"Tarih, sadece savaşanların değil; bir Bey'in yüreğine mühür vuranların da kaderini yazar." Kendi zamanından kopup gelen Neva , kendini 13. yüzyılın vahşi bozkırlarında, Karaman'ın en heybetli kılıcı Mehmet Bey'in otağında bulduğunda; elinde ne bir pusula vardı ne de sığınacak bir kimse. Bir yanda modern dünyadan kalan korkuları, diğer yanda kocaman cüssesi ve uzun boyuyla gökyüzünü bile gölgeliyordu, bakışlarıyla dağları titreten, merhameti gazabından zor saklı bir Bey...

Bir anda kendimi bilmediğim bir çağda, bilmediğim bir toprakta buldum. Gökyüzü bambaşkaydı, rüzgâr kurdun sesini fısıldıyordu. Beni şaman sandılar... Oysa ben sadece yanlış zamanda, yanlış yerde kalmış biriydim. Ama onu gördüm. Bir şifacı, bozkırın soğuk rüzgârında gözlerimdeki korkuyu okuyacak kadar derin bakan bir adam. Kalbim bu topraklarda kalmak isterken, aklım kendi dünyama dönmek için çırpınıyor. Kurdun çağrısına kulak verecek miyim, yoksa kaderime meydan mı okuyacağım? © 2025 İlayda Aydar. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz, çoğaltılamaz.

(Gerçekaile-erkekversiyon-asker) Geçmişten; Silah sesleri hiç susmuyordu yatağı ile duvar arasına sinmiş korku dolu gözlerle kapıyı izleyen çocuk bu silah sesleri ile olduğu yerde mümkün olmasada daha da kendisini gizlemeye çalışıyordu. Arkadaşları ile karnelerini aldıktan sonra göl kenarına gitmişler yüzmüş, şakalaşmış ve doyasıya eğlenmişlerdi sonra tek başına mezarlığa gitmiş o küçücük boyu ile annesinin mezarındaki otları temizlemiş ve çiçek dikip sulamıştı. Annesinin elini tutmayı öğrenmeden mezarına bakmayı öğrenmişti Demir annesine karnesini göstermiş daha sonra da evine gitmişti babası o sırada işten gelmiş ve akşam yemeği hazırlıyordu Demir sessiz adımlarla babasının yanına gitti birlikte sofrayı kurdular ve yemek yediler daha sonra demir yatağına yattı babası gelip onu anlından öptü ışığı kapattı ve odadan çıktı. Demir uykuya dalmışken evin camları kırılmaya duvardan mermiler sekmeye başladı demir yerinden kıpırdayamadı babası evin duvarında asılı olan tüfeği almış ne kadar karşı koymaya çalışsa da gelişigüzel sıkıyordu kimseyi vuramamıştı ve mermisi bitmişti. adam yavaşca eve girdi demir o sırada salona babasının yanına gidiyordu yerde sürünerek, tam kapıjın önüne gelmiş babasını görmüştü ki 3el silah sesi duyuldu. demir yerden yavaşça kafasını kaldırdı yerde yatan ve oluk oluk kan akan babasına baktı. Adem çocuğu görmedi ve evden çekip gitti. Demir o günden sonra şehirdışından gelen amcası ile memleketini evini anne ve babasının mezarlarını bırakıp şehirden ayrılmak zorunda kaldı.

Tek sorun onunla anlaşmalı evlilik yapacak kadını nereden bulacağıydı. "Üniversiteden Firuze!" dedi yakın arkadaşı Mehmet. "Para avcısı Firuze." Hızla telefon rehberinde göz gezdirirken karşısındaki adam sırtını koltuğa yaslamış kahvesinden bir yudum içiyordu. "Sıfır risk. Yakana yapışmaz. Boşanmamak için direnmez. Parayı alır ve yapması gerekeni yapıp gözden kaybolur." "Firuze mi?" Hikaye içerisinde reklam yapmayın lütfen. 11.10.2025

Aşk acısından öleceğimi sanmıştım. Sevdiğim adamı, prensesi öperken gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şey şehrimize saldıran bir canavar oldu. Sevdiğim adamın uzaklığı yüzünden bir kurt pençesiyle saniyeler içinde can vermiş oldum. Beni kurtarabilme ihtimali de böylece yok oldu. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

​"Bir arkeolog olarak toprağın altında geçmişi ararken, bir gün o geçmişin tam ortasına düşeceğimi hiç hayal etmemiştim." ​Seray için hayat; kazı alanları, tozlu kitaplar ve tarihin sessiz tanıkları olan antik parçalardan ibaretti. Ancak İstanbul'un kalbinde açılan o gizemli çukur, onu sadece toprağın altına değil, tam beş yüz yıl öncesine, 1451 yılının kışına sürükledi. ​Avucunda yanan, sırrını çözemediği o mühürle; ne olduğunu anlamadığı bir çağın, entrikalarla dolu bir sarayın ve henüz 'Fatih' olmamış ama gözlerinden ateşler saçan bir sultanın kucağına düştü. ​Şimdi Seray için hayatta kalmak, o paslı dikişlerle dolu yarasından daha zordu. Bir yanda kendi zamanına dönme arzusu, diğer yanda II. Mehmed'in sarsılmaz korumacılığı ve omuzlarına binen cihanın yükü... ​Tarih kitaplarında okuduğu o büyük fethin eşiğinde, Seray sadece bir tanık mı olacaktı yoksa o meşhur tarih sayfalarını kendi elleriyle mi yeniden yazacaktı? ​"Ben buraya ait değildim ama onun gözlerine baktığımda, ilk kez kendimi evimdeymişim gibi hissediyordum." ​Zamanın durduğu, mühürlerin konuştuğu ve kalplerin savaştığı bir hikaye başlıyor.