Seraphina Valentin, yirmi yaşında ailesinin sarayından ayrılıp eğitim görmek için akademiye gittiğinde ikiz kardeşi de dahil tüm ailesini geride bıraktığını düşünerek üzülüyordu ama yarıyıl tatilinde, yani altı ay sonra onları yeniden göreceğini bilmek buhranını hafifletiyordu. Ancak hiçbir şey Seraphina'nın beklediği gibi olmamıştı. Altı ay sonra tatilde evine geri dönemeyecekti. Çünkü akademiye bile gidememişti. Akademiye giden tekinsiz yollardan birinde, karanlık ormanda tuhaf sesler duymuştu. Sesin kaynağına bakmak istediğinde ise onu görmüştü. Asırlar önce babasının ve birkaç büyük büyücünün birleşip lanetlediği ejderhayı... Karşılaştığı ejderhanın, efsanelerde anlatılan o 'zalim ejderha' olduğunu anlamadan önce, onun yaralı kanadını iyileştirmişti. Ve yaptığı iyiliğe karşı beklemediği bir karşılık almıştı. Ejderha, onu esir almıştı ve ancak kendisine bir varis verdiği takdirde onu özgür bırakacağını söylüyordu.

"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir. "Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne; daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü. Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."

Kötü kızlar hiçbir zaman kazanamazlar. Ve bu hikayenin kötü kızı benim.

Sana biçilen hiçbir hayat; iplik ve iğne sende değilse üzerine oturmaz, zevkine uymaz. 🕯️ Karun kadar zengin Yunus Rahi'nin ani ölümünün üzerinden geçen günlerin ardından eve gelen avukatın evrak çantasında, her bir Payidar'ın kaderini değiştirecek vasiyetname yer alıyordu. Mührü korunmuş, ıslak imza o kağıt parçaları üzerinde yıllarını vermişti. Avukatın ailenin en küçük kızına verdiği yükümlülük ise, cehennemden geçiyordu. Fecir'in hayalleri ilk defa gerçeklik ile sınanırken vasiyeti reddetme gibi bir seçeneği hiçbir şekilde aklına getirmemeye adeta yeminliydi. Bölünmüş Rusya'ya gidecek, orada kendisine verilen görevleri koşulsuz yerine getirecekti. Fakat cehenneme düşen her kul gibi, ölmek isteyecekti. Çünkü kendisini bekleyen azap, canından can almaya geliyordu. 🕯️

Buruşuk peçeteyi açtığımda mavi mürekkep kalem ile peçeteye ne kadar düzgün yazılabilirse öyle yazılmıştı. Yazının altındaki Mustafa ismi kaşlarımı çatma nedenimken yazdığı yazıya kaydı gözlerim. "Bir gün o tatlıdan doyuncaya kadar yiyeceğim." Mustafa. 4 Mayıs 2023

Adımı kendim seçtim, Mavi. Herkes karanlığı siyah sanır ama karanlık Mavi'dir. Bazı insanlar yaşar. Bazıları... Öldürür. Ben öldürenim. Mavinin Resitali evrenini okumaya hazır mısın?

Yalanlarla örülmüş bir ağda nereye kadar debelenebilirsin? "Benden kurtulmak için tek bir şansın var." Kelimeleri ağzından sanki aklıma işliyormuş gibi dökülmüştü. Alnını alnıma yasladığında nefesimi tuttum. "Yoksa seni gerçekten mahvedeceğim." Son şansımdı bu. Titreyen parmaklarımı yüzüne çıkardım. Dokunuşumu hissettiğinde ağır ağır gözleri kapandı. Son bir güçle parmak ucuma yükseldim. Dudaklarım hareket ettiğinde dudaklarına sürtündü. Parmaklarım gibi titreyen bir nefesle fısıldadım. "Sensiz yapamayacağımı biliyorsun." "Aptalsın." Kurduğum hayalleri bile aklımı bulandırdığı için kendimden sakladığım o anı yaşıyordum. Pes etmişti, gerçekten pes etmişti. 🕸 Gazetecilik öğrencisi olan Ülkü, yaşadığı şehirdeki gizemli kayıpları çözebilmek uğruna akıl alınmayanı yapar, bir katil gibi düşünebilmek için bir katilden yardım ister. Ancak kendini o katilin ve akıl hocasının ağlarına kıskıvrak dolanmış halde bulur. Kitap ilerleyip ağlarını iyice ördüğünde geçmişi hatırlamak zorlaşacak. Notlar almanız tavsiye edilir. Geri dönüp baştan okumanız bile gerekebilir.

Sara Lorenen bir akşam arkadaşıyla eğlenmek için dışarıya çıkar ve o gece bir adamla tanışır. O geceden sonra hayatı tamamen değişir ve herkesin aradığı çok değerli bir şeyin kendisinde olduğunu öğrenir. Başlangıç tarihi: 09.05.2024 UYARI: BU KİTAP ŞİDDET, ARGO, CİNSELLİK, UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR VE HASSAS İÇERİKLER İÇERMEKTEDİR.

Not: Kitap artı on sekiz unsurlar barındırmaktadır. "Seni bekliyor muşum!" Boynundaki sert çıkıklık inip kalktı. Yüzümü kaldırıp gecenin karanlığını varlığına giymiş gözlerine baktım, dipsiz bir kuyuya düşmüşcesine bedenimin üzerindeki hükmünü kaybetmiştim o gözlere bakmakla. Sıcak nefesi yüzümü yakarken başımın arkasına uzanan ellerinin baş parmakları yanaklarımda geziyordu. Tutuşu sıkılaştı, gözlerimi gözlerinden ayırmamı istemiyordu. "Aslında hep seni bekliyormuşum." Sesi ılık ve sessiz bir rüzgar gibi dudaklarımda gezdiğinde iç çektim. Kokusu yeniden zihnime işledi kalbimde derinlerdeki bir yeri yaktı ve o acı gözlerimden yaş olup süzüldü. Başparmaklarının ıslanmasıyla kavisli sert kaşları çatıldı. "Şimdi seni buldum ve adıma yemin olsun ben Pars Tuna, son nefesimi bile dudaklarına vereceğim." Ve dudakları o sahiplenici talepkarlığı ile benimkilere kapandığında tüm evrende sadece ikimiz vardık. '''Pars karanlık bir dünyanın sözü geçen lideridir. Namı diğer köprü kralıyken hayattan aşka dair bir beklentisi yoktur. Yakın zamanda sevdiği kadın tarafından terk edildiğinde yalnızlığa yemin etmişken şifalı bir çift elin ruhundaki tüm yaraları sarıp onun tüm hayatı olacağından habersizdir... '''