Doğduğunuz andan beri yalanlarla kandırılsanız ve bir gün gerçekler ortaya çıksaydı ne yapardınız? Birdenbire hayatıma 4 kişinin girmesi ve felâketlerle dolu yolculuğumuzun başlamasıyla hem sevinci hem üzüntüyü aynı anda yaşadık. Çok kez yere düştük, çok kez ayağa kalktık ama hiçbir zaman birbirimizden kopmadık. Bu hikâye ne olursa olsun nefes aldığımız sürece pes etmemeyi hatırlatan beş kişinin hikâyesi. Bu yolculukta hem aşkı, hem arkadaşlığı, hem de en umutsuz olduğumuz zamanlar bile umut etmeyi öğrendik. Peki siz bizimle bu yolculuğa hazır mısınız? ~ Kitaptan Alıntılar~ •Doğduğumuz andan beri aldığımız nefesi geri veririz, açtığımız gözlerimizi geri kapatırız, yürümek için önce emekleriz çünkü bunların hepsi olmak zorundadır. Tıpkı bunlar gibi bizim de birlikte olmamız gerektiği doğduğumuz andan beri kaderimizde yazılıydı... •Bu zamana kadar hayatına giren insanlar öyle bir görmemişler ki seni, sen bile görünmez olmak isteyip hayattan soyutlamışsın kendini... •Eğer bir gün ayrılmak zorunda kalırsak istersen Dünya'nın diğer ucunda ol, istersen yerin yedi kat altında, istersen bilmediğim bir ülkenin bilmediğim bir sokağında... Ben ne yapar ne eder bir şekilde seni bulurum. •Ruhun ait olduğu yeri bulamadıysa henüz her şeyin değiştiği noktaya ulaşamamışsındır...

Ve kitabımın son sayfasını da okuyup kapağını kapattım, düşüncelere daldım. Bu kitap da mutlu sonla bitmişti. Mutlu sonlar neden gerçek hayatta da olmuyordu? Neden mutlu sonlar sadece masallara, romanlara özgüydü? Kitaptaki karakterlerle birlikte mutluluktan ağlıyordum. Kitap okumayanlar için hep üzülmüşümdür. Çünkü onlar bir kitabın sayfalarında kaybolmak ne demek, onlarla birlikte gülüp, onlarla birlikte heyecanlanmak, öfkelenmek, korkmak ya da onlarla birlikte ağlamak ne demek bilmiyorlar. Karakterleri, kitabı hissedemeyenler... Bizim gibileri anlayabilirler miydi? Hiç sanmıyorum. Ben Kumsal. Kumsal Aygün. Yirmi yaşında, hayatla pek anlaşamayan, kendini kitaplara, şarkılara, çizimlere veren Kumsal. Çevresinde pek arkadaşı olmayan, çoğu insana tahamülü olmayan, sınıfta en arkada oturmayı seçen Kumsal. Hayatıma hoşgeldiniz. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Buradaki içerikler; yazı, ses, görüntü, tasarım, fikir, çalışma, araştırma gibi kullanılabilecek tüm fikir, emek ve değerler bana aittir. Herhangi bir çalma, izinsiz alıntılar yapma vb. durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Hangi hayatın rengi bir başkasının gökkuşağını kirletebilirdi ki? Yalanlar, yaralar, keder ve birazcık mutluluktan ibaret ruh ve onu taşıyan ceset! Kim kaldırabilirdi ki yere aşık olanı? *** Hayatın kendi içinden, tüm problemlerden ve arayışlardan parçalar bu kitapta, insan en çok kendisini bulmaktan memnun. Tabi bu keşfediş de bir çaresizlik doğurduğu gerçeğini değiştirmez. Yine de tek sohbet arkadaşını günlük olarak gören bu karakter, kimi zaman okurun ta kendisi ya da çok yakını olan birisi. Bazen de okur günlüğün kendisi oluveriyor. İçine daldığınızda hayattan uzaklaşmadığınız fakat geri döndüğünüzde hayatı çok daha farklı gördüğünüz bir dünya burası. Sevgili okur, günlük ve ben ya da sen hadi başlayalım bu serüvene. Herkesin hayatımı yazsam roman olur dedikleri bir yerde hayatım roman olmuş diyecekleri bir arkadaşla el ele birlikte yürüyelim bu ıslak kaldırımlı dar sokakları.

İlk göz göze geldiklerinde anlamıştı Yağız bir şeylerin değişeceğini. Bu kız onun ya geleceğindeki ışık olacaktı ya da geleceğindeki kara leke olacaktı. Buna ikisi karar verecekti. Ya el ele devam edeceklerdi yada uzayıp giden ayrılığa boyun eğip yollarına yarım devam edeceklerdi. Sahi onlar tamam mıydı tam olabilecekler miydi?

Merhaba arkadaşlar yepyeni bir kurgum var aslında bu kurgu bir tanıdığımın hikayesindeki ( wattpatte yok) karakterlerin yani çiftlerin çocukları kısaca devamı gibi tanıdığımın yazdığı kitapta şimdiki karakterlerin çocuklukları vardı ve hemen hemen aynı özelliklere sahiptiler . Bunu açıklıyorum çünkü aileleri biraz tuhaf gelebilir , ama ben onları da ailelerinide çok sevmiştim hikayenin sahibinden izin aldım aileleri değiştirmeden çocukları için yeni hikaye yazmaya karar verdim 💜

Benim kulaklarım onun hafif pembe dudaklarının arasından çıkan kelimeleri duymuyordu bile. Gözlerim sürekli onun hafif sakallı ve pürüzsüz zevâhirini süzüyordu. İlk görüşte aşk mıydı bu? Yoksa aşk ilk defa böyle birşey mi görüyordu? İnstagram: @ir_em_kya