Wystarczył jeden impuls, by pozbyć się wiecznego smutku, tworząc wieczne piękno... Nie wystarczyła za to cała wieczność, by pozbyć się poczucia winy. Tak oto, chcąc zabić jednego, powołano piętnastu. I każdy z nich był wężem, który odrzucił zniszczoną skórę, by narodzić się na nowo. A nazywano ich Wężami, które pozszywał ze sobą los...

"Stawiam kolejne kroki w nieskończonym labiryncie ruiny. Zupełnie zatracam poczucie czasu, przez co nie jestem już pewien, czy spędziłem tu dziesięć minut, czy może całe trzynaście lat. Jedną ręką łapię się za głowę, mając nadzieję, że pomoże to nieco uciszyć ten nieznośny szum. Szum, który pojawia się w mojej głowie za każdym razem, gdy próbuję wykrzesać z siebie trochę więcej indywidualności."

Kłamstwo ma krótkie nogi. Ewentualnie blond włosy i narty pod ręką. ,,Odbiegam już od treningów i opinii trenera na tę relację, ale Wellinger... Kłamstwo ma krótkie nogi. Prędzej czy później ona się dowie. I na pewno się jej nie spodoba, że cały czas ją oszukiwałeś." 《 11.01.2018r. 》#188 in FanFiction 《 10.02.2017r. 》#191 in FanFiction

I część - #skijumping II część - #disconnected ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Sekrety, sekrety, sekrety... Kto ich nie ma? Z całą pewnością nie dwójka młodych ludzi, którzy kilka miesięcy temu spotkali się na portalu internetowym, po czym ich relacja przeniosła się do rzeczywistości. Po wielokrotnych kłamstwach mogłoby się wydawać, że na kolejne nie ma już miejsca. Jednak tajemnic jest o wiele, wiele więcej. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Znajomość fabuły pierwszej części nie jest niezbędna do przeczytania drugiej, więc jeśli Cię zaintrygował opis, okładka bądź cokolwiek innego, nie zważaj na pierwszą część- zapraszam do czytania! 14.02.2018 r. #34 in Fan Fiction 5.02.2018 r. #85 in Fan Fiction 5.12.2017 r. #88 in Fan Fiction 19.02.2017r. #146 in Fan Fiction 16.04.2017r. #131 in Fan Fiction

🔥 7(!), 9, 24, 53, 119, w #drarry 🔥 31(!), 74, 82, 217, 259 w #hermionagranger 🔥 133(!), 140 w #ronweasley 🔥 324(!), 421 w #draco 🔥 324(!), 398 w #malfoy 🔥 387(!), 426 w #dracomalfoy 🔥 598(!), 674, 669, 691, 700, 728, 734, 777, 784, 850, 854, 927, 963 w #harrypotter 🥑opowiadanie nie należy do mnie; ja je jedynie publikuję 🥑znalezione na chomikuj.pl 🥑mam nadzieję, że docenicie twórczość anonimowego artysty 🍆opowiadanie zawiera miłość męsko-męska; nie lubisz - nie czytaj 🌹mam nadzieje, że będziecie się dobrze bawić czytając to

Krótka miniaturka ze Stevem i Bucky'm. O tym jak trudno zadać niektóre pytania i o ile trudniej znieść odpowiedzi.

Tęsknota. Zardzewiały. Siedemnaście. Jutrzenka. Piec. Dziewięć. Dobroczynny. Powrót do domu. Jeden. Wagon ciężarowy. Bucky ma już dość TYCH słów, więc zaczyna tworzyć własne.

„Draco na niego patrzył, stojąc obok drzwi, z rękami w kieszeniach spodni. Harry w jego wzroku zobaczył wszystko. Oczy miał przepełnione rozdarciem, tęsknotą i rozpaczliwym, pustym szczęściem. Były oceanem, w którym każda kropla miała inny skład, tworząc coś niemożliwego do opisania. Pełne emocji, dławiących się pragnień i wyrzutów. Pełne uczucia, niepoprawnego, niechcianego, ale płonącego stale, wybuchającego deszczami iskier, kiedy on sam, Harry, dokładał kolejnych drewien. Oczy nie mogły kłamać. Oczy były szczere. Wiedział już wszystko." Pierwsza z najprawdopodobniej dwóch części drarry. Mój pierwszy poważniejszy projekt, do którego miałam plan wydarzeń i jakiekolwiek przygotowania, przy tym chyba pierwsza praca, którą ukończyłam. Kanon postaci starałam się zachować i raczej się udało, ale czasami nie było innej drogi niż odbiegnięcie od realiów. Życzę miłego czytania, zapraszam do krytyki. Art na okładce należy do alek.dar (Instagram), alek.r (Tumblr), alekartt (vk). Tutaj nie będę rozpisywać się o sytuacji związanej z prawami autorskimi, po szczegóły można napisać.

"Każdego nowego dnia sądził, że sięgnął swoich limitów i gorzej być nie może, i nie jest w stanie dać z siebie więcej, i że to już go zabija, ale potem nastawał nowy poranek, południe, wieczór i noc - i nie było innego wyjścia, tylko znaleźć w sobie kolejne siły, dźwignąć się na nogi i iść dalej, codziennie przesuwać granice, zamieniać się w robota, nie myśleć o bólu". Opowiadanie bierze udział w konkursie "Tylko nie Fanfiction!" organizowanym przez @Chwila_Moment.

Siedemnastoletnia Kate ukrywa swoje wilcze wcielenie. Czy można uciec przeznaczeniu? A może znajdzie się ktoś, kto przebije się przez jej uczuciową barierę. Bardzo proszę o szczere opinie, bo to moje pierwsze opowiadanie :)