KÜÇÜK BİR KESİT "Hadi ağlamayı bırakta gerekeni yap." Kız, bir an için olduğu yerde donakaldı. Yüreği deli gibi çarptı ama yüzüne en sert ifadesini takındı. Elinin tersiyle gözyaşlarını hızla silip doğruldu. Adamın karşısına dikildiğinde, o da onun gibi kaşlarını çattı. Gözlerinde bir ateş yanıyordu. "Ne dedin sen?" dedi sesi titremeyen, sert bir tonla. Adam gülümsedi, küçümseyen bir tavırla başını sağa sola salladı. "Gerekeni yap dedim." Kadının gözbebekleri büyüdü. Kulağında uğuldayan bir öfke yükseldi. "Gereken neymiş?" Adam hafifçe öne eğildi. "Sen harbi salaksın. Ne yapacağımızı çok iyi biliyorsun. Biz evlendik ya hani. Sen benim karım oldun ya. Şimdi ben-" "Suuus!" Sesi odada yankılanırken gelinliğinin eteklerine sakladığı bıçağı hızla çekti. Mum ışığı çeliğin soğuk yüzeyinde yılan gibi kıvrıldı.

Katranın Kehribarı, katran kadar siyah bir hayatın içinde, kehribar kadar parlak bir aşkın izini sürme hikayesidir. Bir yanda kendi hükümranlığının sınırlarını keskin çizgilerle çizen sert bir adam; diğer yanda o aşılmaz sınırları sevgisinin zarafetiyle yerle bir eden bir kadın... Sırlar birer birer döküldükçe, namlular soğuk sessizliği bozup silahlar patladıkça ve o gizemli "özel" dosyalar birer birer açıldıkça, geriye tek bir soru kalıyor: Asıl kehribar; geçmişin kanlı ve tozlu sayfalarına hapsolmuş bir anı mı, yoksa şu an Karan'ın kollarında nefesi kesilen o kadının gözlerinden süzülen bir damla yaşta mı saklı?

Sabaha kadar ağla umrumda değilsin! diyen bir adam. Senden ve ailenden ölene dek nefret edicem! diyen bir kadın. Katili bulmaya çalışan bir adam Ben katil değilim! Diyen bir kadın. Seviyorsun diyen bir adam Asla sevmem diyen bir kadın. Sus! diyen bir adam Susan bir kadın. Yeter diye haykıran bir kadın Yetmez diye haykıran bir adam. Çaresizlik bazen insana hiç olmaması gereken şeyler yaptırır. Ve bazen her şey bitti sanarsın ama bazen her şey bitti sandığın anda başlar her şey.

Genç kadın dışarıya çıkmış, rüzgarın esintisinin tadını çıkartıyordu. Etrafına baka baka yol alıyordu. Az daha yol aldıktan sonra karşısına çıkan maskeli adama bakakaldı. Genç kadının çığlık atmasına fırsat kalmazken kendini yerde baygın buldu. Gözlerini açtığında ise gördüğü şey ürkütücüydü. Daha doğrusu etrafın karanlık olmasından dolayı hiç bir şeyi göremiyordu. Kim onu neden kaçırmıştı? Genç kadın bunu korkuyla düşünürken tek bildiği arkasında kalın ipten bağlanmış ellerini hareket etmemesiydi. Bir süre bekleyişle bağırıp, çağırırken o sesi duydu. Duyduğu ses kibrit çöpünü yaktığında çikan çıt sesiydi. Bu karanlık adamın elinde tutuğu o ufak kibrit çöpü yalnızca ufacık yeri aydınlatabiliyordu. Genç kadın korkuyla, oluşan bu ışığa bakışlarını çevirdiğinde kibrit sönmüştü. Şimdi duyduğu ses ise adım sesiydi. Bu adımlar beton taşın üzerinde oldukça korkunç ses çıkartıyordu. Odanın boş olmasından dolayı sesler yankılanıyordu. Bir kaç adım attıktan sonra bu karanlık adam durdu ve elindeki kibrit kutusundan bir çöp daha çıkartıp, bir çıt daha yaktı, sonra o da söndü. Şimdi bu karanlık adam kibrit kutusunu açıp bir çıt daha yaktı. Bu sefer kibrit çöpünü avucuna doğru yaklaştırdı. Yaklaştırdı, yaklaştırdı. Genç kadın, gözlerini avucun içine dikti. Avucun içinde yazan yazıyı sesiz bir şekilde mırıldandı. "Bana inan!" *** Ya o haklı çıkıcaktı yada başkası. Ya o suscaktı yada başkası. Ya o yaşıyacaktı, yada başkası ölücekti. Sizce doğruları göstermek mi zor? Yoksa bu doğrulara inanmak mı zor? KURGUMUN İLK 8 BÖLÜMÜ İSTANBUL'DA DEVAMI İSE MUĞLA'DA GEÇMEKTETİR. İT'S OVER