*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823

❝ Aşk bu stadyumda olacak kadar bana yakınsa, yıllar sonra sen buradaysan eğer... Bunun bir anlamı olmalı. ❞ ♛ Ünlü futbolcu Onur Büyüktuğ. Çok hızlı bir yükselişte. Şimdilerde herkes onu konuşuyor, Google'da en çok arananlarda üst sırada. Galatasaray taraftarlarının gözbebeği, genç kızların sevgilisi. Sevgilisi var mı, kim ve neden kimseyle görünmüyor? Şimdilik hepsi bir merak konusu. Ama kimse bilmiyor. Onur'un kalbinde ise tek kişi var. Yıllar önce ayrıldığı çocukluk aşkı Nergis. Takımın kralı eski bir aşk kırgınlığı yüzünden aşk defterini kapatırken bir gün maça çıkmadan önce broşürde onu görür. Unuttuğunu sandığı eski aşkı Nergis Sinen'i. O şimdi ne yapıyor diye içinden geçirirken hayatın onları yeniden karşılaştıracağından habersizdir. Maça çıktığında taraftarlar arasında gördüğü gerçekten Nergis midir yoksa zihninin ona oynadığı bir oyun mudur? UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. KAPAK TASARIMI: @Cemile214 Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

ÇINAR MAHALLESİ "Herkesin çekindiği o aşılmaz adama, sadece ben kendi adıyla seslenecektim..." Yirmi yedi yaşındaki Nihan, şehrin ruhsuz ve soğuk binalarından, kalabalıklar içindeki o devasa yalnızlıktan kaçan genç bir kadındı. Hayattan tek beklentisi sakinlik, sessizlik ve kendi kabuğunda yaşayabileceği basit, sıradan bir düzendi. Ancak Arnavut kaldırımlı sokakları, sardunya kokulu pencereleri ve kapısı herkese açık insanlarıyla Çınar Mahallesi'nin onun için bambaşka planları vardı. Elinde dumanı tüten bir tabak yemekle kapısına gelen komşular, neşeli altın günleri ve çıkarsız dostluklar arasında, Nihan çoktan unuttuğunu sandığı "yaşama hissini" usul usul yeniden bulacaktı. Ve bir de o vardı... Mahallenin tam kalbinde, asırlık çınar ağacının ağır gölgesindeki çay ocağının sahibi: Yaman Ali Ersoy. Otuz beş yaşında, yüzünde yaşanmışlıkların sert çizgilerini taşıyan, mahallelinin saygıyla karışık bir çekingenlikle "Yaman Usta" dediği o gizemli adam. Etrafına ördüğü kalın zırhı, gece karası bakışları ve ağır duruşuyla kimsenin yaklaşmaya, ardındakini görmeye cesaret edemediği bir sırdı. Ancak iki farklı dünyanın usul usul birbirine çarpması kaçınılmazdı. Mahallenin o huzurlu, aydınlık ve neşeli gürültüsünün tam ortasında; sırlarını isminde taşıyan Nihan ile kalbini zırhların ardına saklayan Ali arasında kelimelere dökülmeyen, yavaş yavaş harlanan gizli ve tehlikeli bir ateş yanmaya başlayacaktı. Bir yanda masum komşuluk ilişkileri, dram ve sıcacık dostluklar; diğer yanda ise teni yakan, mantığı susturan, ağır, karanlık ve şehvet dolu bir tutku... "Bazen kaçıp sığındığınız o sessiz sokak, hayatınızın en büyük fırtınasını kendi içinde saklar. Benim fırtınamın adı o asırlık çınarın altında demli bir çay içiyordu ve herkesin Yaman dediği o sert adam, sadece

*Klasikten uzak aşk/gerçek aile kurgusu. *Yetişkin içerik barındırır. *İlk birkaç bölüm texting --- Ben İzgi. Feris İzgi... Aylarca uzaktan izleyip, hayaliyle yanıp tutuştuğum aşkıma tam kavuşmuşken; aslında kavuşmam gereken bir de ailem olduğunu biraz geç fark etmiştim. Hem de yaklaşık 20 yıl kadar geç... ••• XXII. Acar, nedensiz bir dürtüyle kadının yüzüne bakamadı bir an. Biraz sonra ise yanağının üzerinde uzanan kadının yüzüne nihayet bakmaya cesaret edebildi. Yavaşça eğdiği başını İzgi'nin yüzüne yaklaştırıp alnına dudaklarını bastırdı, dudaklarını hemen geriye çekmedi. Aksine burnunu da saç diplerine yasladı. Saçlarından yayılan kokunun bir ay öncekiyle aynı olmadığını duyumsadı. Fakat umurunda değildi, kokuyu eşsiz kılan Feris'in ta kendisiydi. Kokunun kaynağının o olması Acar için fazlasıyla yeterliydi. "Yeşil gözlü cadı," diye mırıldandı dudaklarını alnından çekmeden. Sesi o kadar kısıktı ki kendisine bile ulaşamamıştı. "Hangi büyüyü üzerimde denedin bilmiyorum ama bu kadar işe yaramış olmasını sen bile hayal edemezdin." ••• XXVII. Savaş, çaresiz bir merakla yüzünü kızının omuzuna doğru yaslayıp kokusunu hissetmeye çalıştı. Bebek kokusunu hatırlamak istese de artık hatırlayamıyordu, burnunda kalan tek koku isli yanık kokusuydu. Savaş, başını kızının omuzuna koyduğunda burnuna dolan kokunun çiçek bahçesinde gibi hissettirmesine buruk bir tebessümle tepki verdi. Bu kokuyu ilk kez alıyordu, bundan sonra hep alabiliyor olmak için ne yapılması gerekiyorsa yapacaktı. Çekindiği, göze alamayacağı hiçbir şey yoktu. "Bitti babam ait olduğun yerdesin artık, uyandıktan sonra bambaşka olacak her şey. Söz veriyorum, her şeyim üzerine yemin ediyorum sana. Ne kalbine ne tenine bir daha zarar gelmeyecek, baban burada, yanında." --- '120122

Kadın olmak zordu, her devirde. Ancak kadın olmayı öğrenmesi daha zordu...Yeri geldiğinde aklını kullanıp bir aptalı oynamalı yeri geldiğinde bir aptala efendi muamelesi yapmayı öğrenmeliydi insan.

10. yüzyıl Orta Asya'sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi'ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan'ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz'un, Kara Budun ve Ak Budun'un hikayesi. Tiktok'taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon'un romanlaştırılmış halidir.

Modern 21 yaşında bir kızın, muhafazakar dul çocuklu 33 yaşında bir adamla evlilik hikayesi. Bir mahalle kurgusudur. Dark Romantic gibi kurgulardan uzak, safe place kurgusudur.

Hikâyede yetişkin içerikli sahne bulunmaktadır. Derler ki.. Sevenin yüreği büyük olur .. Ama bilmezler ki sevdiğine küçücük bir serçe gibi çırpınır durur..

Alt tarafı deniz kabuğu toplarken yaralı bir asker gördüm ne olabilir ki?

Polis Bey Ahmet Emir'cim: Nasıl görmedim seni İnci: İşinin başında olduğundan görmemiş olabilirsin İnci: Vurmuşsun adama ters kelepçeyi İnci: Kaşların çatık çatık etrafa bile bakmıyordun. Polis Bey Ahmet Emir'cim: Seni görseydim çatık çatık durmazdı kaşlarım.