"Eğer peşinden gelirsem geri dönemeyeceğimi söylemiştin bana," dediğinde sesi titriyordu. "O gün seni dinlemeliydim."

Önüme bırakılan sözleşmeye bir de masadaki kaleme bakıp duruyordum. İki seçimim vardı: Ya bu sözleşmeyi imzalayıp bir yıl içinde karşımdaki adama bir çocuk vereceğim ya da elimdeki her şeyi kaybedeceğim! Elim titreyerek kaleme giderken "İmzayı attıktan sonra geri dönüşü yok!" diye tok sesle konuştu. Gözlerimi ona çevirip farkındayım der gibi baktım. Ardından kalemi elime alıp sözleşmeyi imza attım! Yerinden kalkıp önümdeki dosyayı aldı. Dosyaya göz atıp ardından üstten bana bakarak "Bir yıl sonra özgürsün!" dedi. Cevap vermedim. Zaten o da beklemedi. Dosyayı masasına bırakıp koltuğuna oturdu. "Buradaki işin bitti. Evine gidip hazırlıklara başla. Fazla uzatmadan sade bir nikahla her şey bitsin!" diye bariton bir sesle konuşunca bu adamın neden çocuk istediğini merak ediyordum. Yani hiçte çocuk sevecek birine de benzemiyor... "Beni süzmeyi bırak!" dediğinde başımı sağa sola sallayıp "Sadece daldım." dedim. İnanmayan gözlerle bana baksa da başka bir şey söylemeden ayağa kalktım. Kapıya doğru ilerlerken "Sadece 1 haftan var! Haftaya bugün evli olalım!" dedi. "Neden!?" diye aptalca bir soru sorduğumda artık her şey için geçti. "Seni ilgilendirmez! Sen dediklerimi yap yeter!" İtiraz kabul etmeyen sesiyle ona döndüğümde kendisi bilgisayara dönmüştü. Kaderime razı gelip tamam diyerek odadan çıktım. Çıktığım gibi yanağımdan süzülen yaşa engel olamazken "Her şey bir yıl sonra yine eskisi gibi güzel olacak!" diye kendimi ikna etmeye çalıştım...

Hayatın adaletsizliğinden iki genç de nasibini almıştı. Biri sevdiğine kavuşamazken diğeri özgürlüğüne açılan umut kapısı olduğunu düşünmüştü. Adam yaralıydı, kadınsa umutsuz. Zorunda bırakıldıkları bu evlilikten iki ay içerisinde bir hamilelik haberi çıkması gerekiyordu. Adam kendine lanetler etti. Kadınsa özgürlüğünü ilk defa tatmış bir kuş misali nereye kanat çırpacağını bilemedi. Hayat onları bir şekilde birleştirdi. Birleşen bu iki hayat bir daha ayrılmamak üzere sıkıca birbirlerine kenetlendiler.

Siz: -fotoğraf gönderildi- Barlas Koral: bu ne demek oluyor şimdi İlay? Siz: Barlas... bir çizgi fazla? Siz: hamileyim! Barlas Koral: siktir! 🍸 Kuzeninin düğün haberini alan İlay Derin, İzmir'den Antalya'ya doğru yola çıkıyor. Düğün gecesi fazla alkol alıp kendini tutamayan İlay, uyandığında kendini içten içe nefret ettiği adamın yanında buluyor. Aralarındaki çekimi itiraf edemeyen bu ikili, küçük bir mucize sayesinde aynı yastığa baş koyuyor. "Geceye dair hatırladığım tek şey Barlas'ın sırtındaki tırnak izlerimdi. Barlas'a göreyse sırtına bir sanat eseri bırakmıştım..."

Uzun bir geçmişi olan Devin Hilal Yeltekin ile Altay Baha Alemdar'ın yıllar sonra aynı şirkette iki yönetici olarak karşılaşması tamamen bir tesadüftü. Ancak aynı şirketin 30. yıl kutlamasında yapılan bir hata sonucunda var olan bir bebek yalnızca kaderin bir cilvesiydi. Birbirlerini görmezden gelmeyi ustaca beceren bu iki insanı beklenmedik bir birliktelik mecburiyeti bekliyordu.

Yurt dışında 20'den fazla ülkede yayımlanan kitabımın Türkçe adaptasyonu. Çeviri değil, adaptasyon. Kıvanç Avcı çok az şeye takıntılıydı: futbol, o altı yaşındayken eşyalarını toplayıp evi terk eden annesi ve babasının sevgisini kazanmak için başarması gerekenler. Bal Derinöz bu listeye dahil edilemezdi ve edilmemeliydi. Bal, Kıvanç, Derya, Mert ve Çınar. Bu kitap bu beş kalbi kırık çocuğun bir araya gelerek hayatla barışmaya çalışmalarını anlatıyor.

18 yaşında, sevdiği adam askerdeyken ailesinin kendisini istemeye geleceği gün hayatını altüst eden bir iftiraya uğrayan Ceylan Akçay, memleketi Karadeniz'den sürgün edilir. Geride bıraktığı her şeyin ağırlığıyla, ne geçmişini ne de kaybettiklerini unutabilir. Berk, Ceylan'ın kovulmasının ardından döndüğünde, terk edildiğini sandı. 10 yıl boyunca, yalanların içinde bir başına kaldı, ne doğruyu öğrenebildi ne de kendini affedebildi. 10 yıl sonra, acılar ve kayıplarla dolu bir hayatın ardından Ceylan, Karadeniz'e geri dönmek zorunda kalır. Ancak geri dönüşü, sadece geçmişin izlerini değil, eski sevdalarının yeniden canlanmasını da beraberinde getirir. Berk Teber, yıllar sonra kavuşmanın sevinciyle dolsa da, geçmişin gölgeleri ve geleceğin getireceği felaketler onları beklemedikleri bir şekilde bulur. Berk ve Ceylan, kavuştuklarını sandıkları anda, hayat onlara acımasız gerçekleri ve sınavları göstermeye başlar. ‼️Yetişkin İçerik‼️

Şansa ve fallara inanmayan Safir Günay Mila Adanır arkadaşının zoru ile şans kurabiyesi çeker ve içinden çıkan sayıları birleştirerek çıkan numaraya yazar fakat yazdığı kişi hiç de sevimli, dost canlısı biri değildir. Bolca Argo içerir.

"Beni hiç affetmiyeceksin değil mi?" " Affetmeyeceğim, Oğuz Aydoğan. " " Affedeceksin. Affettiğin an korkuyorum abi dediğinde burada olucam." " Ben Beren Kayahan. Ve sana unutmaman gereken birşey söyleyeceğim. Ben bana yanlış yapanı ölsem unutmam."

*** "Gömleğinizi çıkarın lütfen" "Neden?" Genç kadının aralanan dudakları kocasının baskın sesi yüzünden geri kapandı. "Zarar gören yeri kaburgalarıysa, gömleğini kaldırır" diyerek ani çıkışını açıklayan Karatlı ifadesizce karısına bakıyordu. Doktor irice açtığı gözlerini Tamere çevirip ciddi bir ifadeye büründü. "Aslı Hanımın göğüs kısmında da bazı morluklar var...muane etmem gerek" Aslı'nın gözleri iki adam arasında mekik okurken kocasının lacivertlerinin anbean koyulaştığını farketti. Karatlı sinirle soluk verip koltuğa yerleştiğinde bu Aslı için bir nevi izindi. Gömleğin düğmelerini açıp üzerinden sıyırdı. Aynı gömleği reng sütyeni ile karşısında kaldığında Karatlı bu duruma daha fazla seyirci kalmayarak yerinden kalktı. "Giy üzerini!" Emrivaki sesi ve sert duruşuyla oldukca sinirli duran adama karşı gelmeyerek gömleği geri üzerine geçirdi. "Kremi ben sürerim Doktor. Sen kaburgalarına bak."