Dziennik pełen wyznań i słów, których nie dało się powiedzieć wprost.

a pansmione texting [DEMI! hermione granger & BI! pansy parkinson] modern au when hermione hurts and pansy try to get her on marina's concert

James Potter i Syriusz Black od zawsze byli nierozłączni. Gdziekolwiek się pojawiali, zabawiali wszystkich do łez swoimi wymyślnymi żartami i wprawiali w zachwyt napotkane kobiety; ale nie ma się co dziwić, bo choć oboje mieli wiele grzechów na sumieniu, najbardziej grzeszyli urodą. Widywany był też z nimi Remus Lupin - wątły, wysoki chłopak z twarzą pooraną bliznami. Wydawać by się mogło, że był tylko dodatkiem w ich przyjaźni, jednak wcale tak nie było. Remus był mózgiem każdej operacji i elementem scalającym ich czwórkę razem, zwłaszcza podczas comiesięcznych, nocnych eskapad... Chwila, ich czwórkę? Ach, no tak. Pałętał się z nimi jeszcze jeden chłopak, jednak jego nikt nigdy nie brał na poważnie. Peter Pettigrew miał pulchną twarz, dwa podbródki i kieszenie wiecznie wypchane łakociami z Miodowego Królestwa. Był... miły, ale nic więcej. Nie był przystojny, inteligentny ani sprawny fizycznie, jak pozostała trójka jego przyjaciół. Co więc czyniło go wyjątkowym? Peter miał sekret i niesamowity, ukryty talent do intryg, ale o tym już nikt nie miał prawa wiedzieć. Aż do pewnej chłodnej, październikowej nocy, kiedy to... No właśnie. Co właściwie stało się pod pierzyną grubych chmur, ciemną nocą w małym domku, na samym obrzeżu Doliny Godryka?

instagram.

w życiu nigdy nie ma szczęśliwych zakończeń. { draco malfoy × astoria greengrass }

Dnia, którego to wszystko nabrało sensu, na gałęziach starego drzewa spokojnie spały ptaki, a wokół krążyły świetliki. Były one jedynie cichymi, przypadkowymi obserwatorami, ale Draco czuł, jakby stały za nim świadomie, aby przysporzyć mu otuchy. Ich obecność dodała mu wtedy odwagi. Nie był pewny siebie i nawet nie liczył, że wszystko pójdzie po jego myśli aż w takim stopniu, wszak nigdy nic nie wychodziło mu świetnie. A jednak tamtego pamiętnego dnia, daleko od miejskiego hałasu, w księżycowym świetle, pokaleczonym cieniem licznych gałęzi, los się do niego uśmiechnął. Właśnie tam wszystko się zaczęło. I właśnie tam teraz zamierzał to wszystko naprawić. Bo przecież wszystko jest prostsze pod wierzbą. Opowiadanie jednoczęściowe; one shot; miniaturka. Napisane z okazji Walentynek w 2018 roku. Występują treści homoseksualne, ale nie ma scen dla dorosłych i wulgaryzmów. Życzę miłego czytania!

Drugi tom Sagi Poświęcenia AU KT, Ślizgoński!Harry. Harry wraca do Hogwartu, zdeterminowany do dalszego chronienia swojego brata, Connora, który jest Chłopcem, Który Przeżył, przy jednoczesnym nie wychylaniu się z cienia. W zeszłym roku jednak dwóch ludzi już poznało prawdę na temat Harry'ego... a w tym roku pozna ją kolejnych dwóch. [TŁUMACZENIE] To jest sequel do Ratując Connora, jeśli tego nie przeczytacie, to ta historia pewnie nie będzie miała dla Was za wiele sensu. Oto alternatywna wersja drugiego roku Harry'ego w Hogwarcie, w świecie, w którym jego rodzice żyją, Peter trafił do Azkabanu, a brat Harry'ego, Connor, jest Chłopcem, Który Przeżył, dzięki swojej własnej bliźnie w kształcie serca. Harry jest strażnikiem Connora, jego ochroniarzem i przewodnikiem, i jest ze swojej roli bardzo dumny, mimo, że został przydzielony do Slytherinu, a Draco i Snape ciągle go zapewniają, że jest bardziej ślizgoński, niż mu się wydaje. Tyle wystarczy, tak myślę. Jeśli przeczytaliście "Ratując Connora", to wiecie, czego oczekiwać. Jeśli nie, to żadne streszczenie tu nie wystarczy. Okładka stworzona przez @CzlowiekChyba, dziękuję! W tym tomie mamy znacznie wyraźniej zaznaczone, do czego prowadzi ten fanfik - tortury, nieodpowiedzialni dorośli, wyraźne obrazy znęcania się nad dziećmi (oraz czytelnikiem, lol). Czytajcie z rozwagą. Nie bez powodu ten fik jest oznaczony jako "mature" i ma tag "horror". JEST TO RÓWNIEŻ SLOW BURN. Nie oczekujcie żadnych szybkich romansów lol. Slow burn jest przygotowany znakomicie i boli tak słodko... ;]

Sto słów to zdecydowanie nie jest dużo, aby opisać czyjeś cechy. To zdecydowanie za mało. Każdy z nich dostał jednak tylko taką ilość. Każdy z dziesięciorga. Każdy ze Slytherinu. Każdy z grupy dużych dzieci. na okładce Allegory on the Fate of Art - Franz Anton Maulbertsch MaryWitcher, lipiec/październik 2017

Kiedy Draco ma dość, Harry czuje, że musi wszystko zmienić, a Hermiona i Pansy ładują się w relację bez przyszłości. [opis do późniejszej zmiany, można powiedzieć, że to wersja robocza]

Ostatni pył opadł, przykrywając ciała poległych, a ich krew na zawsze zakrzepła. Wrogowie zostali pokonani i pojmani. Wojna się skończyła. Wydawać by się mogło, że Harry Potter wreszcie śpi spokojnie. On jednak jeszcze nie zakończył walki. Walki z poszarpaną psychiką, własnymi lękami i ciągle powracającym pytaniem: Kto uratował mu życie? *** Opowiadanie zostało wznowione po latach! Nareszcie zostało ukończone! Rekord: 1 w fanfiction - 02.02.2025 Poprzednie rekordy: 31 w fanfiction - 03.02.2018 50 w fanfiction - 29.01.2018 81 w fanfiction - 11.07.2017 241 w fanfiction - 06.01.2017 Okładkę wykonała @KasiaWierczyska