Herkesin bir derdi vardı bu Dünya da. Kimisinin karnı açtı , kimisinin pırlantası küçük. Kimisi yeni bir araba isterdi. Kimisi , çocuğuna bisiklet alacak parayı. Daha niceleri vardı Dünyada. Bazı insanlar çöpten çıkarırdı ekmeğini , bazıları bayat diye çöpe atardı. Kimisi , yanından geçen dilenciyi görmez , başka biri acıyan gözlerle bakardı. Ama hep bakarlardı. Belki vicdana gelir, birkaç kuruş atarlardı önlerine. Öyle ya ! O zaman vicdanları rahat ederdi. Onlar yardımını etmişlerdi. Tuana 'da onlardan sadece biriydi. Öylesine yanından geçilip giden , dilencilerden sadece biri. Sokak çocuğu derlerdi onun gibilerine. Oysa kimsenin aklına gelmezdi , sokaklar çocuk doğurmazdı ki . Işıl ışıl kafelerin önünden geçerken beresini daha fazla aşağı çekti Tuana. Kimsenin onu görmediğini bilse de bazen utanırdı üstündekilerden. Hele yanından geçip giden kızların kıyafetlerini gördükçe daha fazla nefret ederdi yaşadığı sokaklardan. On sekiz yaşında bir genç kız gibi değil de , bir erkek çocuğuna benzerdi çoğu zaman. Bu da işine yarardı çoğu gece sokaklarda. Üzerinde erkek montu , başında saçlarını kapatan beresi , kirli elleri , isten görünmeyen yüzüyle . Bilmediği ışıltılı dünyanın yanından geçip gitti. Geceye geçireceği sığınağına geldiğinde , kocaman bir küfür etti ağzına yakışmayan. Sokaklarda bunu da öğrenmişti genç kız.

Aldous Huxley

Umudun yok olduğu bir yaşam...

Güzel sözleri veya komik sözleri vakit buldukça sizinle paylaşacağım keyifli okumalar .... ( multi medyalarda da güzel sözler olacak bakarsanız sevinirim.)

Ahmet Batman'ın "BANA İKİMİZİ ANLAT" eserinden hayata bakış açılarını değiştiren sözler.

Birazcık yaşamak için çok fazla öldük 🌹

Kendimle baş başa kalmayalı uzun zaman oldu. Kısacık hayatımı hep başkaları için yaşadığımı fark etmeye başlayalı ise sadece birkaç hafta... Şu sıralar eskisi kadar güçlü değilim. Zaten hiçbir şey eskisi gibi değil. Değiştim ama bu çok geç kalınmış bir değişiklik. Kalabalıkların içindeki yanlızlığımı görünce başladı her şey. Gözlerimi kapadım yoktular ve aslında en başında kapamam gerekiyormuş. Geç kaldım. Her şeye biraz, kendime çok... Burak atman olarak hayatımı sürdürmeye çalışıyorum. Ortakey'de beş katlı asansörsüz bir apartmanın dördüncü katında oturuyorum. Bu ev bana babamdan kaldı ona da babasından kalmış. Dedeme de muhtemelen büyük babasından kalmıştır. Yıllardır İstabul'un göbeğindeki bu eski ama bir o kadar da güzel olan apartmanda oturuyorum ve birçok insanın aksine, huzurluyum diye biliyorum. Biraz daha geçmişe dönecek olursak çok daha mutluydum ama bilirsiniz işte mutluluklar pek uzun sürmez. En azından acılar kadar uzun sürmediğine eminim. Çünkü acılar izler bırakırken, mutluluklar acıların bıraktığı izleri bir süreliğine siler. Benim yaşadığım mutluluklar tam da böyleydi. Silinmiş gibi görünen ama altında hep bir acıyla boğuşan... Küçük yaşlarda babamdan öğrendiklerim sayesinde erken olgunlaştım. Hayatın herkese eşit davrandığını, zamanın herkes için aynı hızda geçmediğini, aşk şarkılarının bütün insanlar için söylenmediğini ve kaybettiklerim için üzülmemeyi hep babamdan öğrendim. Babam benim bu hayattaki kılavuzum oldu ve yine babam sayesinde çok erken büyüdüm. Hem de keşke hiç büymeseydim diye cek kadar erken... Annem ise çok başka bir hikâye... Ona düşkün olmak isterken, nasıl hayatımızdan kayıp gittiğini gördüm. Yavaş yavaş pili biten bir fener gibi... Işık saçardı hep ama son zamanlarda Kendine bile yetemedi. İlk katıldığım cenaze annemink