Gözlerimin içine o kadar masum bakıyordu ki karşımdaki o egolu Atakan gitmiş yerine bir melek gelmiş gibi hissediyordum. " Bana öyle bakma. Olayların böyle olacağını bilmiyordum. Beni hiç tanımamış gibi davran. Beni sadece üvey kardeşin olarak bil. Çünkü... Çünkü sen benim için artık imkansızsın. Bizim aşkımız imkansız. " Atakan ellerime doğru uzandı. Ağladıgını görebiliyordum. " İmkansız.. imkansız olan ne ? İki kalp birbirini sevince imkansız olan ne ? Bak rüya senin kalbin benim için atıyorsa benim ki de senin için atıyorsa, o aşkın karşısına kralı gelsin yıkılmaz, bitmez o aşk. Sen istediğin kadar imkansız de. Benim umudum var."

"Bana bak" diyerek beni önüne çekti. Gözlerim refleks olarak açılmıştı. "Bu kız kim ufaklığıma ne yaptın?" diyerek yüzüme doğru haykırdı. Gözyaşım benden istemsiz aktı. İkinci de onun peşinden gelmişti. Her an ağlamaya hazır olmaktan nefret ediyorum. "Öldü" dedim. Bana atabileceği en kötü bakışı atıp "Harabedeki kızlara mı benzemeye çalışıyorsun? Söylesene seni de bir gece de harcamam mı gerekiyor ? Bunu mu isti..." yüzüne attığım tokattan sonra susmuştu. "Haddini bil! " dedim ve ona iğrenerek baktım. Bakışları bana döndü. Sinirden ölecek kıvamdaydı. Gözleri gözlerime bakarken yangın çıkarıyordu. Uraz şuan hiç düşünemeden beni öldürecek şekildeydi. "Sen bana Sürtük diyemezsin!" o kadar sert bağırmıştım ki boğazım acımıştı. Uraz kolumu tutduğu gibi beni serçe duvara yasladı. Duvarın pürüzlü kısımları sırtıma girmişti. Gerçekten canım acımıştı. Uraz bana öfkeyle bakıp elini yumruk yapıp sinirle yanımdaki duvara yerleştirdi. Duvar çatlamıştı. Bana gelecek diye düşünürken tam yanımdan sıyırmıştı. "Sana dokunmaya kıyamazken seni sevmediğimi nasıl idea edersin aklım almıyor." Genç kurguda #1 -06/08/2018 Cesarette #1 07/08/2018