"Anılarını unutur musun?" dedim yanağımdan süzülen yaşı hızla silerek. O ise bana öylece bakıp kaşlarını çatmıştı. "Ne-" Sözünü kestim. "Sadece soruma cevap ver." Kararlıydım. "Anılarını unutur musun?" "Hayır," dedi dolan gözlerle. "Unutmam." Gülümsedim. "Ben de seni unutmadım Draco." sesim titriyordu. "Hem de hiçbir zaman... Seni her zaman, bana tüm ilklerimi yaşatan genç adam olarak hatırlayacağım."

Hermione Granger, Sırlar Odasında basilisk dişi arayan Draco Malfoy'u görene kadar etrafında bir savaş olması dışında gayet iyiydi. O günden sonra da sıradan olması gereken hayatı dalgalanıp durdu zaten. Her Dramione fanfictionını okudum, artık kalmadı diyorsan hikayeme beklerim.

Yanlış olduğunu bile bile onunla böyle bir işe kalkışmak, beni ne kadar akıllı yapardı?

Savaştan sonra mahvolmuş ve kendini herkesten, herşeyden soyutlamış bir Hermione düşünün. Sonra da en büyük pişmanlığını telafi etmeye çalışan Draco Malfoy...

"Ve son olarak Granger, Ay'ın kendi ışığı yoktur sadece Güneş'ten aldığı ışığı yansıtır. Haklıydın ben Ay'ım. Ve sen benim ışığımsın. " Kapak yapımı draconunmeleklerine aittir. Tüm hakları draconunmelekleri hesabına aittir. Ocak/2016 Yayımlanma Tarihi: 20.02.16

Savaşın, pişmanlığın, ölümlerin, yasakların, hüzünlerin de ötesinde bir aşk hikayesi. Seçimler, yanlış seçimler, kefaret.

Safkan!Hermione 17. doğum gününüzde uyansanız ve hayatınız hakkında bildiğiniz her şeyin yalan olduğunu öğrenseniz ne yaparsınız? Dramione

*TAMAMLANDI* "Lütfen Andromeda yalvarırım." Bellatrix Lestrange, birine yalvarıyordu. Gözleri dolu doluydu ve bedeni titriyordu. "Ama, Bella-" Bellatrix, kardeşinin sözünü kesti. "Bu benim seçimim! Druella ve Rodolphus'un bu bebekten haberi olmaması gerek. Druella'nın haberi olursa onu öldürür. Rodolphus'un haberi olursa eğer beni savaşa katılmaktan vazgeçirmek için elinden gelen her şeyi yapar. Kızını almak için Lord'a bile karşı gelir." Bu düşünceyle yeniden titredi Bellatrix. Kocası, aşık olduğu adam Lord'a karşı gelmeye kalkarsa Lord hepsini öldürürdü. Kızını bile. Ama Lord savaşı kazanırsa -ki Bellatrix buna kalpten inanıyordu- kızını geri alabilirdi, üvey annesi Druella'yı öldürebilirdi ve kocasıyla beraber kızını büyütebilirdi. "Rodolphus bir kızı olduğunu bilmeli Bella! Ya o çok güvendiğin Lord'un savaşı kazanamazsa?" "Kapa çeneni! Lord'um hakkında böyle konuşamazsın. Kazanacak! Lütfen Andromeda, güvenebileceğim tek kişi sensin." Andromeda, Bellatrix'in kucağındaki doğalı sadece bir hafta olmuş bebeğe baktı, yeğenine. Başını hafifçe yukarı aşağı salladı. "Eğer ölürsem ya da Azkaban'a kapatılırsam bebeği bir Muggle ailesine -bunu söylerken bile tiksinmişti- ver ve soyadını değiştir. Ve lütfen, ne olursa olsun ne Black ailesinin, ne de Lastrange ailesinin bu bebekten haberi olsun." Başını olumlu yönde sallamaktan başka bir şey yapamadı Andromeda çünkü bunu Bellatrix'e borçluydu. Yıllar önce kendisi de bu hayatı kursun diye Bellatrix onun için elinden geleni yapmıştı. "Peki, adı ne?" diye sordu Andromeda. Bellatrix Lastrange, bebeğinin kokusunu son kez içine çekip doya doya öptü. Son kez sarıldıktan sonra onu kardeşinin kollarına verirken "Marcella." diye fısıldadı. "Marcella Lastrange." --- Daha fazlası için, kitabı takip edin.

Instagram Feltson. Bu türde yazılmış ilk Feltson hikayesidir. ® 03.03.2018 ? Kısa Hikaye'de #232

Draco ve Hermione yıllardır birbirlerine düşmanlardı. Ne olduysa bu son yıl olmuştu. Birbirlerini artık düşman olarak görmüyorlardı. Her şey onlar için daha farklıydı artık. Çevrelerindeki insanlar onların bu durumuna ne diyecekti ? Şüphesiz hepsi bu durumdan nefret edecekti. Düşman olan Slytherin'ler ve Gryffindor'lar bu durumu çok garip bulacaklardı. Onlar da bunu gizli tutmaya karar verdiler. Kimsenin öğrenmemesi gereken gizli bir aşktı bu,Yani çoğu kimsenin.