0535***: Kaldır o güzel kıçını ders çalış. 0535***: Sınavın var, kaldım diye ağlama sonra Siz: Sen kimsin? Siz: Hem nereden biliyorsun sen? Kim söyledi 0535***: Sınavın olduğunu mu? 0535***: Herkesin finalleri başladığı için, sınavın olduğunu tahmin etmek zor değil. Siz: Hayır onu demiyorum 0535***: Neyi diyorsun? Siz: Kıçımın güzel olduğunu. Reddettiğim çoçuğun staja gittiğim hastanede dokor olacağını ve bana hayatı zindan edeceğini nereden bilebilirdim ki?

Kalbini avuçlarının içine al, Ardından sar yaralarını. Yapabilecek misin? Paramparça olduğundan adın kadar emin olduğun kalbini, Mümkün olsa dahi, tutabilecek misin avuçlarının içinde? Eğer dünya buysa, Hiçbir suçun olmadığı halde, hayati organının zamanla, Acıyla, Sancıyarak, Senden söküldüğünü fark ediyorsan, Ve buna rağmen, elinden hiçbir şey gelmiyorsa, Artık yaşamın pek bir anlamı kalmamıştır aslında gözünde.

Baran Demir... 28 yaşında bir genel cerrahi uzmanı. Disiplinli, kusursuz, duygudan arınmış bir zihin. İmkânsız bir ameliyatla adını ülkeye ezberletmiş ama kimse onun içindeki yıkımı bilmiyor. Asla asistan yetiştirmiyor. Çünkü kimseye güvenmiyor. Geçmiş, onun ellerini olduğu kadar kalbini de kapatmış. Ama artık bu yalnızlık sona ermek zorunda. Yağmur Ünal... Genç bir genel cerrahi asistanı adayı. Hayatının en kırılgan yaşlarında babasını, sonra da sağlığını kaybetti. Diyabetle yaşarken bile vazgeçmedi hayallerinden. O sadece cerrah olmak istemiyor; kendine, bedenine, geleceğine hükmetmek istiyor. Ve bir sabah adı, hiç istemediği bir dosyada yazıyor: "Asistan atamanız Uz. Dr. Baran Demir'e yapılmıştır." Neşterlerin gölgesinde, gece nöbetlerinde, kan ve sevgi arasında bir yolculuk başlıyor. İki yabancı. İki yaralı. Bir ameliyat masası kadar keskin bir çizgide, birbirinin hayatına tanı koyacak...

Doğum gününde terk edilen Meyra Akay, hayatını değiştirecek bir gerçeği öğrenir. Çaresiz kalan Meyra'ya umut hiç beklemediği yerden doğar. Aynı hastanede çalıştığı ve sürekli didiştiği doktor Yaman Yürekli, yıllardır aşık olduğu kadının en büyük destekçisi olur. Bu süreçte yaptıkları anlaşmalar ikisinin arasında kalsa da bazı anlaşmaların altında aklı karıştıran bir gerçek yatar.'

Barlas Soykan otuz yaşında, disiplinle büyümüş, sınırlarla yaşayan başarılı bir cerrah. Hataları affetmeyen bir yoğun bakımın, kurallarla örülmüş bir akademinin adamı. Melina Kızılkaya ise yirmi iki yaşında. Zeki. Dirençli. İstemediği bir hayatın içinde inatla başarılı. O onun hocası. O ise onun öğrencisi. Aralarında mesafe olması gerekiyor. Saygı, etik, hiyerarşi... Hepsi yerli yerinde durmalı. Ama bazı bakışlar gereğinden uzun sürer. Bazı suskunluklar fazla şey söyler. Bazı anlarda kalp, mantıktan hızlı karar verir. Barlas sınır çizmeyi iyi bilir. Melina kaçmayı iyi bildiğini sanır. Ta ki kaçmak istemediği ilk ana kadar. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bastırıldıkça büyüyen bir yakınlaşmanın hikâyesi. Doğru olanla istenen arasındaki savaşın. Ve bazen en tehlikeli şey, birine dokunmak değildir. Elmanın yasak olduğunu bile bile istemektir. Başlanma tarihi: 05.11.2025

Siz: Ya Allah belanızı şaapmasın ya Siz: Güvendik lan Siz: Ne diye kahpelik yapıyorsunuz? Siz: Erkek değil misiniz işte Siz: Hepiniz aynısınız! (17.45, görüldü) 05..: Kimsiniz? Siz: Ecelin! "Dişçi." "Diş hekimi!" "Zıkkım!"

Sessizliğim ona fazla geliyormuş gibi yakasını çekiştirdi. Hiç haberi yoktu, sessizliğimin içinde kendime ne sorular sorduğumdan. "Sana geliyorum, fazla geliyorum bu kez. Zaman vermek için çekileyim, her şeyi mahvedeceğim diyorum. Sende çekiliyorsun. Ben sana zaman veriyorum, yalnızlığı değil. Seni tutmaya çalışsam kaçmak istiyorsun, bıraksam bu kez bıraktım diye gideceksin. Söyle, bana ne yapmam gerektiğini söyle, onu yapayım. Ben artık ne yapacağımı da bilmiyorum. Söyle, benden ne istiyorsun?" Mesele isteklerim olsaydı, o da dileklerimi kesin olarak gerçekleştirecek bir melek olsaydı; her şey çok kolaydı. Ama gerçek değildi. "Şayet bir kalbin varsa onu. Bir köşesini, bir parçasını değil. Bütünüyle hepsini. Çünkü ben göğüs kafesimin içinde ne varsa, bütünüyle hepsini kaybedeceğim." dedim. *** (Yetişkin okurlar için uygundur.)

Onu gördüğü ilk günden beri boş hayallere kapıldığını düşünen Mercan yeni işine başladığı gün onu karşısında görünce oldukça şaşırır. Bu platonik aşka bir dur demelidir ama bulunduğu şartlar onu hoşlandığı adama doğru itmeye başlar. Bu noktada artık ona kapılmaktan başka yapabileceği hiçbir şey yoktur. Altuğ bir kadın doğum asistanıdır ve aile dostları olan Levent Öztürk kadar iyi bir doktor olmak en büyük isteğidir. Hayatında aşka yer yoktur ama onu son derece sinir eden yeni iş arkadaşı ona bazı duyguların varlığını hatırlatır. Delicesine karşı çıkarken ne istediğinden habersizdir. "Mercan ben..." Gözlerime cesurca bakmaya devam ediyor. İstemsizce ona doğru bir adım atıyorum. Geri çekiliyor bir adım ve ben bir adım daha atınca odasının içine giriyorum. Hipnotize olmuş gibi bakışlarımızı birbirimizden çekemiyoruz. Onu öpmek istiyorum parmaklarım tenine dokunmak istiyor. O an aklım hata yapıyorsun hemen odadan çık, büyük bir hata olacak diyor. Onu dinlemek istemiyorum. Sadece bir öpücük... Birkaç adım daha atıyorum ve çok yakınız artık. O da kaçmıyor sadece bana bakıyor. "Altuğ..." diye fısıldarken nefesi yüzüme vuruyor Uyarı: Kurguda yetişkin içerikli sahneler vardır!

Her masalın bir sonu vardı. Bunu bile bile sevmiştik birbirimizi. Etrafıma bakıyordum. Kimsem kalmamıştı. Ben ölümün karanlık tonuydum. O ise tonumu açan beyazdı. Sanki bir okyanusun ortasında boğuluyordum ve birileri sürekli elimden tutup bir kaç saniye nefes aldırdıktan sonra elimi bırakıyorlardı. Kaybediyordum üstelik bir savaşta falan da değildim. Bu Hayat'ın Savaş'ıydı