- Jakie nosisz imię - zapytał mnie. Popatrzyłam na niego niepewnie. Starałam się sobie przypomnieć, ale na nic się to nie zdało. - Nie pamiętam - odpowiedziałam po chwili ciszy i odgarnęłam kosmyk włosów za ucho. - Gdzie przebywa twoja rodzina? - zadał kolejne pytanie, jeszcze trudniejsze od poprzedniego. Nie pamiętałam nic, była tylko pustka. - Nie pamiętam - odpowiedziałam to samo co przy poprzednim pytaniu. - A w ogóle coś pamiętasz?! - spytał zdenerwowany Legolas. - Książę, byłam tam tak długo, że nie pamiętam, jaki mam kolor oczu. Nie pamiętam dotyku trawy. Pamiętam jedynie tyle, że orkowie mnie porwali i więzili, bo byłam ich maszyną do zabijania. Kazali mi mordować niewinnych ludzi, abym to ja nie zginęła. Boję się śmierci tak jak każdy. Nikt nie chce umierać - odpowiedziałam i popatrzyła na księcia, który stał w sali i milczał. Ta cisza była niezręczna, bo nie wiedziałam, czy ma coś powiedzieć, czy jednak ma milczeć. - Brązowe. Twoje oczy są brązowe - powiedział i usiadł na wielkim, rzeźbionym z drewna krześle.

UWAGA PIERWSZE ROZDZIAŁY SĄ SŁABO NAPISANE BO ZACZĘŁAM JE PISAĆ 3 LATA TEMU Kilka lat po śmierci Mirel matki legolasa do mrocznej puszczy przybywa Tauriel elfka szukając schronienia, jej również umarli rodzice. Król przyjmuje ją po czym tauriel poznaje legolasa księcia mrocznej puszczy, razem uczą się walki i po kilku latach tauriel zostaje Przywódcą straży. *** Ale czy to ma jakieś znaczenie? Przecież to, że król nie pozwoli na związek Legolasa z Tauriel nie przeszkodzi w prawdziwej miłości *** Jeżeli lubicie opowiadania z tajemnicą i dobrą ale złą postacią to to opowiadanie jest dla was