Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."

"Beni boğacaksın sarı kafa." Dedi Dora, Lorie onu sımsıkı sardığı için sesi boğuktu. "Umurumda değil." Dedi Lorie istifini bozmadan "Eğer istemiyorsan ittir, uzaklaştır. Umurumda değil." Dora bir süre sessiz kalmış, sonunda kollarını Lorie'nin beline dolamıştı. "İstiyorum." *yayımlanma tarihi 30 Ağustos 2021

Adalet nedir?Herkesin kendine göre bir cevabı olan soru, acaba Helen Soykan' a göre bu sorunun cevabı ne? Helen Soykan başarlı,azimli,cesur ve mücadeleci ruhuyla uzun bir süredir kendi halindeyken bir anda karşısına çıkan bir dosya ile hayatı tekrar tepetaklak mı olacak? Yoksa hiç tatmadığı duyguları tatdığı için hayatta en nefret ettiği kişiye günün sonunda teşekkür mü edecek?