"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

Serinin ikinci kitabıdır. Macera kaldığı yerden devam ediyor... Yayınlamakta olduğum bu hikaye az da olsa yetişkin ve şiddet öğeleri barındırdığından +16 yaş kitlesi için daha uygundur.

"Bakın bu halde eve giderseniz yolun ortasında bayılabilirsiniz ya da önünüze bir başka köpek çıkar ve tekrar kaçmak zorunda kalabilirsiniz." dedi alaycı bir tavırla. Yarım ağız gülümsedim ve yavaşça yanına doğru yaklaştım. "Çıktı ve gördüğünüz gibi kaçmadım." Sırıtan suratı bir anda ciddi bir tavır aldı. Bir kaç saniye bana baktıktan sonra ufak çaplı bir kahkaha attı. "Altan Arıcı." dedi elini uzatarak. Uzattığı elini sıkmadım. Elini indirdi ve "Çok memnum oldum." dedi. Gözlerimi devirip arkama bakmadan yoluma devam ettim. İçimden küfürler savuruyor,hakaretler ediyordum. Bana yardım etmesi benimle alay edeceği anlamına gelmezdi. Her ne kadar altta kalmayıp lafımı yapıştırsam da bu onu pek rahatsız etmemişti. Çocuğa resmen köpek dedim. Hak etti ne dediysem hak etti.