*Eski adı: Oyunbozan 2* Ardıç: Bana birini ayarlamaya çalışma artık Ardıç: Beni kimseyle yakıştırma Ardıç: Ben sana âşığım, aptal kız Ardıç: Görmüyor musun bunu?

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

"Sesini Kaybedenler", susturulmuş kadınların, bastırılmış kimliklerin ve dayatılmış hayatların hikâyesi. Psikoloji öğrencisi Sâyra karaca, yıllar sonra gittiği ailesinin yanında, istemediği bir evliliğe sürüklenir. Ailesi, onu aşiretin genç lideri Arsem'le evlendirmeye kararlıdır. Ancak Sâyra, kaderini sessizce kabullenecek biri değildir. Bu, sesi elinden alınmaya çalışılan bir kadının, kendi sesini geri alma mücadelesidir. Ve bazen bir çığlık, bin yıllık suskunluğu bozmaya yeter.

(...)

[Spor romantizmi-Gençlik Dram] | buz pateni-yüzme| Mantığımı seçtiğim zaman, herkesin kalbi kırılmıştı. Duygularımı seçtiğim zaman ise aptal yerine konmuştum. Doğru kararlar verememenin hayatımda yarattığı boşluk etkisini, daha önce hiçbir şey yapamamıştı. ••• Nora, piyanist ve buz patenci bir kızdır. Nora, hayatının yoğunluğundan dolayı çevresine pek odaklayamayan biridir ama gün gelir ki o yoğunluk birden sis gibi dağılır ve karşısına yeni şeyler çıkarır. Gözlerini kapattığında karşısına gelen o karanlık, aslında Nora'nın başarısıdır ve bunu fark etmesi için birileri ona yardımcı olacaktır. Hırs, başarı, özgüven, aşk... Üstü kapatılmış bir çocukluk ve kalpte kalmış heves kırıntıları...

İçerik (+18 ögeler, Büyü, kehanet, efsaneler, Alfa, cadı, Homay, Börü ve mistik bağ, ruh eşi, evlilik ritüeli, aksiyon, küçük kasaba) Kalp ile bağlı, Büyüyle mühürlü. Sonunda geldin, Rose'un kızı... Eva Rose, kutsal bir cadı soyunun son ve en güçlü varisidir. Kael ise lanetli bir Kızıl Alfa Kralıdır. Yüzyıllar önce, kaderlerinin birleştiğini ve evlenmek üzere olduklarını keşfettikleri gece, düşmanları ikisini de yok etmek için saldırdı. Kael'i kurtarmak için Eva umutsuz bir seçim yaptı, onu 200 yıl boyunca bilinçsiz kurt bedeninde uykuya hapsetti. Bedeli ise kendi hayatıydı. Ama aşkları o kadar güçlüydü ki Eva gerçekten ölmedi, yeniden doğdu. Kendi soyu aracılığıyla, aynı kadın, aynı ruh, aynı kalp ile dünyaya geri döndü. 💔 Yüzyıllar Sonra... Büyükannesinin ölümünden sonra Eva, doğduğu küçük kasabaya geri döner. Her zaman anne babasının bir yangında öldüğüne inanmıştı, ama gerçek daha karanlık: bir cadı avıydı. Ve Eva, Rose cadı soyunun hayatta kalan son varisidir. O kasabada, bir şey, biri onu bekliyor. Çünkü; Kael uyandı. Bu adam neden bu kadar garip bir şekilde tanıdık geliyor? Rüyalarınızı bile ele geçiren birinden nasıl kaçabilirsiniz? 🔥🔥

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

"Öyle güzelsin ki..." diye fısıldadı dolgun dudaklara doğru. Kadın, adamdan işittiği sözleri yutkunarak dinledi. Çünkü adamın sesindeki o boğuk tını, onu tekrar baştan çıkarmak için en basit sebepti. "Güzelliğini," Eliyle kadının terden yanağına yapışmış siyah saçlarını geriye itekledi. "Nasıl ifade edebilirim, bilmiyorum."