Klişelerin arkasına gizlenen Milen Alaca Vasil'in kendi hikayesini yeniden yazmasına tanık olacaksınız. "Kelimeler insanı öldürmezdi. Ama söylenmeyenler... Onlar göğsünde bir mezar açardı."

Yetişkin okuyucular için uygundur. Bazı okullarda zorbalar, paraları ve köklü aileleri hakimiyet kurardı. Ezilen, travmalarla geleceği mahvedilen masumlar olurdu. Eldencord Koleji bunun mükemmel bir örneğiydi. Ragbi takımı ve okulun popüler kızları, sorunlu zihinlerinin acısını diğerlerinden çıkarıyordu. Çocukluk arkadaşlarımın onlara sustuğunun, zorbalığa maruz kalıp alttan alan ve sahte bir şekilde gülümseyen kızlar olduğundan haberdar değildim. Çünkü başka bir kolejde okuyor, sakin ve fazlasıyla başarılı bir hayat sürüyordum. Beni herkesin sevdiği, saygın ve iyi bir ailenin kızı olarak hayat sürüyordum. Eğer arkadaşlarıma ne yaşattıklarını şans eseri öğrenmeseydim, hayatım öyle de giderdi. Okulumu değiştirdim, son senemde Eldencord Koleji'ne gittim. En başından beri sadece, kendilerini zorbaların tanrısı ilan edenlerin karşımda eğilmelerini istemiştim... İçlerinden bir manyağın beni takıntı haline getirmiş olmasını ve aslında onların da kurban olduğunu öğrenmeyi ise hiç beklemiyordum. Kapak Tasarımı: _moonnlightt_

KEMİKLER MİRASI SERİSİNİN BÜTÜN KİTAPLARI BURADADIR. KİTAPLAR BAĞIMSIZ DEĞİLDİR AMA HER KİTAP FARKLI KARAKTERLERİN HİKAYESİNİ KONU ALMAKTADIR. KİTAPLAR MAHŞER SÜRÜSÜ YEDİ MOTOSİKLET KULÜBÜ'NÜN BAŞKANI, BAŞKAN YARDIMCISI, ÇAVUŞU VE ONLARDAN İNTİKAM ALMAK İÇİN ARALARINA KARIŞAN KADIN KARAKTERLERİN KARANLIK ROMANTİZM HİKÂYESİNİ ANLATMAKTADIR. 🐉 BİRİNCİ KİTAP KEMİKLER MİRASI (SİN VE REBEL'IN HİKÂYESİ) 🐉 İKİNCİ KİTAP YALANLAR MİRASI (DEZ VE RILEY'NIN HİKÂYESİ) 🐉 ÜÇÜNCÜ KİTAP HAYALETLER MİRASI (SETH VE SAWYER'IN HİKÂYESİ) Uyarı(+18)

Rosanna Camborne, bir kitap yazarıdır ve aklındaki karakterleri kelimelere dökmeyi planladığı sırada işler bambaşka gelişir. İlkel bir zamana ve hayal gücündeki canlıların bile ötesinde bir dünyaya geldiğinde yazmayı planladığı kötü karakter artık tam da karşısındadır; Blake Nightingale. Rosanna tüm zorlukları aşıp, tekrar kendi dünyasına dönmeye çalışırken farkında olmadan kurgusunun baş karakteri çoktan olmuştur. "Soğuk beni sarıp varlığımı sonsuza kadar işkence etmek için dondururken aklımda tek bir şey vardı... Şeytan'ın cehennem ateşinde yaktığı koca bir yalandı." Zaman 1 ve 2 İndigo Yayınları aracılığıyla raflarda🐍

Onu ilk kez gördüğümde okulun biraz uzağında kalan korulukta yerde boylu boyunca uzanıyordu. Tepemizde dinmek bilmeyen bir yağmur vardı. Sokak lambası bir yanıp bir sönüyor, insanın hem gözünü yoruyor hem de sinirini zıplatıyordu. Onu ilk gördüğümde üzerinde kan lekesi olmuş okul gömleği vardı. Aynı okula gidiyorduk, gömleklerimiz kırık beyazdı. Ama onunki artık çamur rengi almıştı. Onu ilk gördüğümde yüzündeki yaralardan korkmuş, tedirgin adımlarla yanından geçip gitmek istemiştim. Onu ilk gördüğümde yaralıydı, ıslaktı ve yerde yatıyordu. Onu ilk gördüğümde ona üzülmüş belki içten içe acımıştım bile. Onu ikinci kez gördüğümde ise her şey farklıydı. Zaman, mekan ve hisler... Onu ikinci kez gördüğümde ona aşık olmuştum.

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.