Genç bir kadının yeniden doğuşuna tanıklık etmeye hazır mısınız? Ceylan kaderin hiç acımadan önüne serdiği yolların tam ortasında buldu kendini. Kaçtığını sandığı her şey onu biraz daha içine çekiyordu. Ormanın sessizliğinde yankılanan adımlar aslında yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Yolu karanlığı gücüyle sarsan bir adamla kesişti Aslan Karasinar ile. Bir yanda masumiyetini kaybetmemek için savaşan bir kadın varken diğer yanda ona sığınan masumları canı pahasına koruyan ama karanlığı da çok iyi tanıyan bir adam. Bu zekice kurulmaya çalışılan bir oyundu. Kuralları acımasız, bedelleri ağırdı. Tilki sinsice beklerken, Aslan gölgesini bile feda etmeye hazırdı. Peki bu oyunda kazanan kim olacaktı? Gerçekten kötüler her zaman kazanır mıydı, yoksa kader bazen masumlara da bir şans verir miydi? !! Yaş farkı içerir !!

YETİŞKİN OKURLAR İÇİN UYGUNDUR!!! Çocuğu olmadığı için üzerine kuma getirilen ve bir çıkış yolu bulamayıp çareyi kumasının abisi demirhan çalhanoğlu ile evlenmekte bulan feraye'nin hikayesi... " Tüm hakları saklıdır ©

1937 yılının sonbaharında, genç bir hanım, bir toprak beyinin kız çocuğuna mürebbiyelik etmek için Urla'ya yerleşir. *** "Beni inceliyorsunuz, Ahsen hanım." dedi. "Nasıl, yakışıklı buluyor musunuz bari beni?" Düşünecek zamanım olsaydı bu soruya daha alışılmış bir biçimde incelikli, ayrıntılı bir karşılık verebilirdim. Ne var ki düşünmeden cevap vermiştim. "Hayır, efendim." Beklediğimin aksine kızmak yerine kahkaha attı. "Ne tuhaf birisiniz, mürebbiye hanım! O arzulu, elimin altında kıvranan hallerinizi bilmeseydim belki beni yakışıklı bulmadığınıza inanabilirdim." dedi hiç çekinmeksizin. Mürebbiye (Yetişkin içeriktir.) #1 Eski 1'12'20

Dimaze, ev demekti. İnsan en çok ev bildiği yerde huzur bulur, kendini güvende hissederdi... değil mi? Ama o kadın, ona huzur değil fırtına hissettiriyordu. Belki de bu yüzden gözlerini her gördüğünde kalbi darmadağın oluyordu. Nefretle başlayan her söz, içten içe başka bir şeye dönüşüyordu. Belki de "ev" sandığı tek yer, gözlerinden kaçamadığı o kadındı. Dimaze ismiyle Wattpad'de yayımlanan ilk ve tek kurgudur.

Hikaye, 1980'li yılların yaz sonuna doğru havaların serinlediği, yaprakların sarardığı ama sonbaharın henüz açık seçik bir şekilde kendini göstermediği bulanık bir zaman diliminde aittir. Bir genç kızın uzaktan uzağa gördüğü ve henüz tanımadığı bir adama hayranlık duyuşunu, ardından çevresinin onay verdiği ve hiç görmediği biriyle hayatının en önemli kararlarından birini verişini, bu kararın üzerine de omzuna yüklediği sorumlulukları nasıl yöneteceğini anlatır. Hava nadiren güneşli, toprak çoğunlukla verimli, Nare her zaman sessizdir. Buna tezat epeyce gürültülü bir adam hayatına girmek için yollar aramaktadır. Keyifli okumalar. ... Hikaye Karadenizde geçmektedir.

Ferhat Şırnak'ın önde gelen ailelerinden birinin oğluydu. Tavır olarak sakin çok konuşmayan biri olduğundan hep merak edilen, keşfedilmeye çalışılan bir erkek olmuştu. Gerek ailesinin gerek kendi karizmasının etkisiyle ergenliğinden beri kızlar peşinden ayrılmamıştı. Memleketini çok severdi. Futbola meraklıydı. Okullarını bitirir bitirmez Şırnak'a dönmüş ve ailesinin iş kolları dışında planladığı bütün işlerini orada kurmuştu. Başarılı bir iş adamı olmayı her zaman memleketini geliştirmek için istediğinden, başka bir yerde yaşamayı hiç düşünmemişti. Pınar nam-ı değer PINARİSTAN girdiği ortamlarda ışık gibi parlayan, simsiyah saçları deniz mavisi gözleri düzgün fiziği ve neşeli halleriyle herkes tarafından sevilen genç İngilizce Öğretmeni, ilk görev yeri Şırnak merkezde bir lise olunca İzmirli ailesi onu göndermek istememişlerdi. Göz bebekleri tek kızlarını karışık bir şehre gönderip, başına bir şey gelmesinden korkuyorlardı. Ancak inatçı kızlarını ikna edememişlerdi. "İstan" eki bir sözcüğe eklendiğinde yer ve ya ülke belirtmek için kullanılıyordu. Pınar da sevdiklerini öyle sahipleniyor, öyle yanlarında oluyordu ki bu ismi ona büyük abisi koymuştu. Sen bizim yurdumuz, sensiz ıssız bir yer gibiyiz PINARİSTAN demişti. O günden sonra kendi de çok sevmiş ve bir şeyden vazgeçecek olsa sen köklerini saldıysan kimse o köklerden kopamaz Pınar hadi bakalım diyerek kendini ikna ediyor ve başarılı oluyordu. Egeli ve öğretmen kadınlardan özellikle kaçan genç adamı bu neşeli kız kendine aşık edecek miydi? Wattpad de bu isim ile yayımlanan ilk ve tek hikayedir. Çalınma durumunda yasal yollara başvurulacaktır.

Bu bir anlaşmalı evlilik kurgusu. En azından onlar öyle sanıyordu. Savaş Ali pusulası bozuk bir gemi. Asude'nin kıyılarına demir atınca öğrenecek pusulasız da yön bulabileceğini. Pamuklara sarılarak büyütülen Asude... Egenin huzurlu kıyılarından Karadenizin hırçınlığına düştüğünde anlayacak oyun oynamanın meşakkatini. Bir denklemde olmaması gereken her şey bir araya geldi. Savaş Ali evlilik baskısından kurtulmak için Asude'ye bir teklifle gitti. Onun için uygun gelin zaten seçilmişti ama Savaş için bu kabul edilemezdi. Madem kaçamıyordu evlilikten, gelinine de kendi karar verebilirdi. Babaannesi bir gelin sahibi olacaktı, onun istediğinin tam tersi özelliklerde olması Savaş'ın suçu sayılmamalıydı. Ya da bu kanıya Asude'yi tanımadan varmasa mıydı? Savaş için bu plan her şeyiyle mükemmeldi aslında. Ayarsız dilini, ipe sapa sığmaz gülümsemelerini, oyunbaz hallerini görene kadar çok da emindi. Sonra onun aslında bir GÖNÜLÇELEN olduğu ile yüzleşti. İKİ OYUNBAZ, VASAT BİR PLAN VE PİYANGODAN ÇIKAN AŞK! Her şeyin karma karışık olması için lazım olan her şey onların elindeydi...

Sarmaşık çiçeği, aşkın ve sarsılmaz bağlılığın sembolüdür. Kendini sardığı nesneye öylesine tutunur ki, kopmak bir yana, onunla bütünleşir, dayanıklılığıyla hayranlık uyandırır, zarif görünüşünün ardında, sarsılmaz bir güç taşırmış. Zarif ama dirençli, sessiz ama kararlı. Tıpkı o, iki çift sarmaşık yeşili gözler gibi... Nazenin'in yüreğine sessizlik içinde çöreklenen, en derin yerine sıkıca tutunan o bakışlar... Öylesine kuvvetli, öylesine samimi bir bağ vardı ki aralarında, sözcüklere ihtiyaç duymadan, kalpten kalbe kurulan o görünmez köprüde bulmuşlardı birbirlerini.

Nehirde yıkanırken kendisini izlediğinden habersiz olduğu adam onu boğulmaktan kurtarır. Fakat suni teneffüs yaptığını gören köylüler onları sevişiyor sanınca olaylar bir namus davasına dönecek şekilde karışır. ❝Bataklığın neredeyse son bulduğu bu noktada karşısına çıkan manzara onu şaşkına çevirmişti. Bu kadar tenha ve tehlikeli sayılabilecek bir yerde bir insan neden yıkanmayı seçerdi? Aklına ilk olarak suyun serinliğinin cazibesi ya da bataklığın hemen ötesindeki doğal kaynaktan gelen berrak su ihtimali gelse de mahremiyet ihtiyacı düşüncelerine hiç uğramadı. Genç kadın önce ıslaklığı sebebiyle üzerinde yalnızca ince bir tabaka gibi duran kombinezonunu ağır hareketlerle çıkarıp bir kayanın üzerine bıraktı. Ardından sütyeninin kancalarını çözüp omuzlarından kaydırdı ve onu da aynı yere bıraktı. O an suyun yansımalarıyla parlayan bembeyaz, dolgun göğüsleri gözlerinin önünde bütün çıplaklığıyla belirmişti. Bakışları istemsizce o dik ve kusursuz yuvarlaklığa kaymış, ardından ucundaki canlı pembe tomurcukları seçmişti. Bu görüntünün şimdiye dek gördüğü en baştan çıkarıcı şey olduğunu düşündü bir an.❞ ▪︎Rayiha : Hoş koku ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsellik ve küfür barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar, duyar kasacaklar uğramasa çok iyi olur. Tamamen eğlenmek amaçlıdır. Kadına şiddet ve tecavüz yoktur.

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...