ECRİN AYAZOĞLU Ülkenin en köklü ailesinin en küçük üyesi bütün ailenin göz bebeği. Her istediğinin anında elde eden çevresindeki hiç kimseye sevgi göstermeyen ama eğlenmek konusunda hiçbir sınır tanımaz. Yeşil gözlü 1.75 boyunda zayıf beyaz tenli bir kız. 24 yaşında ve aşırı zeki. Sizce bu kız şımarık mı? Gerçekten eğlenceli mi? Ve en önemlisi Sizce gerçekten mutlu mu? EMİR CAĞRI Esmer tenli 1.85 boyunda yeşil gözlü esmer tenli bir genç. 29 yaşında oldukça zeki ve kurnaz. Aşırı hırslı gözünün gördüğü hoşuna giden herşeyi elde etmeye alışık her şeyi kendisinin yapmasından hoşlanan yardım istemekten nefret eder hatta yardım istemeyi acizlik olarak gören biridir. Sizce burnu Kaf Dağında olanlardan mı? Zengin züppenin teki mi? Kız tavlamakta nasıl? Ve en önemlisi Sizce sabrının sınırı ne kadar? AHMET GÜNER Buğday tenli 1.80 boyunda kahverengi gözlü bir genç. 26 yaşında ve oldukça sabırlı biri. Annesinin ölümüyle yapayalnız kalmış ve Ecrin'i tek dayanak olarak görüyor. Ecrin için ne kadar çok şeyden vazgeçebilir? Ne kadar ileriye gidebilir? Kendinden vazgeçebilir mi? Ve en önemlisi Ya kalbiyle ruhu arasında kalırsa ne olur? Okuyalım ve görelim. 

Bir gün uyandığınızda erkeklere karşı fobiniz olduğunu fark etseniz ne hissederdiniz? Tuba bu sorunun cevabını çok iyi biliyor çünkü tam olarak bunu yaşıyor. Başına gelen korkunç olaylardan sonra erkeklerden korkmaya başladı, artık evinden dışarı bile çıkamıyor. Yine de her şeye rağmen kendini toparlayıp fobisini yenmek zorunda. Bunu yapabilmek için ona bir erkeğin yardım etmesi gerek. Önünde ise tek bir şansı var: Hiç tanımadığı, hayatını bildiği gibi şekillendirmek için uğraşmış, başına buyruk bir adam olan Ege Tekin. Peki işler Tuba'nın düşündüğü gibi yolunda gidecek mi? Yoksa geçmişte kalan sırlar bir bir açığa çıkarken korkularına yenileri mi eklenecek? Başlarına gelen bütün kötülüklere rağmen birbirlerinden güç alarak beraber yürüyen Tuba'yla Ege'nin heyecanlı ve sürükleyici hikâyesi...

Hikayenin konusunu değil de bu hikayenin neden ve nasıl yazıldığını anlatacağım. Hikayelerimi okuyanlar bilir, ben MUTLU SON yazarım... Dram izlemem, okumam, yazmayı da sevmem. Hayatın içinde olduğu için hikayelerde biraz işlerim, sonra yine tatlıya bağlarım. Bu kez..........MUTSUZ SON isteyenlere yazdım. Fakat, huylu huyundan vazgeçmiyor. O yüzden aynı hikayeye farklı bir son daha yazdım... Mutsuz son ile mutlu olanlar ilk bölüm olarak gördükleri sayfada hikayeyi sonlandırsın. Mutlu son isteyenler sonraki sayfaya geçebilir.

Oyun evi, sır odası, akıl oyunları...adına ne derseniz deyin, hayatın içinde bir sürü oyun var. Bir de eğlenmek için isteyerek katıldığımız oyunlar... Şevval ile Cüneyt işte böyle bir oyun evinde tanıştı. İpuçlarını iyi değerlendirdiler. Odalardan kurtuldular da aşktan kurtulabildiler mi? Hem bu ayın, hem de bayramın çıtır çerezi olsun... Keyifli okumalar diliyorum.

Aslında şu anda hayatımın merkezinde birisiyle beraber olmak yoktu. Erkek düşmanı ya da yalnızlık düşkünü biri değildim. Herkesin yaşadığı aptal tecrübeleri yaşadım. Çok âşık oldum, terk edildim, terk ettim, ağladım ve gençliğimin bir kısmında yüreğimin bu meselelerle eğilip bükülmesine izin verdim. Zamanla hayatımdaki bazı dengeler yerini buldukça odak noktam da bir miktar değişiklik gösterdi sanırım. Kalbimin kapıları açıktı ama bir süredir bu kapıların cereyanda kalıp çarpmasına sebep olacak bir esintiyle karşılaşmamıştım. Ve bununla ilgili hiçbir sorunum da yoktu. Ta ki bu rüyaya kadar. Laviniapiaf'a ithafen. :)

ASIM KARASOY Arabanın diğer ucunda oturan kız, yağmurun altında benimle o garip bakışmayı paylaşan kızla aynı kişi. Aynı keskin yüz hatları, neredeyse huysuzluk olarak tanımlanabilecek bir ifadeyi süsleyen hafifçe pembeye boyalı kalın dudaklar, bu mesafeden ne renk oldukları inkar edilemeyecek kadar belirgin olan yeşil gözler. Yüzünde dünyanın en durgun ifadesi. Lakin boş değil, sadece sessizliğin tamamladığı bir sakinlik. Yahut tenezzül etmeme. Bu kadar kısa süre içinde daha fazlasını tahlil etme fırsatı bulamadan arabadan inmek zorunda kalıyorum. Bir kere daha aynı kız, engel olunamaz bir süratle benden uzaklaşırken bu sefer ilkinde olduğundan daha çok canım sıkılıyor. EFLÂL ÇAĞAN Kaç zamandır dönüp dolaşıp yağmurun altındaki o ana varıyorum. Bütün o koşuşturmacanın arasında aniden fark ettiğim adamın hayali gözlerimin önüne çiziliyor. Sıradan bir günün ilginç bir tesadüfle bölündüğü o zaman aralığında sessiz ve eski bir kaide gibi her şeyin ve herkesin ortasında dikiliyor oluşundan daha çok, yüzündeki ve hatta teninden etrafına yaydığı o umursamaz havanın beni ele geçirdiği gerçeğinden bir türlü kurtulamıyorum. Sanki bütün dünya dönüyordu da Asım için o an kendi dünyası duruvermişti. Ne var ki bu acıklı ve dramatik bir benzetme değildi; içimdeki kopamayan fırtınanın acizliğinde bir hareketsizlikti onunkisi. Belki benim kadar aciz değildi, elbette değildi, lakin durgunluğunda bulduğum tanıdıklık hissi oraya çakılıp kalmamı sağlamıştı. YOKLUĞUNDAKİ SEN - ÇAĞANLAR 2

Beklemedikleri anda sıra dışı bir tesadüf sonucu kesişen hayatlar... Bir yanda sorunlarını alaycı bir edayla hafife alıyormuş gibi görünen, yaşadığı her günün zevkini çıkarmayı amaç edinmiş bir kadın, öte yandan umursamaz bir tavır sergilerken çevresine karşı çok duyarlı bir erkek. İkisi de keçi gibi inatçı bir o kadar da tutkulu olunca, yüreklerinde fırtınalar eserken, aralarında ne çekişme biter ne de sevgi...

-----> TÖRE HIKAYESI DEĞİLDİR!! Sevdası Öyle Bir Ateşti Ki.. Söndürmeye Kalksan, Su Yanardı..

Hep onu sevdim. Ama kabul etmem gereken tek gerçek vardı; Aras başkasının vahasıydı. Onda hüküm süren, onda çiçek açacak olan başkasıydı. Aras bana çiçek açtıramazdı, Aras ruhumun çölünü yeşile bürümekten uzaktı. Çünkü o bütün suyunu, tüm havasını tek bir çiçeğe heba etmişti. İşte bu onun için direnen yanlarımı bile kana buluyordu. Ummak samanlıkta iğne aramaktan farksızdı. Aras Yasemin'i asla unutamayacaktı. Yasemin onun topraklarında açmış tek çiçekti ve daima öyle kalacaktı. Ama onu sevdim. O ise başkasını sevdi. Ölüm onları ayırsa bile sonsuza kadar da onu sevecekti. Çünkü ölüm sevdiklerimizden ayırıyordu bizi belki, ama sevgilerimizden koparamıyordu. Ve bazen kendi kalbiniz de dahil olmak üzere hisseden her şeyi ellerinizle parçalama arzusuna kapılıyordunuz. Bazen her şeyi yok etmek istiyordunuz, bir tek onun dışında. Yalnız o hariç. Ben onu çok sevdim! Birini çok sevdiğiniz zaman, birini kendinizden geçecek kadar çok sevdiğiniz zaman bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Olamazdı. Adı aşk olan bir yaranız varsa daima kanardı. Durmazdı. "Bazı yaralar ömrümüze nakış gibi işlenmiştir." dedim yavaşça. "Onlar ne yaparsak yapalım hep aynı yerdedir." Aras benim ömrümün tek nakışıydı. O benim hep aynı yerde kalacak yaramdı. *** Bu hikayedeki tüm kişi ve olaylar hayal ürünüdür. Fakat bu hikayedeki bütün acılar ve gözyaşları gerçektir.

Kelebek ömürlü bir genç kadın, asırlarca sevse doyamayacağı bir adama tutuldu.