Bize şans ver böyle hikayeleri sevdigim için yazıyorum konusu şu hiç bişeyden haberi olmayan melisa bir gün annesinin telefonuyla izmire gider.....

• TAMAMLANDI Dijital asistanın dünyasına hoşgeldiniz.

Saat 01:28'di. Ona ilk mesajı attığımda... İnsanların alkole ya da tütüne bağımlı olduklarını sanırdım hep. Anlamsız bir sayı dizesinin de tiryakisi olunabileceğini hiç düşünmemiştim. Ta ki yelkovan ve akrep arasındaki yirmi sekiz dakikalık bir zaman dilimine saplanıp kalana kadar. Macera#1 < Kitap Texting olarak başlayıp daha sonra normal hikaye formatına geçiş yapmıştır. Bu nedenle texting kısımları kısadır.>

"Korhan git artık." Dudaklarından dökülen sözler ruhuna ağır geliyordu. "Kıyamıyor musun ona." Adamın sözleri birer zehir gibiydi. Korhan iğrenerek dudaklarını ayırdı. "Kıyamadığın için mi yok sayıyorsun sana yaşattıklarını!" Korhan artık ne söyleyeceğini şaşırtmıştı. Bedeni bir enkazdan farksızdı. Hâlâ nasıl birşey yok diyebiliyordu. Hicran adamın sözleriyle istemsizce gülümsedi. "Sen ne biliyorsun be!" Dudaklarının arasından çıkan ses oldukça sert ve toktu. "Sen benim neler yaşadığımı nerden biliyorsun!" "O cehennemden kurtulmak istemedim mi sanıyorsun?" Gözünden akan bir damla yaş çenesine doğru süzüldü. "Kaç kere polise şikayet ettim. Yalvardım! Beni canımdan edecek dedim anlamadılar!" Yüzünü kapatan uzun sarı saçları kadını daha kötü gösteriyordu. "Evime bir kere bile polis gelmedi. Ama öldürülseydim işte o zaman evimden çıkmayacaktı polis!" Boğazına takılan öyle büyük bir acı vardı ki, dudaklarını araladığı anda dökülmeye başlayacaktı sanki. "Yalnızca iki gün, o bana yaşattıklarını yalnızca iki gün nezarethanede kalarak ödedi." Korhan kadının gözlerindeki geçmişin acı yansımasıyla yutkundu. Boğazında öyle büyük bir acı takılmıştı ki, canının yandığını hissetti. "Sonra ne oldu biliyor musun?" Hicran'ın dudaklarını acı dolu bir gülümseme kapladı. "Dağıttığı suratıma yeni yaralar ekledi. Beni öldüresiye döverken neredeydi mazlumun yanında olacak devlet!" Hicran acıyan canını daha fazla gizleyemedi. "İnsanların o yere göğe sığdıramadıkları adalet neredeydi!" "Ben bu cehennemden kurtulmak istedim, ama kurtulmama izin vermediler."

Yanlış olduğunu bile bile onunla böyle bir işe kalkışmak, beni ne kadar akıllı yapardı?

Arkadaşlar +18 içeriği olanbir hikayedir hikayeni başlarındaçok olmasada ilerlerinde cinsel içerik mevcuttur.Lütfen rahatsız olucaksanız okumayınız.Bu hikayem son bölümüne kadar yazılmıştır. Kesinlikle çalıntı sözler ve onaysız bir şekilde benzer hikayeler yazılması durumunda soruşturma başlatılacağını bildirmek isterim. "...şu an kendime hakim olmam için en ufak bir sebep ver bana. " Dedi gözlerini dudaklarıma indirirken " emin ol veremem ama Kabul etmeliyim ki seni İstiyor olmam en iyi sebep "dedim nefes almam zorlaşırken. "Üstelik bunun karşılıksız olmadığını bilmem de bu işi hiç kolaylaştırmıyor."diye ekledim kalbim ağzımda atarken. Dudakları dudaklarıma değerken "biliyorum." diye soludu. Nefesi dudaklarımın arasından ciğerlerime karışırken sarhoş olmuş gibi ayakta durmakta zorlanıyordum. "

YETİŞKİN İÇERİK İÇERİR +18 Sessizliğin altına sadece o ve ben dudakları dudaklarımı buldu "Bir gün buradan gideceğim ve sen istesende beni bulamayacaksın" diye konuştum "Ben istesem de sen burdan gidemezsin Asel önce kendine sor gitmek istiyormusun" "Beni sevmeyen biriyle daha fazla yaşayacağımı mı düşünüyorsun" Ben Asel Kaya her şeyden habersiz yardım olsun diye geçmişin intikam kuyusuna giren Asel bu hikâye de en çokta o masumdur ve ben Asel Kaya onun elinde ki en büyük silah benim duygularımdı ama kendi duygularından habersizdi.

Karanlık tüm hataları örter. Kusursuz olalım mı?

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."