Opowiadanie, w którym miłość tej dwójki zaczyna się dosyć ogniście - dosłownie i w przenośni. "Szybko wybiegamy na dwór i rzeczywiście coś się pali, czuję ten zapach spalenizny. Jeśli to koniec, dziś w tym ogniu, to przynajmniej spłoniemy razem. Patrzę jak niebo pokrywa się ogniem i dymem, widzę ten ogień, w środku tego miasteczka, ogień, który pali drzewa, zabiera dusze, słyszę krzyki mojej watahy, czuję ciepło na mojej skórze. Mój dom się pali." #192 w ff ~ 3.04.2018 #143 w ff ~ 5.04.2018 #51 w ff ~ 8.04.2018 #36 w ff ~ 11.04.2018 #26 w ff ~ 19.04.2018 #25 w ff ~ 22.04.2018 OSTRZEŻENIA: boyxboy H!tops L!bottom A/B/O sceny +16 i +18 możliwy Ziallam przekleństwa

Na kartach papieru pisane życie, tak ulotne, tak delikatne. Gdy oddajesz komuś całe serce, a on znika. Pozostawia pustkę, a uczucia, które nurtują Cię w nocy przelewasz na szare kartki pamiętnika. Wspomnienia wracają, uśmiech zaciera się z łzami, to wszystko co Ci po nim zostało.

Louis już od pierwszego spotkania w piaskownicy spostrzegał go nieco inaczej, to Harry był tym niepewnym dzieckiem, który niechętnie do niego podszedł. Na przestrzeni lat niechęć do błękitnookiego, szybko zmieniła się w coś całkiem odwrotnego. W coś, co odchodziło od typowej przyjaźni dwóch chłopców. To troska i zaangażowanie doprowadziło ich do momentu, w którym się odnaleźli, znajdując wzajemne szczęście w swoich ramionach. Pozostało tylko pytanie, na jak długo? Jak długo ich spojrzenia będą mogły się krzyżować w miłosnym uniesieniu? Na zawsze może być zbyt krótkie, ale to przecież nadzieja umiera ostatnia, czyż nie?

Louis od początku musiał walczyć z trudnościami losu. Strach podszyty jego nieśmiałością paraliżował go do tego stopnia, że zamykał się w sobie. Dorosłe życie również nie przyniosło niczego, co mogłoby zapisać się w jego pamięci, jako coś dobrego. Problemy stały się rutyną chłopaka, a uczucie samotności i bezsilności było tak głębokie, że wydawało mu się, że nigdy nie był na takim dnie. Wyuczone zachowanie ciężko jest zmienić z dnia na dzień zwłaszcza, gdy gorsze stany pojawiają się coraz częściej. Czy przypadkowe spotkanie swojego zupełnego przeciwieństwa, okaże się najlepszym, co go w życiu mogło spotkać? Czy razem dadzą radę odzyskać wiarę w lepsze jutro? Gdy przecinają się dwie drogi, a jedną z nich jest zakłamana, na pozór widziana idealnie, druga zaś zbyt dramatyczna, by mogło być gorzej, czy są szanse na jakikolwiek happy end? Czy ci dwaj mogą być lekarstwem dla siebie nawzajem? #6 larrystylinson (08.12.22) #13 life (11.12.22) #1 larrystylinson (23.04.24) #2 larrystylinson (24.04.24) #9 larry (29.04.24) #9 problems (30.04.24) #28 larry (07.06.24) #17 larry (14.06.24)

Louis jako człowiek, którym sam po tym co się wydarzyło nie raczyłby się tak nazwać, prowadził rzetelnie notatnik astronauty. Czas był dla niego jedynie pojęciem względnym, a przeżycie stało się najważniejszym aspektem, które jako jedyne mu pozostało. Powrót do domu, którego oczekiwał tak bardzo, minął się z tym co zastał na planecie zwanej niegdyś - Ziemią. Czy pozornie zwykłe słowa, które w nim zawarł zachęcą Cię do podążenia wraz z nim w ciąg tej historii? Czy uczucia, które pojawią się w jego sercu będą w stanie przezwyciężyć i uczynią go ponownie człowiekiem? #27 larry (29.01.25) (31.01.24) #34 larry (05.01.25)

- Harry, tak-tak mi przykro... - Louis jąka się, starając się utrzymać równy głos, aby przedstawić obraz siły, ale ze sposobem, w jaki Harry na niego patrzy, wpatrując się w niego, jakby miał osobiste przejście prosto do duszy Louisa, to takie trudne, prawie niemożliwe. Ta prosta fraza otwierająca, to krótkie powitanie wprowadzające, które często wyrzucane jest tak łatwo, bezboleśnie, na bezpieczną odległość. Danie lekarzowi możliwości przedstawiania empatii bez prawdziwych emocji, bez odczuwania pełnego ciężaru i czystej siły samego bólu. Ale Louis to czuje, czuje miażdżącą agonię splecioną za frazą, czuje ciężar bolesnych słów wyślizgujących się z jego ust, przyczynę i skutek, które zawiera trzywyrazowe wyrażenie. Odlegle puste „przepraszam", które lekarze rzucają w instynkcie samozachowawczym, wcale nie jest dla niego puste. Louis rozpoznaje to, rozumie to, czuje to. Nieszczęsna opowieść o dwóch złamanych i maltretowanych chłopcach, którzy ledwo przeżyli niewyobrażalne, oraz jak miłość pewnej małej odważnej dziewczynki przeciwstawia się wszelkim przeciwnościom i jakoś łączy ich z powrotem. Zgoda na tłumaczenie jest ✨

tłumaczenie pl (od 6 rozdziału) -Nie będę tłumaczyła rozdziałów, które już są w tamtym tłumaczeniu, po prostu nie widzę w tym sensu. Jeśli jeszcze nie czytał*ś poprzednich rozdziałów odsyłam Cię tam: https://www.wattpad.com/story/97516363-30-days-of-smut-t%C5%82umaczenie-pl -Niektóre rozdziały (w tym przypadku są ponumerowane "Day 1, Day 2") są pominięte w oryginale. Kończy się na dniu 3, potem od razu jest 6 dzień, brakuje też kilku dni po 20. Myślę, że to nie wnosi zbyt wiele do fabuły. -Niektóre wątki były naprawdę ciężkie do przetłumaczenia dla mnie, dlatego z góry przepraszam za wszelkie niedoskonałości, ale postaram się jak najlepiej to zrobić. -Inspiruje się: https://truyen4u.net/doc-truyen/the-30-day-smut-challenge-crave-me-t%C5%82umaczenie-218183757/

Harry zmaga się z różnymi problemami. Bliscy uważają go za bezproblemowego dzieciaka. Nie rozumieją z czym musi walczyć na co dzień, by żyć.

„Nocą myśli mają nieprzyjemny zwyczaj zrywania się ze smyczy." Noc była bezpieczna. Była cichą przystanią, w której mogli odetchnąć. Była im potrzebna. To właśnie mrok sprawiał, że obaj czuli się dobrze. W spokojnej ciszy, w uwalniającej samotności, w bezpiecznej ciemności. W tajemnicy. Bez światła i krzyku. Bez osądzania i bolesnej krytyki. Bez twarzy. Bo książkę łatwo ocenić po okładce, trudniej poznać ją dopiero gdy dotrze się do ostatniej strony. #1 larrystylinson #1 comingout #1 noc

„Kto miłości nie zna, też żyje szczęśliwy, i noc ma spokojną, i dzień nietęskliwy" Louis i Harry byliby szczęśliwi, gdyby nie to, że wcale tacy nie byli. Daleko od siebie, gdy nie mogli ujrzeć swoich poplamionych łzami policzków, zaszklonych oczu i drżących warg. Daleko, by nie mogli zniknąć w swoich ramionach i miękkich pocałunkach. Daleko, by kiedyś znów być blisko. Przecież miłość ich odnajdzie... prawda? #1 odwyk #2 przedawkowanie #3 terapia