Tüm hakları saklıdır ® Tüm hayatını kaybetmiş ama yaşamaktan asla vazgeçmeyen ne olduğundan habersiz bir genç kız. Hayatında ise bilinmedik olan durumlar ve dehşet içinde yaşanılan olaylar nedeniyle hayatı yerle bir olan masum kız... Rosemarie Tomlinson. Gerçek hayatı boyunca hiç tanık olmadığı olaylara şahit olan bu kız yeni kişilerle tanışıp yeni bir hayata ayak basacaktır. Harika bir kurgusu olan bu kitap artık Wattpad'de sizlerle. Bu kargaşa da ise ortaya çıkan sınırı olmayan bir aşka tanıklık edeceksiniz. Dostluk. Kargaşa. Ve ucu görünmeyen sınırsız bir aşk.

Tek düze sürdürdüğü hayatı iş yerine gelen ismi bilinmeyen bir mektupla değişen bir genç kız. Mektubun izini sürmesiyle hayatını tepe taklak eden itiraflar ve insanlar...Gelişen olaylar arasında ortaya çıkan Yaman, Sahra'nın hayatında büyük bir çöküş yaratırken, Sahra aslında kendine kara bir sevda bulmuştur. Sebepsiz yere yaşamı değişen Sahra, Yamanla karşılaştığında kendini başka bir aleme geçiş yaptığını sanarken aslında kendi cehennemini bulmuştur. Yaman ona tek verebildiği kitli tuttuğu kalbi iken Sahra da ona sevgisini, aşkını vermiştir. Elbette bu aşk kolay sağlanamamıştır. Acı ve hüzün saklıdır bu hikayede. Her ne kadar sonu güzel bitse de başlangıcı hiç de kolay olmamıştır. * "Bırak!"diye inledim tekrar. "Asla!"dedi bana inat sert bir tutumla. Geceden de kara gözleri gözlerimi delip geçerken kolumu daha sert bir tutumla tutup sırtımı kapıya çarparken " Gidemezsin.!"diye hırladı. "Yeter artık!"diye bağırdım gözlerimi büyük bir cesaretle siyahlarına diktigimde. "Azad et beni! Bırak artık!" "Etmiyorum.! Sen bana aitsin." Damarlarımda ki kan kaynamaya başlarken "Ne aitligi?!"diye patladım. "Ben kimseye ait değilim.! Senin bu takıntın tedavi olmadığın sürece geçmeyecek. Sen ruh hastası manyağın tekisin!" "Ben siyahım."dedi kolumda ki elini sıkılaştırıp yüzünü bana egdiginde. "Sende siyaha aitsin." İsteksizce beynimin içinde dediği kelime yankılandı. ' Siyaha ait. ' Diğer eliyle çenemi kavrayıp havalandırdığı sırada alev alan gözlerini gözlerime dikti."Gidemezsin, Lavinia...artık çok geç." *

Kalp midir sev diyen? yoksa yanlızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı? yoksa yanan ateşe dokunmak mı? ** Bakışları sınıfta gezinirken tebessüm etti. Yine buradaydı...en baştan. Her şeye sil baştan başlamıştı ve mutluydu. Mytic Falls. Ah,lanetli şehir. Namı değer karanlığın şehri. Hiçbir zaman karanlık olmamıştı. Onun renği griydi. Ne siyah ne beyaz...gri. Gülen,şakalaşan ama burada olan arkadaşları. Hepsine gülerek bakarken tahtaya sopayla vuran profösör dikkatinin dagılmasını sağladı.Gözleri adamı bulurken dudakları düz bir çizgi halini aldı. "Evet,yine beraberiz ve bu da yeni bir ders demektir..." Sınıftan kıkırtılar dökülürken profosörün de dudakları kıvrıldı. Ah,ne konusu? Tebeşiri alıp tahtaya ispantolca kökenli bir şeyler yazmaya başladıgında zorlukla yutkundum. Burda ki gek cadı ve ispanyolca bilen tek kişi bendim. Lanet olsun! "Tanımını söyler misin,Davina?" Yutkundum ve gözlerim Austin'i buldu. Hatırlıyordum. Bana sorduğu o soruyu. Ormanda kaybolduğumda bana o lanet soruyu sormuş ve beynimi bulandırmıştı. Reva mı bu bana? Pis pis sırıtan şahıstan gözlerimi çevirip başımı dikelttigimde dudaklarımı arayıp sözcüklerin dudaklarımdan çıkmasına izin verdim. Ve bir kere daha. Lanet olsun! "Karanlık...Varlıklar." **