16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Dalga, diye geçirdim içimden. Bir dalga tüm dünyanın düzenini yıkıp yeni bir gezegen kurmuştu. Beni de içinde sürükleyen bu dalga alışılmışın aksine kötü değildi. Beni bir cehennemden koparıp cennete savurmuştu. Çok koşmuştuk, çok yürümüştük. Kendi döşediğimiz yollarda başımıza çok şeyler gelmişti. Arkamızdan zindan çanları çalarken biz dağları aşıyorduk. Belki de ölüm senaryomuz yazılıyordu ama biz bütün düzeni masanın üzerinden devirmiştik. Elimizde hiçbir şey yoktu ve biz bedenlerimden kopardığımız parçalarla çok şey koymuştuk masanın üzerine. Akan kanlar bir gölet oluşturduğunda birbirimize bakmıştık ve Vazgeçmek nedir? diye sormuştuk. İkimizin de cevabını bilmediği bu soru, sorulduğuyla kalmıştı. Şimdi dünya ortadan ikiye ayrılmıştı. İkimizin ortasında koca bir çatlak oluşurken sadece susmuştuk. Bir bütüne ait iki parça birbirinden uzaklaşırken sadece gözlerimize bakmıştık. Dünyanın merkezinden lav değil, kan akıyordu ama biz olduğumuz yerde durmaya devam etmiştik. Ne bir adım iler ne bir adım geri atabildik. Sustuk, sessizliğimiz savaştı. •Son Dalga