itsmeaeyo_14
Sa bahay na dapat ay kanlungan, doon nila natagpuan ang damdaming hindi dapat umusbong.
Nagsimula sa mga simpleng sandali, magkasabay na hapunan, mga tawanan sa sala, at mga katahimikang tila masyadong mabigat para sa dalawang taong iisa ang bubong na tinitirhan.
Hanggang sa dumating ang mga titig na hindi na basta aksidente, at mga sandaling masyadong matagal bago bawiin.
"Hindi na ito tama," mahina niyang bulong, pilit iniiwas ang tingin.
"Kung mali... bakit parang dito lang ako sumasaya?" sagot niya, halos pabulong din.
Habang tumatagal, ang distansyang pilit nilang pinapanatili ay unti-unting napapalitan ng init na hindi na kayang itanggi. Sa bawat gabing magkasabay ngunit magkaiba ang iniisip, mas lalong lumalakas ang tanong kung hanggang kailan nila kayang pigilan ang sarili.
Isang gabi, sa pagitan ng katahimikan at mahihinang tibok ng puso....
"Sabihin mo lang na wala itong ibig sabihin... at titigil ako," nanginginig niyang sabi.
Ngunit ang sagot ay hindi salita, kundi isang paglapit na puno ng pag-aalinlangan at pagnanais.
Sa mundong puno ng bawal at mga matang handang humusga, mas lalong nagiging mapanganib ang bawat hakbang palapit sa isa't isa.
Dahil ang pag-ibig na nabuo sa loob ng tahanan ay hindi lamang lihim, ito'y apoy na maaaring tumupok sa lahat ng kanilang pinanghahawakan.
Kapag ang tama at ang gusto ay hindi kailanman nagtagpo, alin ang pipiliin mo?
Ang katahimikan na ligtas ngunit hungkag o ang pag-ibig na totoo ngunit may kapalit?
At sa sandaling wala nang maitatago, wala nang maitatanggi, at ang damdamin ay kailangang pangalanan.
Hanggang saan ang kaya mong isugal... handa ka bang magliliwaliw sa sisid ng laman?
(BXB 18+)