Toronto'nun modern ve aydınlık dünyasında, tıp fakültesi öğrencisi Alya'nın hayatı, bilimin rasyonelliği ve bireysel özgürlüğün değerleri üzerine kuruluydu. Ancak hayatının en büyük bilinmezi, bir telefon çağrısıyla ortaya çıktı. Hayatı boyunca adını bile duymadığı babası, Fikriye'nin ölümüyle birlikte, onu, tüm medeniyetlerden uzakta bir toprağa, Mardin'in kadim ve gizemli dünyasına çağırıyordu. Bu çağrı, Alya'nın modern dünyası ile babasının geleneksel, aşiret bağlarıyla dolu dünyasının kesiştiği andı. Tüm yaşananların ortasında, ona tüm benliğiyle zıt bir adamla tanıştı. Alya hayat dolu bir baharsa, o ölümün kendisiydi. Kaderin bir oyunuyla birleşen bu iki ruh, bilinmezliğin ve yasakların ortasında, kendilerini karşı konulmaz bir aşkın içinde bulacaktı.

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Bu hikaye tamamiyle farklı bir hikaye olacak .. Hazır mısınız ? :)❤

"Yüreği 'Tahir' olanlar 'Nefes' siz yaşayamazlar" Berdele mahküm kalmış bir çift, nasıl olurda sığabilirdi gönüllerinin 'KARADENİZ' ine? Kalbi KARADENİZ kadar 'Asi' bir Deli Oğlan ve Kafası DAĞLAR kadar 'Sisli' bir Genç Kız'ın dolu dizgin hikayesi...

Sevda nedir bilmiyorum. Ama birlikte öğreneceğiz.

...

Adına yakışır tek bir "Nefes" bile alamamış kalbinde, ruhunda, bedeninde henüz çocukken açılmaya başlayan yaralarının merhemi zaman mıydı? Yoksa bir akşam yemeği tüm yaşamını değiştirecek miydi? Zorla masaya oturtulduğu bir akşam yemeği kadının yaralarının iyileşmesinin nasıl başlangıcı olacak? Nefes ve Tahir imkansızlıkların üstesinden nasıl gelecekti? Aslında cevap çok basitti; Saf sevginin alt edemeyeceği yara yoktu.