"Kimsin?" dedim ona hitaben. "Ben, senim," dedi gülümseyerek. "Anlamadım?" "Ben, senim. Senin hayallerinim, umutlarınım, göz yaşlarınım. Ben senin içindeki o umut dolu küçük kız çocuğuyum. Beni unutma. Kendini unutma. Olur mu? Bizi unutursan sen, sen olmazsın. Çocukluğunu unutma. Geçmişini kabullen. Unutma; geçmiş, geleceğin ışığıdır. Onu kabullenmezsen, kendini unutursun. Kendini unutursan, hep eksik kalırsın," dedi ardından ben bir şey diyemeden gitti mavi çicekli, beyaz elbiseli kız çocuğu. * Umut yoktu. Sadece abisinin hayali vardı onun için. Yaşayıp, yaşamadığı belli olmayan abisinin hayali. Küçük yaşlarından beri yaralıydı ve bu ilk ailesinde başlamıştı. Geçmişi karanlıktı, yaralıydı. O geçmişinden ve çocukluğundan kaçıyordu. Fakat bir gün bir grup insan çıkageldi ve onlar aile oldu. Geçmiş tekrardan açıldı, ama bu sefer yalnız değildi, değildiler. Artık umut vardı, artık iyileşiyorlardı. Ta ki o ana dek. Söylenen yalanlar ve sırlar ortaya çıkana dek. Yine umut yoktu. Ama bir araya gelmeliydiler, ortak intikamlarını için bir araya gelmeliydiler. Eğer gelmezlerse, hepsinin çocukluğu tekrardan yerle bir olacaktı. Bunu kimse istemezdi. * Yayınlanan tarih: 20.04.2021 •Gerçek kurum ve kuruluşlarla ilgisi yoktur. Tamamıyla hayal ürünüdür. •Küfür, şiddet, uyuşturucu gibi (cinsellik hariç) yetişkin içerik bulunur. Yaşı küçük olanların ve kolay etkilenenlerin okumamasını rica ediyorum. Okuyanlar için ise, sorumluluk kabul etmiyorum. #2 hiçlik - 21.4.21 #6 sokak - 18.07.21 #16 tumblr - 19.8.21 #6 hayal kırıklığı - 27.5.21 #19 geçmiş - 1.6.21

Jenna Collins Gizemli Kasaba'ya taşındığında olacaklardan habersizdir. Birçok yeni insan tanıyacaktır. Peki ya tanıdığını sandığı insanlar gerçekte öyle değilse? NOT: HİKAYENİN KİTAP OLMASI SÖZ KONUSU DEĞİLDİR/ OLAMAZ. Başlarda acemi olduğumu biliyorum. İleride bölümleri düzenleyebilirim umarım. İyi okumalar..

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Fakirliğin ve oturdukları semtin tüm zorluklarına göğüs germeye çalışan gençlerin hikayesi.. "Rüzgar.." dedim ve duraksadım. "Burada ki hiçbir duvar senin gözlerindeki umut ve ışığa şahit olmadı daha önce. Çocukların umutlarını elinden alan ve kendi şartlarına göre yetiştiren bir yer Kuşrak. Bizi ailemiz değil, Kuşrak büyüttü. Bu mahalle içine aldığı herkesi yutuyor. Senide yutacak, bizide." Her zaman ki ışığıyla gülümsedi. "Savaşmadan bilemeyiz Su Perisi." ••• Sizce onlar, Kuşrak'tan sağ çıkmayı başarabilecekler mi?