Kural belli. ''Her erkek öküzdür. Kimisi daha az, kimisi daha fazla.'' İkisi de bu kuralı kabullenerek aşık oluyor. Gülerek, ağlayarak yollarına devam ediyor. Ve sevmekten asla vazgeçmiyorlar.

Yemyeşil uzanmış yola baktım.Nedense sınıftaki o ukalayı aklımdan atamamıştım.Pısırıkmış hah aman ne komik Ukala Bey diyemedim orada ona yanıyorum.

Zeynep:Kerem.. Sen.. Yaklaştı ve yüzümü avuçlarının arasına aldı. Kerem:Zeynep benim,Kerem.. Zeynep:Bana neden söylemedin?! Kerem'i ittim ve bağırmaya başladım. Kerem:Nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum Zeynep.. Gözümden akan yaşları elimin tersiyle ittim. Zeynep:O kız.. O kız ben miydim? Kerem:E-evet.. Melis'in bahsettiği,Kerem'i herkese karşı kötü yapan kız bendim demek.. Zeynep:Melisle Barış.. Kerem:Seni Melis'e götürmemi ister misin? Kafamı hayır anlamında salladım.Keremle olmak istiyordum. Zeynep:Seninle olmak isterim Kerem kocaman gülümsedi ve bana sımsıkı sarıldı.Bu sefer bende ona sarıldım ve gözyaşlarımı serbest bıraktım.Kerem,omzunun ıslanmış olduğunu anlamış olmalı ki benden yavaşça ayrıldı ve gözyaşlarını sildi. Kerem:Sakın.. Sakın bir daha ağlama,ben yanındayken asla Gülümsedim.Kerem'in de gözleri dolmuştu.Arabanın kapısını açtı. Seni bir yere götüreceğim arabaya bindim Kerem de binip arabayı çalıştırdı.Yol boyunca hiç bir şey konuşmadık.Evet ilk defa Keremle konuşmadan bir yere gidiyorduk.Ben Kerem'i izliyordum o da arada bana bakıp gülümsüyordu.Boş bir depo olarak düşündüğüm bir yere gelmiştik.