တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်ခဲ့သည့်နောက်.... Start Date- 6/11/2019

ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်နဲ့ အလားသဏ္ဌာန်တူနိုင်ပါ့မလား...။ အဆုံးသတ်စာမျက်နှာထိ ရှုစားပြီးရင်တော့ အဖြေရနိုင်လောက်မှာပါ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္က ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္နဲ႔ အလားသဏၭာန္တူႏိုင္ပါ့မလား...။ အဆုံးသတ္စာမ်က္ႏွာထိ ႐ႈစားၿပီးရင္ေတာ့ အေျဖရႏိုင္ေလာက္မွာပါ။ 🍂🍂🍂 Title - One-short Story Genre - Story telling, Art, Philosophy, Angst, Painting, BL , SOL (slice of life) Total Chapters - 6 Chps Status - Completed Special thanks to artist-san @Ard_Espresso for the cover art. Myu Kha himself looks like a painting in here. 🧡 This is an own creation fiction. Please do not copy or re-upload the contents on any platform for personal benefit. Analytic criticism, sincere advices and comments are always welcomed. Novella ✒️

ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးနဲ့ အဆုံးအစမဲ့ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီးကို သက်သေပြုပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ချစ်ခြင်းတရားကို တိုင်တည်မယ်။ 𝐂𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐀𝐫𝐭 - 𝐀𝐥𝐢𝐞𝐧'𝐬 𝐀𝐫𝐭 က်ယ္ျပန့္နက္ရွိုင္းလွတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႕ အဆုံးအစမဲ့ ေကာင္းကင္လြင္ျပင္ႀကီးကို သက္ေသျပဳၿပီး ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းတရားကို တိုင္တည္မယ္။

"အချစ်ကပန်းတစ်ပွင့်ဆိုရင်နှစ်တွေဘယ်လောက်ကြာကြာကိုယ်ရအောင်ပျိုးပါ့မယ်" Mini-story This story is a work of fiction. All the characters, name of characters, events and place in this fiction are purely fictitious.Any resemblance to any person living or dead and event and location is purely coincidental.This fiction is not meant to hurt any person, community, gender, profession or any class of person.

မြင်မြင်ချင်းအချစ်ဆိုတာ ရှေးရေစက်တို့အားကောင်းလွန်းလှ၍ စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ဖြစ်တည်လာသောအရာ... စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏလေးအတွင်းပိုင်စိုးသွားနိုင်ပါသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ရေစက်တစ်ခု..ဖြစ်သည်မို့

We meet in somewhere we're unexpected

၁၉၃၀ ဝန်းကျင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မဖြစ်မီကာလ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကြီးမှာ ပညတ်ချက်တွေကိုဆန့်ကျင်ရုန်းထွက်ပြီး ချစ်ခြင်းတရားတစ်ခုပေါက်ဖွားလာခဲ့တယ်... တွန့်ဆုတ်ခြင်းကင်းစွာနဲ့ ထိုချစ်ခြင်းတရားကို ဖော်ဆောင်ခဲ့သူက ရဲခေါင် ဆိုသည့်အမျိုးသားတစ်ယောက်... ရဲခေါင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားဟာ သူမြတ်နိုးရတဲ့ စတီဗင်သက်လူ ဆိုသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ထိ စိတ်လုံခြုံမှုတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပါမလဲ... သူတို့နဲ့တူတူ ခေတ်ဟောင်းက တက္ကသိုလ်မြေကို ခြေချကြည့်ကြမယ်...

အဲဒီနေ့က ကောင်းကင်ပြင်ကို သတိရနေမိတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်းကင်ဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။