16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Üvey abi başta cinsel obje olarak gördüğü kız kardeşine aşık olmayı kaldırabilecek mi ? Saf kız hiçbir şeyden habersiz en başından beri üvey abisine bi his beslediğini anladığında ne yapacak? Duyguların birbirine karışmasının sonucu ne olacak? Beraber ateşli geceler geçirdikten sonra kimin kime aşık olduğunu anlamak için geç kalınmıştır. Kız kendi hikayesinin başrolü olduğunu düşünürken annesinin hikayesinde yan karakter olduğunu anlayınca nasıl bir düş kırıklığı yaşayacak? Bu hikâye hayal ürünüdür belki de yazarın yaşamak istediği hayal ya da yazarın bastırılmış duygularıyla yazdığı bir hayat. Belki de gerçekçilik payı vardır ve bunu anlamak için sadece okumak yeter.