97'den gelen ruh... #günlükdoz *kitap ismi; bir zamanlar tüm hesaplarda kullanılmış olan şifrenin bir kısmıdır... ve içinde sürprizler de var (๑♡⌓♡๑) Telif hakkı dediler, hak kime aitim o zaman dedi. ©

ممم 09 /04 /2020 #gizem #WattpadMysteryTR Batılı bir aileye yurt olmuş gizemli bir konak, Ve çok yakınında gerçekleşen diplomatik bir cinayet... Yazar görünümlü gizli bir Türk nefer, Ve ondan da gizli, suskun bir katil... Peki, siz bu hikâyede kimin katil olduğunu ilk bölümden tahmin edebilir misiniz? "Behemehal, bulunduğum sürece görevimi lâyı-kıyla yerine getirmeye çalışacağım. Zîra başaramazsam, bugün şahsım için büyük bir mahrû-miyet-i irfan muhakkaktır..." Hayal ürünüdür. Hiçbir kişi, grup veya olayla ilgisi yoktur. Sadece tarihin bazı sayfalarından ilham alınmıştır. Telif hakkı, Mehemmet'in nargilesinin lülesinde saklıdır; fazla yaklaşmayın kül olursunuz. ©

"Bacağımı mı keseceksiniz?" "Evet. Maalesef. Kaybedecek zamanımız yok. Hemen şimdi sizi ameliyata almamız gerekiyor." Bir çırpıda söylemiştim bunları. Deminden beri boğazımda sıkışmış ve söylenmeyi bekleyen tüm kelimeleri işte şimdi bir anda özgür bırakmıştım. Özgür bırakmıştım bırakmasına da karşımda ki kadın bu kelimelerle nasıl baş edecekti şimdi? Nasıl dayanacaktı? ....... Şu an feryat figan ağlaması, ayağımı kesmeyin, bu halde nasıl yaşarım diye söylenmesi gereken insan hiç tepki göstermemiş ve sadece susmuştu. Onu hayretle izlerken telefon çaldı. Arayan Kerem Hoca'ydı. Ameliyathanenin hazır olduğunu Hasna Hanım'ı beklediklerini söyledi. "Hazırlanmanız gerekiyor. Birazdan sizi ameliyata alacağız." diyebildim. "Tamam Doktor Hanım kızım." "İyi olacaksınız. Korkmayın." "Korkmuyorum Doktor Hanım kızım. Emanetçiyim ben. Emanetin Sahibi emanetini almayı uygun görmüş bana da eyvaAllah demek düşer." Ben dediklerinin anlamına yetişemezken yorgun çehresine bir gülümseme takmış sedyenin üzerinde bunları söylüyordu. Acıyarak ve hayretle onun ameliyata götürülüşünü izlerken onun aksine ben korkuyordum. Canım acıyordu tanımadığım bu kadın için. Bundan sonraki hayatına tek ayakla devam edeceği için üzülüyordum. Daha gençti üstelik. Kırk-kırkbeş yaşlarındaydı ve böyle olmamalıydı bana göre. Erkendi. Oysa hastalıklar ve musibetler ve dahi ölüm, yaşa bakmıyordu. Ölenler hep ihtiyar değildi ki. Bu hastanede görev yaptığım şu bir sene içinde kaç kişinin ölümüne şahit olmuştum. Kaç kişinin ağır hastalıklarına şahit olmuştum. Neden bilmiyordum ama ilk defa bir hasta için bu kadar üzülüyor, canım yanıyordu. Vakit sabaha doğru akıp giderken, gün nazlı bir gelin gibi sabah doğacak güneşe hazırlanırken, hastanenin alt katında bir insan sol bacağına veda ediyordu.

Açıklama kısmına ne yazsam bilemedim. Ancak tek diyeceğim "Okumak Aydınlanmaktır"

Hayatın gürültüsü içinde birbirini yitirmek istemeyen bir olmuş iki nefesti onlar... Alya HATEM ve Meriç ATEŞ.... İstemek... Evet isterdi insan. Onlarda ayrılmamayı istemişti. Fakat kader ağını öyle bir örerdi ki isteğimizin dışında gelişirdi herşey. Ve biz sadece izlemekle yetinirdik. Yollarda ayrılırdı yoldaşlıkda biterdi. Herşey son bulurdu bu fani esassız dünya da. Peki ya umutlar. Onlarda son bulur muydu? Umudunu yitirmeyenlerin hikayesi bu hikaye. NOT: YAŞANMIŞ GERÇEK BİR HİKAYEDEN ESİMLENEREK KALEME ALINMIŞTIR... Kapak: Değerli dostum @siisra 'nın sihirli ellerinden çıkma:) Kapağın üstünde ki söz de kendisine aittir.

97'de bir kış günü sabahından beri... #dozaşımınauğradı. İlk okulda ilk cümle kurmayı öğrendiğim andan beri; ilk okulda ilk hikaye yazma ödevinden beri bu çıkmazın içinde kavruluyorum ve bir gün biliyorum ki o ateş sönecek... Edebiyatı beceremesem de Wattpad'in yakasını bir türlü bırakmamamın sebebi ise sönmeden önce bir kenarda harcanmış onca not defterinin bir hiç olmaması; yani deli gibi sakladığım cümleleri paylaşma ihtiyacı; 2020'nin sürekli ölümü çağırmasıyla oluşan bir tür herşeyi paylaşma yan etkisi, saklananlardan usanmak, kelime kusmak, vesaire... *not; bu kitabı görmezlikten de gelebilirsiniz, çünkü saçmalayabilirim... Telif hakkı, diğer telif haklarıyla birlikte uslu uslu oturuyordur işte ne yapsın. ©

*kitapları kemiren böcek 01/09/2019 #spiritüel Yazar: geçmişte kalan Konu: bir avuç gelecek Bir hikâyeden daha çok, bir an gibi... Telif hakkı, gölge diyarındaki mavi güneşin ardında saklıdır; fazla yaklaşmayın, zehirler. ©

11 /Eylül /2019 #felsefe Merak eden bir adam ile sorulardan hoşlanmayan bir âdemin konuşma çizgileri. -peki, sen neyi merak ediyorsun okuyucu? Ciddi değil, ancak gerçekçi, Güvenilir değil, ancak bildirici, Acımasız değil, ancak dürüst, Mükemmel değil; sadece tuhaf. Telif hakkı, Âdem'in okuduğu kitabın ayracında saklıdır; yaklaşmayın, kapanıverir. ©

...

Şiir toplumun büyük bir kesiminin hissettiği; lakin bir şekilde ifadeden âciz kaldığı duyguları içsel ve en anlaşılır şekilde bize sunar ve "işte bu beni anlatıyor" der, insan. Bu yüzdende; "şiirler topluma aittirler. Şair ise, o defineyi bulan kâşif'tir." Şiir çoğu zaman duygu durumunun en dip halinde nefessiz dalmak gibidir. Dış dünyanın gürültüsünden, kelimelerin boğuculuğundan arınmaktır; şiir yazmak, şiir okumak (kendimce) Ruhum sıkıştığı anda kaçışlarım dizelerin akışına bırakmakla doyuma ulaşıyorum. Şiir insanın nefesidir aslında. Ah! Şiirler... Felsefe gibi, bir insanın kendini en iyi anlatma yolu. Keşke bir şiire katık edilebilecek bir neşemiz olsaydı.