Melez kızın başına gelen olaylar... Bir melez başına nasıl bu kadar bela açabilir?

Ölümsüzlük uğruna öldüren bir katilin yeni avına karşı bir şeyler hissetmeye başlaması onu istediğini elde etmekten alıkoyabilir mi? Bir avuç güvendiği insandan başka kimsesi olmayan Rose, aslında kim olduğunu bile bilmediğini öğreniyor ve ölmekle ölü olarak yaşamak arasında bir seçim yapmak zorunda kalıyor. Benimsediği basit hayatı ve sevdikleri ellerinden kayarken çıkmaz bir yola girmekten başka bir şansı yok. Lütfen spoiler vermeyin.

Bu hikayede her şey sonsuzdu. Acılar da, mutluluklar da, gözyaşları da, gülümsemeler de, hayal kırıklıkları da. Sonsuz kavramını hayal edemiyorduk belki de. Ama iliklerimize kadar yaşıyorduk. Sonsuzluğun içinde kaybolup gidiyorduk. Sonsuz bir umutla yaşıyorduk her zaman. En umutsuz anımızda bile bir umudumuz vardı hep. Mucize...Çünki en umutsuz umut mucizeydi. Ama o da bir umutdu değil mi? Her zaman hayatta küçücük de olsa bir umut vardı, değil mi? Her nefes alışımız bir umutdur zaten. Yaşadığımız her saniye ikinci bir şansdır. Ve her şans bir umutdur. Bu umut mucize olsa bile...

''Şimdi sen seç Güneş'' Babama boş gözlerle baktım. ''Neyi baba?'' ''Hayatımızın her yerinde olan bir şey seç istiyorum'' Aklıma tek bir şey geliyordu. ''Kamera, buldum baba kamera istiyorum''