Vampir #7 / 25.12.2017 Prens, ayakkabıyı kızın ayağına geçirdiğinde aradığı kızı bulduğu için sevinmişti. Ancak bu sevinç ne yazık ki uzun sürmedi. Ayakkabının topuğu kırılmıştı! Prens dişlerini sıkıp mırıldandı. "Bu kız uğursuz!" * Ben uğursuz değildim. Biraz sakar olabilirdim, beceriksiz de. Belki de biraz sinirliydim. Ama kesinlikle uğursuz değildim. Mutlu sonlara inanmıyordum elbette. Külkedisi masalının mutlu sonla bitmesi de saçmalıktı. Bir defa, gerçek hayatta iyi kalpli ve yakışıklı bir prens bulma olasılığımız söz konusu değildi. Ayrıca prens, Külkedisi'ni sadece ayakkabısından tanıyacak kadar aptalsa o gerçek bir prens de değildir. Neyse, biraz sinirli biri olduğunu söylemiştim. Ona verin beylik laflarımı. Kısaca diyeceğim o ki bir masalda yaşamadığımın farkındaydım. Son dakika topuğumun kırılması beni uğursuz da yapmazdı. Ancak millenium çağı vampiri olsam bile inanın mutlu bir son benim de hakkımdı. Ancak bu anlaşmayla sonu kanalizasyon çukuruna çıkan bir yola girdiğim de ne yazık ki aşikardı. Elveda mutlu son!

Bu hikayede her şey var... Mafyalar, kötü çocuklar, masum kızlar, kötü kızlar, Amerika dizilerinden fırlamış insanlar. Elime bir kalem aldım ve hikayeyi baştan yazdım. Bu hikaye olması gerektiği gibi değil. Mafya, mafya gibi değil. Masum kız aslında kötü kız. Kötü çocuk desen o bile çakma. Her şey o iki kızın 'Yankı Güllübaşoğlu'nun evine girmesiyle başladı. Anlatıyorum iyi dinleyin.

Karanlık deponun içerisinde başlayan bir oyun. Sanki bir oyun masasında gibiydiler. Sadece Psikozlar vardı ama oynadıkları kartları başkaları dağıtıyor gibiydi. Çektikleri ve oynadıkları her kart alev alıyordu, hayatlarını daha da çıkmaza sürüklüyordu. Masadaki kum saatinin kum taneleri süzüldüğünde ölüme daha çok yaklaşıyorlardı. Zamanları tükendiğinde hayatlarını da kurtarabilecekler miydi? Etrafı ateşlerle kaplı korkutucu bir oyunda duygularını hiçe sayıp nasıl kurtulabilirlerdi? KOYULUĞA BULAŞMIŞ, SIRLAR İÇERİSİNDE DÖRT HAYAT! İg:psikozlarwattpad