Lənətlər və Sehirlər

Yalanla üstü örtülmüş həqiqətlər... İllər sonra qanla qırılmış güzgü... İntiqam... Bəs əsl həqiqət nədir?... Məsum qatil və günahkar qəhrəman... Alov yalanları yandıra biləcək mi?... Sirlər gün üzünə çıxır... ***** İllərlə eyni yuxunu görən Gülzarın həyatı bu il həmin yuxunu gördükdən sonra bir daha eyni olmamaq üzrə dəyişər. Sirli bir "oyun" zindanına məhbus olan bu gənc qadının məhbəs yoldaşı isə Azərdir. Bir prokuror qadın və mafiyanın oğlu olan vəkil. Qanlı cisimləri və pak ruhları olan bu iki insanın həyatları da, duyğuları da cisimləri və ruhları kimi zidd idi. Xilasları bir-birində, ölümləri bir-birində idi. Keçmişin acıları, bu günün qorxuları və gələcəyin bilinməzliyi onları hər gün bir az daha məhv edirdi, hər gün bir az daha yaşam nəfəsi verirdi. Ailələrinin günahlarının və xətalarının cəzasına qurban seçilmiş bu iki gənc sirli "oyun"un pəncəsindən qurtuluş axtardıqca başqa zindanların da əsiri olacaqdırlar. Bəs bu sirli "oyun"da əsl qurucu kimdir, oyuncu kimdir? Bədbəxtlik bataqlığına düçar olan kimdir, xoşbəxtlik yağışında islanan kimdir? Qalib kimdir, məğlub kimdir?

Min illər boyu başı cürbəcür müsibətlərdən əskik olmayan insan övladı yeni bir bəla ilə üz-üzə qalmışdı.Dünyanı tikanlı məftillər kimi telləri arasında sıxıb,qanadan pandemiya bu dəfə bəşəriyyətin sonunu qaçılmaz etmişdi.Bu amansız virusun qurbanları olan "Gəzənlər" özlərinə hər gün yeni qurbanlar axtarırdı.Bu dəhşətli "ölüm"ün pəncəsindən xilas olmağa çalışan "Qaçanlar" isə bəşər sivilizasiyası üçün bir qurtuluş axtarırdı. Bu zalım mübarizədə zəfər hansı tərəfindir? @SafiyaMyeva @efsanemmdzade

"Simurqun Elçisinin" davamı

Ürəyimdə o qədər nifrət var idi ki, evlərini başlarına yıxacaqdım. Nəinki evlərini, hətta qurduqları hər tikilini, yaratdıqları hər möhtəşəmliyi bir-bir yandıracaqdım. Səbəb olduqları hər bir iyrəncliyin, çarəsizliyin hesabını verəcəkdilər. Yaratdıqları yeni dünyanı başlarına yıxacaqdım, özüm onlarla birlikdə yansam da yanmasam da. Çünki mən Fəridə Əzizova idim və anamın yarımçıq qoyduğu işi bitirməli idim.

Mən on beş yaşımdan bəri öldürməyə başlamışam. Mən sənin təsəvvür edə bilməyəcəyin qədər adam öldürmüşəm, Günel. Çünki müharibə belə bir şeydir. Bu, sənin kabuslarından daha da qorxuludur. Sən kabusu ancaq gecələr görürsən, mənim kabuslarımsa məni heç vaxt tərk etmir.

{İçinizi isidəcək şipşirin bir dostluq hekayəsi} 🪐 Qəlbim sanki onun ovuclarında sıxılıb, əzilirmiş kimi hiss edirdim, amma mən buna artıq alışmışdım. Mən onun dostu idim. Nə olursa olsun, sadəcə onun dostu olaraq da qalacaqdım. Eynən onun dediyi kimi.. -Sənin Əbədi Dostun..