyle görünce çok korktum! Korkmuşmuydu?Benim için. Asır benim için korkmuşmuydu? Hadi canım.Hayatta inanmam.