Üsteğmen Mert Alphan Özdemir & Savcı Göksu Sönmez... Onlar, geçmişlerinin en karanlık anlarında ailelerini kaybetmiş ve kalplerini duvarlarla örmüş iki insandı. Fakat kader onları yan yana getirdiğinde, birbirlerinin ruhuna dokunarak yeniden yaşamayı öğrendiler. Hadi hep beraber onların hikayesine konuk olalım ve tüm bu yaşanılanların arasında inatla filizlenen bir aşk okuyalım. 🥀🦋 "Benim yaşantım kapanacak yaralarla değil kanayacak yaralarla dolu." "Biz de kanadıkça sararız, olmaz mı?"

Bir şey demek için aniden arkasını dönünce kıza çarptı. Canı yanmasın diye yavaşça arkasını dönmüştü. Kasıtlı yaptığı bu hareket istediğini vermişti nihayet. Teni tenine değiyordu. Ebru'nun geri çekilmesini bekledi. Öyle bir şey olmadı. Geri çekilmedi genç kız. Bu, zihninde uyarı çanları çaldıracak kadar önemliydi. Geri çekilmiyordu. Kokusu başını döndürse de merak ettiği şeyi sormalıydı. "Uzaklaşmıyorsun?" Hiçbir şey diyemedi Ebru. Bile bile lades denilen saçmalığa neden düşerdi insanlar anlamazdı. Ama şimdi tam olarak bunu yapacaktı. Devran, nefesini yüzüne üfledikten sonra "Geri çekileyim mi?" dedi fısıltıyla. Bunu sorduğu için kendine küfretti. Kumarın hangi türünün bu kadar ağır sonuçları olabilirdi. Cevabını bildiği halde sormuştu. Eğer evet derse yapabileceğinden emin değildi. Bu kadar yakınken geri çekilmek çok zordu. Kabul etmemesi için dua ediyordu. Günahını duayla dilemek ne kadar işini rast götürürdü, sorgulamadı. "Bilmiyorum." dedi gözlerini utançla kapatırken. Devran'ın aklı başından gitmek üzereydi. Hayır dememişti. Bundan güç alarak bacağıyla kızın bacağını ittirdi nazikçe. Böylece geri adım atmasını sağladı. Küçük mesafeyi de kapadı. Dudaklarından gözlerini alamıyordu. "Seni öpebilir miyim?" Soru üzerine gözlerini araladı Ebru. Gerçekten soruyordu. Gocunmadan. Hiçbir hamle yapmadan izin alıyordu. 22 Mayıs 2021 #yüzük 1. Sıralama 22 Mayıs 2021 #davet 1. Sıralama 22 Mayıs 2021 #kıskançlık 1. Sıralama 24 Mayıs 2021 #oyun 1. Sıralama 11 Haziran 2021 #sahte 1. Sıralama 6 Temmuz 2021 #aşkoyunu 1. Sıralama 20 Temmuz 2021 #devran 1. Sıralama 20 Kasım 2021 #sevgi 1. Sıralama 20 Kasım 2021 #romantizm 1. Sıralama 20 Kasım 2021 #romantik 1. Sıralama 29 Kasım 2021 #dram 1. Sıralama

Bir kere daha başımı geri yatıracak büyüklükte bir kahkaha attım ve omuzlarımdan sıyrılan montu tutmak için bir hamle yaptım. Bir şemsiyenin altında, artık o kadar da yabancı olmayan bir yabancının kapkara gözlerine bakarken derin bir nefes aldım. "Peki Aladağların Turan'ı. O zaman, benim hakkımda bilmen gereken ikinci şeyi açıklıyorum." Turan çenesini havalandırıp gözlerini kıstı. "Gönder gelsin." Şemsiyeyi başımızın üzerinden çekip kapattım ve ikimizi de tatlı ama epey güçlü yağan bir yağmura hapsettim. "Bana gölge eden, hiçbir şeyden hoşlanmam." Uyarım açıktı. Oldukça da net. Mevzunun şemsiye olmadığını anlayacak bir adama bu cümleyi kurduğumu biliyordum. Üzerinde yalnızca gömlekle dururken ve o gömlek saniyeler içinde ıslanırken göz temasımızı kesmemek için olası manzaramı elimin tersiyle ittim. Turan yavaşça gülümsedi ve bir kez başını eğdi. Caddede, nereden geldiğini bilmediğim, piyanoya eşlik eden bir erkek sesi vardı. Üzerimizden en sevdiğim bahar yağmurları akıp giderken, Turan elimi bırakmadan yürümeye devam etti. Biliyordum. Bu anı, bu yağmuru, bu şarkıyı hiçbir zaman unutmayacaktım. Sen yanımdayken O tozlu yollar aşka gider Ah sen, Sonunuzu yazsan inan dayanamam ölürüm ben.

"Uğruna beklenilen her şey, güzeldir. En az ahududu kadar." Hafif kavruk teniyle, üzerine serpiştirilmiş kahve çekirdeği tonlu saçları ahenk içindeydi. Şaşkınlığın getirisi olan, kırpışıp duran uzun kirpiklere titreyen dudaklar eşlik etti. Dünyanın en kaliteli güldürüsünü duymuş gibi, sivri köpek dişleri yaverliğiyle kahkaha atarak güldü. Gülüşü, bir dakika boyunca kesilmedi; öyle ki, gözlerinden akan şeffaf damlalar bile sivri çenesinden süzülüp gitmişti. -Ben, dedi işaret parmağını kaldırıp durumun ehemmiyetini adama hatırlatırcasına, asla seninle olmam. Asla! Bu saçma teklifini de git kime yaparsan yap!" Öfkesiyle kabaran damarları, ince boynunun zerafetine tezat durmuştu. -Sen bilirsin." Karşısındaki adamın umursamaz duruşuna, cam masa üzerinde ritim tutan parmaklarına baktı metin olmaya çalışarak. "Başka seçeneğin varsa." Tık...Tık...Tık...Adamın masadaki uzun, işaret parmağında takılı olan yüzüğün çıkardığı ses beyninde yankılandı. Kıskıvrak yakalanmıştı. Hayatta çaresiz kalmamak için her çareyi deneyecekti. Arkasını dönüp hiçbir şey söylemeden ayrıldı, ferahlığının aksine, içine kasvet çöktüren odadan. İnsanoğlu, ilk "asla" dediğinde yapardı hatayı. Ve ikinci hatası da öfkeyle söylediği sözlerin ardından gelen sessizlik olurdu. O "asla"nın dönüşeceği "belki" ve "evet" in başlangıcı sessizlikle atılırdı çünkü. Tutkular ahlak çerçevesinde yaşanmaz, aşklar da filmlerdeki gibi masum başlamazdı her zaman. Bazı tutkular ahududu renginde olurdu, bazı aşklar ceylan dutu tadında. Bolca ihtiras, hastalıklı bir aşkın köklerini salardı. ***İlk Bölüm Yayımlanma Tarihi: 23.01.2018

Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir? | Sabahattin Ali. ~~ Dayanamıyordu. Artık yaşadığı şeylere dayanacak gücü kalmamıştı. Ruhu bedenini yavaş yavaş terk ediyordu ve artık elinden hiçbir şey gelmiyordu. Ayakta duracak hali, yaşaması için hiçbir sebep yoktu. Yapayalnızdı. Tamamen bir başınaydı. Telefonunun melodisi kulaklarına dolarken umursamadan yaşlı gözleri ile karşıya geçmek için hareket etti. Kendisine bağıran sesleri bile o kadar uzaktan duyuyordu ki üzerine doğru son sürat hızla gelen arabayı son anda fark edebildi. Yolun ortasında donup kalırken bir anda bedeninde oluşan acı ile gözleri sımsıkı kapandı. Her şey bir kaç saniye içinde gerçekleşirken, bedeni bir çuval gibi kendisine çarpan aracın camından hızla yere düştü. Aynı anda etraftan yükselen çığlık sesleri genç kadının kulaklarına ulaşırken bedenini inanılmaz bir acı esir almıştı. Sadece bir kaç saniye sonra burnuna dolan kokuyu ve o sesi duyduğunda bilinci yavaş yavaş bedenini terk etmeye başladı. ~~ • Watty2021 #1 (23.02.2022) • Cover by: @sahmatasarim

*Yeni Versiyon* "...Terasın diğer kapısından üniformalı askerler girmeye başladığında diğerleri yanıma geldi. "Kıdemli Üsteğmen Yağız Karahan." dedi beyaz tenli adam..." "... Gözlerinin etkisinden çıkmak için hızlıca dudaklarımı yaladım ve gülümseyip elimi uzattım. "Başçavuş Evrim Vişne Özduman. Tanıştığıma memnun oldum komutanım."..." -Tüm kişi, kurul ve kuruluşlar hayal üründür. Gerçekle hiçbir alakası yoktur. 17.05.22

DÜZENLENDİ. Güneşin öptüğü Kardelen, kusurlu bulduğu kusursuz güzelliğinin farkında olmayan, özgürlüğüne düşkün bir bey kızıydı. Kızıl saçları ve çilli yüzüyle ovasında ki tüm kadınlardan farklı, açık mavi gözleriyle ise bu zamana kadar görülmemiş, büyülü bir güzelliğe sahipti. Ancak onun bu görülmemiş güzelliğini kötüye yoran, onun lanetli olduğunu düşünen zihniyetler kızına düşkün babanın bir önlem almasına sebep oldu. Kızının güzelliğinden haberdar olan baba, genç kız büyüyüp serpilmeye başladığı an, saçlarını sarıklarla, yüzünü ise peçelerle saklamaya başlamıştı. Bu önlem genç kızın hayatını tamamen değiştirecek, onu efsanevi bir varlığa dönüşmüş Kara'nın pençelerine atacaktı. Hiç kimseye boyun eğmeyen, güneşin öptüğü bir Çerkes kızı... Ve onu pençelerine alan, adı gibi karanlık; ömrü boyunca annesinden başka kadınla konuşmamış, ürkütücü denecek kadar iri bir Osmanlı askeri. Onları bekleyen uzun bir yol... Kardelen, Kara'nın karanlığından heyecan duyarken, Kara kendine karşı gelebilecek kadar cesaretli bu tuhaf kızın gizeminde kaybolacak, onun çirkin yüzünü saklamak için taktığını düşündüğü peçeyi düşürecekti. Ama bilmediği bir şey vardı. O peçe düştüğü an kendisi de genç kızın ufak ama güçlü pençesine düşecekti.

"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Asker yareni olmak en son istediğim şeyken şimdilerde ettiğim tek duam oldu.

Her yerin yeşillikler ile dolu bir mahalle düşünün. Şehrin o kirli havasından uzak, sessiz, sakin bir sahil kasabası. İşte orası yeşil mahallesi. Turistlerin bir çoğunun gelmek için can attığı, gezmek için kuyruğa girilen o mahalle. "Mahallemize hoş geldiniz efendim, artık sizde bu mahalle sakinisiniz." *** Bu kurgu bu1yazar adlı şahısa aittir kopyalanması söz konusu bile değildir.