Genel Kurgu #1 Bir sabah uyandığınızda her şeyin tepetaklak olacağını bilseydiniz, o sabaha uyanmak ister miydiniz? Evliliğinin, aşkın, her şeyin koca bir yalan olduğunu öğrenen Defne Kahireli soyadına lânet ederken yaşadığı kâbusa rağmen her gecenin sabahında yeniden doğmak zorundaydı. Çocukları için... İntikamdan kalbi buz tutmuş bir adam ne kadar ileri gidebilirdi? Arslan Karaibrahim bu deneysel sorunun canlı kanıtı gibiydi. Bipolar bozukluk geçmişi olan bir adamın tüm bunlar yetmezmiş gibi kız kardeşinin başına gelenlere bilenmesi işleri raydan çıkaracaktı. Uçurum kokan bir aşk hikâyesi... Kadın için sönen güneş doğarken, bereketli yağmur dinerken adam için güneş batmış gece olmuştu. Hayatında karanlık hüküm süren iki yürek kendilerine biçilen kaderde başkalarının günahlarını ödüyordu. Ama unuttukları bir şey vardı; aşk zehirli bir sarmaşıktı, iki bedene de sarılmıştı bir kere. Ya yaşatacaktı, ya da öldürecekti. GÜNAHA BULANMAK | 20.3.2011 / 10.3.2014 Artık Mendirek Yayınları etiketiyle RAFLARDA! Tüm kitabevlerinden ve kitap sitelerinden temin edebilirsiniz. Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Sevda Çiçeği Pukka Yayınları ile kitap olacağı için bölümler 15 Ekim 2023, Pazar günü yayımdan kaldırılmıştır, sevgiler. *** "Seni soyacağım Sevda," diye fısıldadı. "O siyah çarşafların arasına, bembeyaz teninle uzanmanı sağlayacağım. O çıplak bedeninin yalnızca çok az bir kısmını örtmene izin vereceğim, eğer istersem... Kimi zaman seni o kolonlara yaslayacağım, kimi zaman camlara, şu gördüğün raflara ve masaya... Hayal gücümün bir sınır yok ve bunu sana göstereceğim Sevda... Sana yalnızca sanatı değil, tutkuyu da göstereceğim. Arzuları ve istekleri, onlara boyun eğmeyi..." *** Puslu bir bakış ve cüretkâr bir teklif... Ezel Doğan; hayatından sayısız güzel geçmiş, dünyaca ünlü bir ressam ve fotoğraf sanatçısıydı. Güzel olan her şey onun işinin bir parçasıydı ve yeşil bakışları, hüzünle parıldayan bir çift gözle buluştuğunda hayatında bundan daha güzel bir şey görmediğini anlamıştı. Sevda Altınbaşak ise; aile dediği cehennemin içinde, ateşten bir çemberin ortasında yaşayan, yapayalnız bir kadındı. Acı kalbini mesken tutmuş ve keder bakışlarına saplanıp kalmıştı, ta ki hiç tanımadığı bir adamın kollarında güvenle sarmalanıp, yıllarca aradığı huzuru bulana kadar... Yolları kesiştiğinde her ikisi de aşkın bir mucize gibi hayatlarına doğacağından bir haberdi. Mutlu bir son, her ikisinin de düşlediği şeydi ancak hayat mutlu sonları karşılıksız vermezdi... *** Nar Bülbülü'nden tanıdığınız Ezel Doğan'ın hikâyesidir. Kurgular birbirinden bağımsızdır, bu sebeple ayrı ayrı okunabilir. Sevgiler, KadifeKelimeler... *** Hikayelerim isim haklarıyla birlikte noterde adıma kayıtlıdır. Çalıntı ya da izinsiz kullanmak durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

İhanet kategorisinde 1. Sırada Adam dehşetler içerisinde karısını izliyordu. Karısı kırdığı aynanın sivri bir parçasını almış. Boğazında tutuyordu... Bir an adam nefesinin kesildiğini zannetti, karşısındaki enkaz ona aitti... "İndir elindekini Leyla! Sonra pişman olacaksın" dedi adam. Oysa kadının en büyük pişmanlığı o'idi. Elinin tersiyle gözündeki yaşı sildi Leyla, bunca zaman döktüğü gözyaşlarına yenileri ekleniyordu, ve bu gözyaşlarına sebebiyet olan adam karşısında arsızca duruyordu. "Bak ben senin eserinim beni bu hale sen koydun. İçimde yaşamaya dair tek bir neden bırakmadın." "Leyla" dedi adam inleyerek. "Ben üzgünüm, böyle olsun istemedim. Leyla burukça gülümsedi, gözünden dökülen gözyaşını tekrar sildi. "Üzgünsün!" "Ama ben yapacağım hiç bir şey için üzgün değilim." "Bak elimdekine bunu ben tutuyorum. Ama sebebi sensin! Birazdan tüm acılarım son bulacak..." Adam karşısındaki kadının herşeyden vazgeçtiğini biliyordu. Yaptığı herşey için pişmandı. "Leyla pişmanım anla vazgeç, tamam yeniden başlayalım." "İndir o elindekini sana söz veriyorum, herşey daha güzel olacak." Leyla tekrardan güldü, herşey daha güzel olacak diyordu celladı. Zaten en büyük hatayı celladına aşık olarak yapmıştı. "Seninle olacak bir yaşamı istediğimi neden düşünüyorsun." Adam bir adım attı Leyla'ya doğru. Kadının dur diye bağıran sesi heryeri inletti. Ayşe, Aslı ve Fırat yukarı koştu, girdikleri odada Leyla'yı gördükleri şaşkınlıkla dona kaldılar. Gerçi zavallı kız çok bile dayanmıştı. "Leyla kan yerine geldin. Boşanamıyacağımızı sende biliyorsun. İndir o elindekini sakince konuşalım." Dedi adam bir umut, hayatında ilk defa bu kadar çok korkuyordu. Sevdiği kadın karşısında canından vazgeçmişt

Mihri hıçkırarak geri çekildi. "Bana bunu nasıl yaparsın Ateş? Ben seni. Ben seni her şeyden çok sevmişken." Ateş arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü. "Senin sevdan senin imtihanınmış Mihri. Benimki de Reyyan. Bu odada iki yabancıyız artık. Sen Haznedar gelinisin, ama asla benim sevdalım olmayacaksın." Mihri hızla ileri atılıp Ateşin önüne geçti. Elleriyle adamın göğsüne sert yumruklar indirmeye başladı "Gitme! Gitme, gitme, hesap vermeden gitme!" diye bağırdı Mihri. "Neden evlendin o zaman benimle? Neden? Madem başkasını seviyordun, neden ümit verdin bana!" Ateş olduğu yerde heykel gibi durdu, Mihrinin vuruşlarına engel olmadı. Mihri durmadı, yumrukları yavaşladığında elleri Ateşin gömleğine asıldı. "Neden ümit verdin bana Ateş? Yüzüme gülerken hiç mi acımadın? Neden kabul ettin bu nikahı?" Ateş, derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp başını geriye attı. "Seninle evlendim çünkü Reyyanı unutmak istedim Mihri!" Mihri duyduklarıyla sarsıldı, elleri Ateşin göğsünden halsizce iki yanına düştü. "Ne?" "Duydun işte!" dedi Ateş. "Kardeşimle el ele gördüğüm kadını kalbimden söküp atarım sandım. Yanımda sen olursan, senin bitmek bilmeyen neşenle belki ben de iyileşirim dedim. Seni kendime yara bandı ederim sandım." Mihri acı bir gülüşle yüzüne baktı. "Yara bandı mı? Kendi acını dindirmek için benim hayatımı ateşe atmışsın." "Öyle oldu" dedi Ateş, gözlerini açıp doğrudan Mihrinin yaşlı gözlerine bakarak. "Ama olmadı işte. Bu kapıdan içeri girdiğim an anladım. Sana dokunsam, günahı boynuma kalacaktı." Mihri başını iki yana salladı. "Yazıklar olsun. Ben sen beni bir kez olsun sev diye her gün dua ederken, sen beni unutmak istediğin kadının yerine koymuşsun." Ateş, kapının kolunu tuttu. "Dua etmeyi bırak Mihri. Bu konakta sadece iki yabancıyız. Sen benim soyadımı taşıyacaksın, hepsi bu."

"Kaderin yazıldığı topraklarda, aşk bir uçurum kenarıdır." Rize'nin sisli dağları arasına hapsolmuş iki düşman aile: Karadenizler ve Soranlar. Yıllardır süren kan davası, genç bir hukuk mezunu olan Larin'in İstanbul'dan Rize'ye dönmesiyle yeniden alevlenir. Ancak bu kez savaş sadece topraklar için değil, ruhlar için verilecektir. Bir yanda kanunu temsil eden, gri gözleriyle fırtınayı durdurmaya çalışan Demir; diğer yanda ise fırtınanın ta kendisi olan Rüzgar. Larin, ya geçmişin küllerinde yanacak ya da bu yasak rüzgara boyun eğip kendi kaderini yazacaktır.

"Bazı yaralar merhemle değil, gitmekle iyileşir." Rize'nin hırçın dalgaları ve geçit vermez sisli dağları arasında, Açelya'nın dünyası iki duvar arasına sıkışmıştı: Babası Şevket Bey'in yıkılmaz otoritesi ve kalbindeki ulaşılmaz Demir dağı. Açelya, bir gün o beyaz önlüğü giyip hayat kurtarmanın hayaliyle yaşarken; bir gecede iki hasım aileyi barıştıracak bir "bedel" olarak masaya sürülmüştü. Elinde tıp fakültesi sınav sonucu, parmağında ise sevmediği bir adamın kırmızı kurdelesi... Üstelik kalbinin sahibi Demir, ona sadece bir "hasım kızı" olarak bakarken; en yakını Esma, kendi mutluluğu için Açelya'nın hayallerini ateşe atmıştı. Şimdi Açelya için tek bir yol vardı: Ya o sisli dağlarda bir kurban olarak kalacak ya da şafak sökmeden kendi hikayesini yazmak için o konaktan kaçacaktı. Sessiz bir fırtınanın, küllerinden doğan bir kadının ve "hiç görülmemiş" bir aşkın hikayesi.

Not: Kitap artı on sekiz unsurlar barındırmaktadır. "Seni bekliyor muşum!" Boynundaki sert çıkıklık inip kalktı. Yüzümü kaldırıp gecenin karanlığını varlığına giymiş gözlerine baktım, dipsiz bir kuyuya düşmüşcesine bedenimin üzerindeki hükmünü kaybetmiştim o gözlere bakmakla. Sıcak nefesi yüzümü yakarken başımın arkasına uzanan ellerinin baş parmakları yanaklarımda geziyordu. Tutuşu sıkılaştı, gözlerimi gözlerinden ayırmamı istemiyordu. "Aslında hep seni bekliyormuşum." Sesi ılık ve sessiz bir rüzgar gibi dudaklarımda gezdiğinde iç çektim. Kokusu yeniden zihnime işledi kalbimde derinlerdeki bir yeri yaktı ve o acı gözlerimden yaş olup süzüldü. Başparmaklarının ıslanmasıyla kavisli sert kaşları çatıldı. "Şimdi seni buldum ve adıma yemin olsun ben Pars Tuna, son nefesimi bile dudaklarına vereceğim." Ve dudakları o sahiplenici talepkarlığı ile benimkilere kapandığında tüm evrende sadece ikimiz vardık. '''Pars karanlık bir dünyanın sözü geçen lideridir. Namı diğer köprü kralıyken hayattan aşka dair bir beklentisi yoktur. Yakın zamanda sevdiği kadın tarafından terk edildiğinde yalnızlığa yemin etmişken şifalı bir çift elin ruhundaki tüm yaraları sarıp onun tüm hayatı olacağından habersizdir... '''

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Aramızdaki neydi bilmiyordum ama bir anlaşmadan, rolden ibaret değildi. Bir oyun bu kadar gerçek hissettiremezdi çünkü... ----------------- "Ama anlaşmamıza uymama gibi bir seçeneğin yok. Seninle bir anlaşma yapmıştım ve o anlaşmaya göre sadece sekiz ay beraber olabiliriz." dedim muzip bir tavırla. "Anlaşma?" dedi sanki hayatında duyduğu en saçma şeyi söylemişim gibi. Yüzündeki belli belirsiz gülümsemesiyle yüzlerimizi birbirine yaklaştırdı. "Kalbim o anlaşmayı çoktan fesh etti Ahu." gözleri bütün yüzümü saf bir hayranlıkla tararken sertçe yutkundu. Benim gözlerim yutkunduğu için kavislenen adem elmasına kayarken tekrar konuşmasıyla yeniden gözlerine baktım. "Seni düşünmeden bir saniye bile durmayan aklımı, senin için deli gibi atan yüreğimi....her şeyimi senin ellerine bırakmışken nasıl uyduruk bir anlaşmaya ayak uydurup seni bırakabilirim? Sensiz geçen bir buçuk yıl bile beni iliklerime kadar mahvetmişken, yaşayan bir ölüye çevirmişken bana hayatımı veren senden nasıl vazgeçebilirim?" derin bir nefes aldı, ben gümbür gümbür atan kalbimle beraber ne diyeceğimi ne hissedeceğimi şaşırmışken alnını alnıma yaslayıp uzun bir süre unutamayacağım o cümleyi söyledi. "O anlaşmayı unut güzelim. Artık sadece sekiz ay değil, sonsuza kadar benimsin."

Köy görücü kurgusudur. Bazı kısımları gerçeğe dayanmaktadır. Yaş farkı vardır. Yazdığım hikaye çerezlik ve kurgudur. Her detayı bana aittir. +18 bölümler ve küfürler bulunuyor rahatsız olanlar pas geçebilir.