Where are you, bitch?

Kim olduğunu hatırlamıyorsan, seni kim tanır? İstanbul, 2037. Geçmişi sistem tarafından silinmiş bir genç olan Ela Soykan, üniversitenin altında gömülü karanlık bir protokolü keşfeder: Spectra. Gölge Protokolü'nün sırlarını çözmeye çalışırken, kodların arasında kaybolmuş bir hayatın izlerini takip eder. Gerçek nedir? Ve Ela kime güvenebilir? Zaman: Yakın gelecek (2037 civarı) Yer: İstanbul, ama tanıdık değil - yarı distopik, dijital duvarlarla örülmüş bir şehir. Ana karakter: 19 yaşında bir hacker-stajyer, adı Ela. Geçmişi silinmiş bir dijital mülteci.

"Ateş seni seçti. Ama sen neyi seçeceksin?" Elara Feryal, 18 yaşına bastığında hayatının sıradan olmadığını keşfeder. İçinde uyanan güç, yalnızca bir büyü yeteneği değildir-bir kehanetin kıvılcımıdır. Ailesinin yıllarca sakladığı gerçekler, büyü komitesi tarafından zorla açığa çıkarılır. Elara, gücünü kontrol etmeyi öğrenmesi için Valdaria adlı gizli bir akademiye gönderilir. Ancak bu, sadece başlangıçtır. Sınıf arkadaşlarından geç gelen, zorbalıkla karşılaşan Elara, istemeden ateş büyüsünü serbest bıraktığında her şey değişir. Bu sıradışı olay onu Akademi'nin en dikkat çeken öğrencisi yaparken, içindeki kehaneti de uyandırır: Elara ya dünyayı kurtaracak... ya da yakacak. Bu sırada karşısına çıkan gizemli ve içten içe parçalanmış bir öğrenci-Kael-kendi gölgeleriyle boğuşmaktadır. İkili, aralarındaki aşkı keşfederken, tanrısal bir tehdidin kıyısına sürüklenir. Elara gücün sadece seçilmek değil, seçmek olduğunu öğrendiğinde... her şey için çok geç olabilir. ✨ Ateşin ortasında bir kız. 🌑 Gölgede yarım kalan bir oğlan. 🌍 Ve iki dünya arasında yazılmış bir kehanet. "Ateş sadece yakmaz. Isıtır, korur... hatırlatır."

12 yaşında bir çocuk için ölüm soyut bir kavramdır. Öyle olmasını isterdim en azından. Ama o gece, annemin bir daha geri dönmeyeceğini öğrendiğimde, ölüm benim için artık çok gerçekti. İzmir'in sıcak yaz gecelerinden biriydi. O geceyi hatırladıkça nefesim sıkışıyor. Annemin ölüm haberi kulaklarımda çınlıyor. Anlam veremediğim, şifreli bir veda... Sonrasında ise korkunç bir sessizlik. O gece her şey değişti. Babam hiçbir açıklama yapmadı. Olanları anlatmadı. Sadece beni en güvendiği dostunun yanına gönderdi ve uzaklaştı. Bir daha da geri dönmedi. Yeni hayatım, İzmir'in biraz dışında, büyük bir evde başladı. Babamın en yakın arkadaşı, bana ve onun kızı olan en yakın arkadaşıma her gün yeni bir şey öğretti. Yumruk atmayı, savunmayı, silah tutmayı... Neden diye sorduğumda, "Hayatta kalmak için." dedi. Başta bir oyun gibiydi. Ama büyüdükçe fark ettim, bu bir oyun değil, bir hazırlıktı.