Nefes alıyorsak bir yerlerde, umut bâki, her şey mümkün. Zaman ilerledikçe ailesi tarafından eksik ve parçalanmış yanları belki de hiç tamamlanamayacaktı. Ortaya çıkan sırlardan bir cevap umarken en büyük hayal kırıklıklarının kucağında debelenecekti. Ruhunu sızlatan, canından can koparan olayların ortasında eli kolu bağlı kalsa da kırıldığı yerlerden eksik ama tamamlanmış çıkacaktı. Eksik ve tamamlanmış. Hayatına bir gün ansızın girmiş ve onun ekseninde bir tek ona kaymış Zühre Yıldızı'ydı o.

İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...