Randomness of time, day and night Sightless sight way to insight ? ~Ahmed.

Did we say good bye? If yes , why do I sigh?

Prologue "Kuya Azrael!" Napalingon ako sa tinig ng isang batang lalaki. Nakangiti siya nang malawak habang patakbong lumapit sa akin. "Kuya, laro tayo!" masaya niyang sabi habang hinahawakan ang kamay ko at hinihila ako papunta sa playground. "Rylee." Sabay kaming napalingon sa babaeng tumawag sa kanya. Lumapit ito sa amin at napailing habang nakangiti. "Ikaw talaga, bata ka. Kakarating pa lang ng Kuya Azrael mo, niyaya mo na agad maglaro." Pagkasabi nito ay bahagya siyang yumuko at ginulo ang buhok ni Rylee. Nang magtagpo ang aming mga mata, isang matamis na ngiti ang ibinigay niya sa akin. "Kumusta ka na, Azrael?" mahina ngunit puno ng pag-aalalang tanong niya. Hindi ko akalaing darating ang araw na kaya ko na siyang harapin nang wala na ang sakit at kirot na matagal kong kinimkim sa dibdib. Sa wakas, masasabi ko na sa sarili kong tanggap ko na ang naging desisyon niya. At kung ano man ang mayroon sa amin ngayon, sapat na iyon upang maging masaya ako. Ang mga matang iyon... at ang ngiting minsang naging mundo ko ang tuluyang nagpabago sa aking buhay. Sa isang iglap, nagsimulang manumbalik sa aking isipan ang mga alaalang matagal ko nang pilit kinakalimutan-ang araw kung paano kami unang nagkakilala.