Oğuz: Hello my boi Oğuz: Bugün burda bir destan yazmak için buluştuk. Oğuz: Benim adım Oğuz Kağan Oğuz: Ama şansımıza küselim ki Oğuz Kağan destanı daha önce yazıldı. Oğuz: O yüzden biz de Oğuz Aras destanını yazacağız. Oğuz: Ve senin adın Aras olduğuna göre senle birlikte yazacağız. Oğuz: Çünkü hayatımda gördüğüm en güzel Aras sensin. -BoyxBoy olduğundan rahatsız olacaklar asla bulaşmasın-

DÜZENLENDİ! "Basat..." diye inlerken ellerimi tam başının olduğu noktada tişörtümün üzerine koydum. Başını kalbimin üzerine koyduğunda altında kıpırdandım. Karnımdan garipten sesler gelmeye başlamıştı. Bedenim çöküyordu sanki. Tüm uzuvlarım uyuşurken kalbim isyan ediyor, bunu kaldıramadığını bağırıyordu. Sanki Basat'ı itmek ister gibi, hızlı hızlı çarpıyor, göğüs kafesimi delme pahasına yukarı doğru sertçe vuruyordu. Beynim ise düşünmeyi bırakmış, sıcak başın keyfini çıkartmaya başlamıştı. "Basat..." diye mırıldandım tekrar. İki gözümden birden iri taneler yuvarlandı, kulaklarımı sıyırıp yastığa döküldüler. Bir öpücük daha indi kalbim üzerine. Hıçkırdım. "Şşş..." Sıcak nefesi tenimi kavurdu. Başını tişörtümün yakasından çıkarttığında tişörtüm göğsüme kadar açılmıştı zaten. Yüzü yüzümün hizasına geldi, eli önce gözlerimdeki yaşları nazikçe sildi, sonra saçlarım arasına daldı. "Özür dilerim." diye mırıldandı. Şimdi ikimizin kalbinin atışları birbirine karışmıştı sanki. Sol tarafımda kendi kalbimin çarpıntıları, sağ tarafımda göğsüme baskı yapan onun kalp atışları... Ağzımı açtığımda lafları ağzıma tıktı. "Çok, çok özür dilerim." Burnunu burnumun yanına, alnını alnıma yaslayıp gözlerini gözlerime dikti. Titreyen dudakları çok ufaktan dudaklarıma temas edince gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Onu durdurmak istedim ama konuşamadım. Kendini kasa kasa, dünyanın en güzel bahçesine doğru çekti beni. Şimdi dudaklarımdan biri dudakları arasındaydı. Kısa sürdü ama mükemmeldi. Çekti dudaklarını, gözlerini araladı. Usulca fısıldadı. "Yeniden benim kibritim ol. Bir daha asla sönmene izin vermeyeceğim. Söz veriyorum, Barış."

İşine özel hayatı olmayacak kadar takık bir polis memuru,bir gün anlam veremediği şekilde ilgisini çeken birine komşu olursa... *** "Okurken içim ısındı , yüzümde ufak bir gülümseme belirdi ve bu ikilinin en kaliteli şekerden tatlı olduğunu düşündüm." "Umarım bir gün bu hikaye bir kitap olur. Türkiye'de yaşamamama rağmen bir şekilde kitabı elde edip, rafımın en baş köşesinde yerleştireceğim. Çünkü zaman zaman bu kitabı canım çekiyor ve açıp okuyorum." "Mükemmel bir hikaye.. Her anında sanki kendim yaşıyormuşum gibi hissettim. Böyle dolu dolu bir aşk yaşamak istiyorum." "Kelimeler kifayesiz kalır ya,işte o anlardanım.Birkaç sevgi sözcüğüyle ya da beğendiğime dair mükemmelliyetçi tavırlarla açıklayamam.Beni kendine bağladı.Karakterlerle bir oldum,onların yaşadığını yaşadım.Sevdim ve seveceğim." "Gerçek ve saf sevginin her şeyin üstesinden gelebileceğini anladığım kitaptı. Birbirlerini her şeyiyle,güzel seven karakterler vardı. Hala arada aklıma gelen ve defalarca okuduğum kitaplardan.." *** **Boy×Boy'dur. #8 - LGBT #3 - gay

Bazı insanlar önemsemezler karşılarındaki insanın düşüncelerini bazıları ise karşılarında ki insanı düşündüğü için yalnız kalanlardandır Burak her zaman yalnız kalanlardan olmuştu. Sadece ailesi vardı yanında Anne ve Babası Çünkü onlar biliyordu Homosexual olmanın "tercih değil yönelim" olduğunu.

Mardin'de iki büyük ve birbirine dost aşiret. Babalarından sonra aşiretlerin başlarına geçmeleri ümit edilen iki erkek Halil ile Boran. Ayrıca çocukluktan gelen iki dost. Peki ya şimdi? ''DELİKANLI BİR AŞK HİKAYESİ''

Acıyı hissetmeyen bir genç... Hiçbir acıyı hissetmiyor. Çünkü onun özel bir durumu var, dokunduğu hiçbir şeyi hissedemiyor. Hiçbir teni, hiçbir nesneyi; kendisine dokunanları bile... O bir ucube... Acıdan, duygulardan, dokunma ve hissetmekten yoksun bir ucube.... Ateş herkes tarafından ucube, piskopat diye adlandırılan bir genç. Kimseyi ve hiçbir duyguyu hissetmiyor. Ta ki bir gün hayatta en çok nefret ettiği Aras'ın dokunuşunu hissedene kadar... Birbirlerini tanımaya fırsat bırakmadan birbirine düşman olan iki genç... Biri okulun en popüleri Aras Yağızhan... Diğeri ucube lakaplı Ateş Çınar... İkisi de inatçı, ikisi de baskın karakter... ********************* Teninde hissettiği şeyle irkildi Ateş. Neydi bu? Daha önce hiç bilmediği bir şeyi nasıl anlamlandırabilirdi ki? Hissetmek denen şey miydi bu? Peki böyle olması normal miydi? Tenindeki bu karıncalanma bu sıcaklık hissi... Normal miydi? Karşısındaki dokunuşlar yarasının üzerinde dolanırken vücuduna yayılan sıcaklık ve titreşimi hissetti. İlk defa beyninde ve vucundunda karşılık buluyordu bir dokunuş. Hissediyordu... teninde gezinen parmakları hissediyordu. Doğduğundan beri ilk defa. Bakışları dokunuşun sahibine döndü. Nefret ettiği o yüz karşısındaydı. Aras Yağızhan... Dünyada başka bir insan yokmuş gibi sadece onun dokunuşunu hissetmesi karnında bir sancıya neden oldu. Bu neydi şimdi?....