Sessizlik... belki de en nefret ettiğim şeydi. Ama onu tanıyana kadar.

Birbirlerine lisenin başından beridir ölesiye düşman olan, Çakır ve Ateş. 𓆙 ❝𝐵𝑢 𝑖𝑙𝑘 𝑑𝑒𝑔̆𝑖𝑙𝑑𝑖, 𝑠𝑜𝑛 𝑑𝑎 𝑜𝑙𝑚𝑎𝑦𝑎𝑐𝑎𝑘𝑡𝚤.❞ bxb!

müsait olduğunda boşanalım mı? Eşcinsel bir kurgudur.

"Gitmek gibi bir düşünce belirdiyse aklımda Kızdığımdandır. Kızgınlıklar da sevgiye dahil."

Tamamlandı. "çok seviyorum seni lan," dedi gözyaşlarının arasından acı bir hıçkırıkla. Küçük çocuk gibi kızarık, ıslak gözlerini ovuşturdu eliyle. Öyle kötü duruyordu ki. "SUS LAN SUS SÖYLEME BUNU!" dedi çıldırır gibi. Çekiştirircesine ellerini saçlarının arasından geçirdi. Sinir krizinin eşiğindeydi. "YAKARIM LAN SENİ YAKARIM!" Hızla yakasına yapıştı çocuk gibi ağlayan yeşil gözlü oğlanın. Nefret ettiği, iğrendiği kişiden duymak istemiyordu bunu.

Özgür olmasına izin vermediler Kuzgun Kuşunun.

Eşcinsellik içeren, +18 bir mahalle kurgusudur. Tamamlandı✓

Tuna, ruhen en dibe vurduğu zamanlardan birindeyken anonim bir hesaptan en yakınlarını ilgilendiren bilgiler içeren mesajlar almaya başlar.

"Ben seni dünyadan sakladığımı sanıyordum Julian. Meğer senin o kırık dökük kalbini, dünyadan korumaya çalışıyormuşum." Yıl, 1856. Londra. Bir kontun biricik oğlu olan yirmi yaşındaki Julian, hayatının en karanlık kışına, ailesinin lanetle anıldığı o kanlı idam sabahıyla uyanır. Kraliçe'ye karşı düzenlenen bir suikast girişiminin baş faili ilan edilen anne ve babası, sahte delillerle "vatan haini" damgası yiyip giyotine gönderilirken; Julian hakkında aynı kesinlikte bir suç isnadı yapılamaz. Deliller onu suçlamak için yetersizdir. Narin, hastalıklı bedeni ve kırılgan ruhu, hapishane duvarları ardında çürütülmesini de uygunsuz kılar. Böylece Julian, özgürlüğünü değil, daha sessiz ve daha kişisel bir esareti miras alır. Kraliçe Victoria'nın "Sadık Kurdu" olarak nam salmış, otuz iki yaşındaki General Alexander Herrington'a teslim edilir. Resmî gerekçe "gözetim" ve "ıslah"tır; gerçekteyse bu, Julian'ın hem dünyadan hem de kendi kaderinden koparıldığı, kapıları kilitli ama cellatsız bir mahkûmiyettir. "Bazı kafeslerin kapısı içerideki dışarı çıkmasın diye değil, dışarıdakiler içeri girmesin diye kilitlenir."

Hayaller, bizi sonu gözükmeyen bir uçuruma sürükleyen, insan beyninin acımasız yansımalarıdır. Ama onun hayali, onları düştükleri çukurdan çıkarmış ve karanlıktan kurtarıp ruhlarını gökkuşağı renklerine boyamıştı. Şimdi ise hissettikleri birinin adınızı boşluğa fısıldaması gibiydi. Yorgun, çaresiz ve bir o kadar da beklentisiz. Bir sözü vardı Dostoyevski'nin. "Ne yaparsan yap, daima pişman öleceksin. Belki yaptıklarından belki de yapamadıklarından." İşte şimdi hissediyordu katmersiz pişmanlığı. Söylediklerinden ve bir daha hiç söyleyemeyeceklerinden. Tekrar karanlığa gömülürken ve ruhunun bir daha o acımasız yansımalara ev sahipliği yapamayacağını bilirken elinden gelen sadece onu ve bıraktığı anıları zihninin en eski raflarına kaldırmaktı. Başını gökyüzüne çevirdiğinde tüm düşünceleri havaya karıştı ve yüzünü buruk bir gülümseme aydınlattı. Çünkü kuzey ışıkları herkesin hayallerine konu olacak kadar güzeldi şimdi. Çünkü o gözlerini kapamış ve yeşili göğe yansımıştı...