Alya 28. yaşlarının başında bir Tarih öğretmenidir, genelde hiç kimseye gardını indirmeden Alya sınıf öğrencisinden hoşlanmaya başlar. bunun ne kadar yanlış olduğnu bilsede Kendini öğrencisi Sarp'e yaklaşmaktan alıkoyamaz. (⚠️*Yetişkin içerik bulundurmaktadır*) Ön söz: Arkadaşlar yaş farkının ebesinden girdim. Ve kadın karakter biraz Sapkın olabilir. Bide öğretmen ve öğrenci kurgusu zaten yaş farkından dolayı ve pornografik türü sahneler olduğu için hassassanız veya mideniz bulanıyorsa o kısımları okumamanızı tavsiye ederim. Başlama Tarihi:13.04.2026

Feyza da Dan-Wol gibi ölmüştü. Yeni bir dünya, nasıl öldüğünü göstermek için onu bekliyordu. O artık Kubilay Han'ın kızı Altani, İmparatoriçe Ning'di. Hayatta kalmayı tekrar öğrenecekti, tekrar savaşacak ve hanedanlığını kurup isyanını nirvanaya erdirecekti. Tüm planları tekrar Feyza olabilmekti.

Kader, tarih sayfalarında saklı bir mühürdür. Ve o mühür, yanlış zamanda kırıldı. ​Aybüke için her şey, Topkapı Sarayı'na yapılan sıradan bir ziyaretle başladı. Dolunayın gökyüzünü kana boyadığı o tekinsiz gecede, sarayın kadim taşları arasından gelen bir fısıltı, zamanın akışını yerle bir etti: "Kaderinden kaçamazsın Aybüke, sen bile!" ​Gözlerini açtığında, artık 21. yüzyılın dünyasında değildi. Kendini, Osmanlı'nın en görkemli döneminin tam kalbinde, Kanuni Sultan Süleyman'ın üzerine titrediği kız kardeşi Aybike Sultan olarak buldu. Saray halkı için o, Hanedan'ın en gözde sultanıydı; ancak Aybüke için bu yeni hayat, sonunu bilmediği bir uçurumun kıyısıydı. ​Haremdeki sessiz fırtınaların, Hürrem'in zekasıyla örülü iktidar oyunlarının ve devletin kaderini değiştirecek sinsi planların ortasında tek başına kaldı. Ait olmadığı bir yüzyılın kurallarını ezberlemeye çalışırken, kaderin ona oynadığı en büyük oyunla yüzleşti: İmkansız bir aşk. ​Gitmekle kalmak, hatırlamakla unutmak arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Aybüke, kendi zamanına dönmenin bir yolunu ararken, bu kadim çağın rüzgarına kapılıp kalbini geçmişe mi gömecekti? ​Tarih yeniden yazılmıyor; tarih, kendi oyununu Aybüke'nin üzerinde kuruyor.

Yetimhanedeki birçok çocuk gibi ben de ailem olsun istiyordum. Ama 17 yaşına geldiğimde lösemi hastası olduğumu öğrendim tam 7 aydır bu hastalıkla savaşıyordum. 18 yaşıma 3 ay kala gerçek ailemi buldum sizce ailemle anlaşabilecek miyim ya da onlara hastalığımdan bahsedecek miyim?

Kael, Sessiz bir köyde sıradan bir hayat sürerken, yasaklanmış Kara Elflerin kızı Ashael ile karşılaşmasıyla her şey değişir. 14 yaşında sıradan bir çocuk gibi görünse de damarlarında iki farklı gücün kanını taşıyor İnsan soyundan gelen ateş büyüsü ve iblis soyundan gelen karanlık büyü. Ancak bu güçler onun için bir armağandan ziyade günden güne ağırlaşan bir lanete dönüşmekte Yarı insan, yarı iblis olan Kael, özellikle karanlık büyüyle bağ kurmakta büyük acılar çeker. İblis ırkına özgü olan bu güç, Kael'in yarı insan bedeniyle uyum sağlamayı reddetmektedir. O, bir yandan bu kontrol edilemez güçleri dizginlemeye çalışırken, diğer yandan kaçmaya çalıştığı geçmişinin de adım adım peşinden geldiğini fark etmeye başlar. Beş büyük krallığın tamamında iblislere karşı köklü bir korku ve nefret hakim. Kael, ise bu nefretin hedefinde kalan ve hayatta kalmaya çalışan bir melezdir. bu süreçte ise dostluk, ihanet ve karanlık sırlarla dolu bir dünyanın kapıları da birer birer açılır.

Bir anda kendimi bilmediğim bir çağda, bilmediğim bir toprakta buldum. Gökyüzü bambaşkaydı, rüzgâr kurdun sesini fısıldıyordu. Beni şaman sandılar... Oysa ben sadece yanlış zamanda, yanlış yerde kalmış biriydim. Ama onu gördüm. Bir şifacı, bozkırın soğuk rüzgârında gözlerimdeki korkuyu okuyacak kadar derin bakan bir adam. Kalbim bu topraklarda kalmak isterken, aklım kendi dünyama dönmek için çırpınıyor. Kurdun çağrısına kulak verecek miyim, yoksa kaderime meydan mı okuyacağım? © 2025 İlayda Aydar. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz, çoğaltılamaz.

(Gerçekaile-erkekversiyon-asker) Geçmişten; Silah sesleri hiç susmuyordu yatağı ile duvar arasına sinmiş korku dolu gözlerle kapıyı izleyen çocuk bu silah sesleri ile olduğu yerde mümkün olmasada daha da kendisini gizlemeye çalışıyordu. Arkadaşları ile karnelerini aldıktan sonra göl kenarına gitmişler yüzmüş, şakalaşmış ve doyasıya eğlenmişlerdi sonra tek başına mezarlığa gitmiş o küçücük boyu ile annesinin mezarındaki otları temizlemiş ve çiçek dikip sulamıştı. Annesinin elini tutmayı öğrenmeden mezarına bakmayı öğrenmişti Demir annesine karnesini göstermiş daha sonra da evine gitmişti babası o sırada işten gelmiş ve akşam yemeği hazırlıyordu Demir sessiz adımlarla babasının yanına gitti birlikte sofrayı kurdular ve yemek yediler daha sonra demir yatağına yattı babası gelip onu anlından öptü ışığı kapattı ve odadan çıktı. Demir uykuya dalmışken evin camları kırılmaya duvardan mermiler sekmeye başladı demir yerinden kıpırdayamadı babası evin duvarında asılı olan tüfeği almış ne kadar karşı koymaya çalışsa da gelişigüzel sıkıyordu kimseyi vuramamıştı ve mermisi bitmişti. adam yavaşca eve girdi demir o sırada salona babasının yanına gidiyordu yerde sürünerek, tam kapıjın önüne gelmiş babasını görmüştü ki 3el silah sesi duyuldu. demir yerden yavaşça kafasını kaldırdı yerde yatan ve oluk oluk kan akan babasına baktı. Adem çocuğu görmedi ve evden çekip gitti. Demir o günden sonra şehirdışından gelen amcası ile memleketini evini anne ve babasının mezarlarını bırakıp şehirden ayrılmak zorunda kaldı.

Aşk acısından öleceğimi sanmıştım. Sevdiğim adamı, prensesi öperken gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şey şehrimize saldıran bir canavar oldu. Sevdiğim adamın uzaklığı yüzünden bir kurt pençesiyle saniyeler içinde can vermiş oldum. Beni kurtarabilme ihtimali de böylece yok oldu. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

İlk Yayın Tarihi: 9 Şubat 2026 ​"Bir arkeolog olarak toprağın altında geçmişi ararken, bir gün o geçmişin tam ortasına düşeceğimi hiç hayal etmemiştim." ​Seray için hayat; kazı alanları, tozlu kitaplar ve tarihin sessiz tanıkları olan antik parçalardan ibaretti. Ancak İstanbul'un kalbinde açılan o gizemli çukur, onu sadece toprağın altına değil, tam beş yüz yıl öncesine, 1451 yılının kışına sürükledi. ​Avucunda yanan, sırrını çözemediği o mühürle; ne olduğunu anlamadığı bir çağın, entrikalarla dolu bir sarayın ve henüz 'Fatih' olmamış ama gözlerinden ateşler saçan bir sultanın kucağına düştü. ​Şimdi Seray için hayatta kalmak, o paslı dikişlerle dolu yarasından daha zordu. Bir yanda kendi zamanına dönme arzusu, diğer yanda II. Mehmed'in sarsılmaz korumacılığı ve omuzlarına binen cihanın yükü... ​Tarih kitaplarında okuduğu o büyük fethin eşiğinde, Seray sadece bir tanık mı olacaktı yoksa o meşhur tarih sayfalarını kendi elleriyle mi yeniden yazacaktı? ​"Ben buraya ait değildim ama onun gözlerine baktığımda, ilk kez kendimi evimdeymişim gibi hissediyordum." ​Zamanın durduğu, mühürlerin konuştuğu ve kalplerin savaştığı bir hikaye başlıyor.