'' Πάω στοίχημα ότι δεν με έβγαλες από το μυαλό σου χθες το βράδυ'' '' Θα το χάσεις'' του είπε, χωρίς η σιγουριά να χρωματίζει την φωνή της. '' Πες μου Βανέσα, φανταζόσουν σε τι στάσεις θα σε έπαιρνα όλο το βράδυ;'' της είπε με φωνή αισθησιακή. Ο Άλεξ ήταν φιλόδοξος, απαιτητικός και ένας άνδρας που ήξερε πάντα τι ήθελε...κάτι που αλλάζει όταν μπαίνει στη ζωή του η ενοχλητική και κακομαθημένη Βανέσα. Θα καταφέρει να μείνει πιστός στην διπλή ζωή του ή θα αναγκαστεί να επιλέξει έναν από τους δύο κόσμους για να ζήσει;

"Για εκείνους που δεν φοβήθηκαν να καούν για ό,τι αγαπούν." ________________________________________________ Ένας έρωτας απαγορευμένος, γεννημένος σε ερείπια και σκιές. Ένας έρωτας που δεν έπρεπε να υπάρξει, μα ούτε και να χαθεί. Μια αγάπη ποτισμένη μίσος, βαθύ και αμείλικτο. Ένα μίσος που καίει τα πάντα, φωλιάζοντας σε καρδιές και ψυχές. Μα ποιος αποφάσισε ότι το μίσος είναι εχθρός; Ίσως, εκεί που η αγάπη και το μίσος σμίγουν, να γεννιούνται τα πιο αληθινά συναισθήματα. _______ Regina Armano & Xavier De Luca Δύο ψυχές, σκοτεινές και αδάμαστες, συναντιούνται στη δίνη του πεπρωμένου. Το σκοτάδι τους γίνεται ένας ακαταμάχητος χορός, μια συμφωνία μίσους που απειλεί να καταπιεί τα πάντα. Μαζί, δεν στέκουν απλώς στο περιθώριο του χάους· γίνονται το ίδιο το χάος. Τι συμβαίνει όμως όταν η ίδια η καταστροφή τους αρνείται να είναι μόνο δημιούργημά τους; Όταν το χάος που απελευθέρωσαν γίνεται η αλυσίδα που θα τους τραβήξει βαθιά; Σε έναν κόσμο όπου το σκοτάδι είναι σύμμαχος και εχθρός, το ερώτημα δεν είναι αν θα επιβιώσουν. Το ερώτημα είναι: θα χαθούν μέσα στο ίδιο το δημιούργημά τους ή θα γεννηθούν ΜΕΡΟΣ I [ΠΑΡΕΛΘΟΝ] ΜΕΡΟΣ II [ΠΡΟΔΟΣΙΑ]

«Και ποια είναι η πρότασή σου;» «Συνεργασία Βολκόβ. Μια συνεργασία που δεν θα σπάσει εύκολα, θα είναι από τους δεσμούς που είναι ιεροί και δεν τους καταπατάς.» Ο Αρσένι τον κοίταξε περιμένοντας να συνεχίσει. «Θέλω να παντρευτώ την κόρη σου.» *** Ο Μαξιμιλιάν Ιωάννου έχει βαριά κληρονομιά να συνεχίσει στα χνάρια του πατέρα του και να αναλάβει τα ηνία της πιο διαβόητης μαφίας στη Ρωσία. Το να παντρευτεί μια πριγκίπισσα της μαφίας για να φτάσει πιο κοντά στον στόχο του είναι ένα αναγκαίο κακό που δεν τον αφορά. Όμως η Ελισαβέτα Βολκόβα δεν είναι η υπάκουη και πειθαρχημένη σύζυγος που φανταζόταν...

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

...