Eke: büyük, olgun, abi, akıllı Düşmanlığın en koyu lekeleriydiler Yiğit ve Güneş. Ailelerinin başlattığı düşmanlığı ileri götürmekten çekinmeyecek kadar nefret ediyorlardı birbirlerinden. Sürekli birbirlerinin ayağını kaydırmaya çalıştılar yılmadan, bıkmadan. Güneş, Yiğit'in nişanlısı Ahu'nun aklını bulandırıp türlü türlü oyunlar oynayıp adamı aldatmasını sağladı. Yiğit'in aldatılma görüntülerini ise adamın doğum gününde, herkesin önünde izletti. Güzel bir doğum günü hediyesi vermişti ona. Bunun altında kalmak istemeyen Yiğit ise intikamını en acı şekilde alacaktı. Güneş'in erken menopoza gireceğini öğrenen Yiğit tüm planını bunun üzerine kurdu. Anne olmak isteyen ve kısıtlı zamanı olan kadının elindeki tek şansını da alıp onu ömür boyu annelik duygusundan mahrum bırakacaktı. Tüm planını bunun üzerine kurmuştu. Planının ilk adımı ise kadını kendine muhtaç etmek olacaktı.

Ready to say goodbye?

22 Nisan 2011* Bu hikaye yazarının ilk hikayesidir. Hayran kurgusuyla yola çıkıp sonrasında kendi hayal gücüne dönme çabalarının bir eseridir. Amatörlük vardır, hatta bazı yerlerde buram buram kokar ama ilktir, cenindir, yazmayı öğretmiştir o yüzden yeri başkadır tek kelimesini düzeltmeden buraya aktarmamın sebebi budur. Beklentinizi düşük tuttuğunuz taktirde hız limitini aşmadan sizi küçük bir yolculuğa çıkartır. Kemerlerini bağlamana gerek yok okuyucu çünkü bu hikaye çarpıcı etkisini 2011 yılında facebook da çoktan yaptı Wattpad de emekliliğini yaşıyor.

Oysa ne çok ağlamıştım buraya geldiğim için, ne çok kızmıştım babama. " Bu bir tür sürgün! Benden kurtulmak mı istiyorsunuz" haykırışları ile nasıl da nefret kusmuştum. Fakat hayat böyle bir şey sanırım. Sürprizleri en umutsuz dolu anlarda koyuyordu insanın önüne. "Hadi aç da gör hediyeni" diye alay ediyordu o zavallı halimizle; sonra da utandırıyordu insanı akıttığı her damla yaştan..

Bir oyunla örtülüydü o yalan, Ağlanacak güldürüydü oynanan. Çevresini küçüklerin sardığı Gülmelerin arkasında ağlayan, Aldanmamış aldatılmış bir insan.

O gün, o balkonda Asrın cebinden bir yüzük çıkarıp kıza evlenme teklif ettiğinde Nur bir rüya görmekte olduğuna kanaat getirmişti. Bakışlarını yüzükten çekip adamın yüzüne baktığında, kendisini her defasında yeniden şaşırtan gözlerini gördüğünde bunun gerçekten yaşandığını ancak anlayabilmişti. Adamın onu sevmediğinin farkındaydı ve bu teklifin neden yapıldığını bilecek kadar da aklı başındaydı ama nasıl olurda sevgilim diyerek boyun çukuruna saklanmak istediği adamı reddedebilirdi? Üstelik kendi ayaklarıyla gelmiş, en büyük hayalini gerçekleştirmek için önünde diz çökmüşken adam, nasıl hayır diyebilirdi? Bu cevap Nur'un sisteminde yer almıyordu. Esas karaktere adını veren kız kardeşime ithafen.

Gece boyu izledim; Çadıra düşen gölgesini. Peçesini indirişini, Sigarayı yakışını.. Üfleyişini geceye.. Yer yer çadıra dönüp bakışını.. Nefes alıp verişini.. Gözlerinde hiç korku yoktu, deli cesareti okunuyordu yüzünün her köşesinden. Büyük kalabalıklarda dahi kaybolmayacak bir güce sahipti. Herkese göz gezdirirdiniz de onun duruşu dönüp tekrar bakmanıza neden olurdu. Bu farklılık gizlenemeyecek türdendi. Siyahlara bürünmesi gecede kaybolmasına yetmiyordu. Karanlıklar içinde bir karanlık, ama günden daha aydınlık.. [Gerçek kişi ve olaylarla bağlantısı yoktur. Tarihi bir değer taşımamaktadır ! Yazar Cadillac değil, at sürmek istediği için fi tarihini seçti. ] Tüm hakları saklıdır. ~31.12.2015~

'Bu gönül bir sana esir Devran. Al, sakla sinene, koru beni tüm canavarlardan. Bu Gönül mapus yolunda esir düşmüş Devran. Al, sar beni koynuna, kaçalım bizi bekleyen tüm yalanlardan.' 📿📿📿 Aşiretlerin barış yapacağı mecliste düşmanını öldürüp hapis yatan Devran ve onun uğruna senelerdir esir tutulan Gönül'ün hikayesidir. 📿📿📿 'Bir ah desem önlerinde... Adını dilimden sakındığımın simasını düşürürler yaktıklarından kalanlarımın üstüne. İs atar belki külümden, yakışmaz güneşin dokunmaya cüret edemediği yüzüne. Söneyim diye onun gözünden bir damla yaş aksa üstüme, bahar yeşil gözlerinin günahı düşer boynuma. Onca günaha Hakk'ın merhameti tecelli eder de benim kefaretim yeşil cehennem bir Gönül'e düşer.'

*avareyim,asudeyim,yorgunum bilmiyorum,neden sana vurgunum? -bir mahalle hikâyesi- 18/05/2023 " Dökme yüzünü." dedi. Yüzüne vuran kızıl ateşlere bakarken gözlerinde kararlı bir ifade vardı. Kurşuni bulutlar, karşıdaki binaların silüetlerin üzerine yığılmışlardı ve akşamın alacasına güneşin son kızıllıkları karışıyordu. Hafif bir rüzgâr çıkmıştı. Sesi, bulanıklıktan uzak, net ve kendinden emindi. Hiç tereddütleri olmamıştı zaten. Şimdi oturduğumuz bu tenhalıkta, gözleri yerdeki ateşin kızıllığındayken düşen yüzümü, incinen kalbimi nasıl fark etmiş, nasıl sezmişti bilemiyordum. Beni şaşırtmaya devam ediyordu. Kemikli yüzündeki kararlı ifadeye baktım. Gözleri ateşten uzaklaşıp bana döndüğünde yanağında şimdi sakalların gizlediği yara izini ve sebebini düşünüyordum. Yaralar her zaman görünür değildi, olamazdı ama sanki onun yaraları gördüğümden daha derinlerde bir yerlerde gibi geliyordu bana. Gözleri, uysal bir kuştan uzak, gelip gözlerime ilişti. Bakışları karanlık bir orman gibiydi ama tekinsiz değildi. Alaz alaz bir ifade vardı. Hummalı, sert ve kendinden emindi. Kaşlarının arasındaki çukurlar inen akşamla karanlık çizgilere dönmüştü. Garip bir şekilde yanında kendimi hiç olmadığı ölçüde güvende hissettiğimi fark ediyordum. Bana bakarken gözünü bile kırpmıyor, bakışlarındaki bir şey beni gözlerimi kaçırmaya hatta buradan çıkıp ardıma bile bakmadan kaçmaya zorluyordu. Ama direniyordum. Ne gözlerimi mızrak gibi saplanan bakışlarından çekebiliyordum ne de koşup uzaklaşmaya derman bulabiliyordum. " Dökmedim." dedim inkar ederek, az önceki sözünü esasında kendime hatırlatmak için. Elindeki uzun çubukla ateşi karıştırırken tüylerimi diken diken eden ifadesini de çekip almıştı üzerimden. " Döktün. Ama sen yine de dökme yüzünü. O yüz, dökülecek yüzlerden değil."