"Bu akşam tüm sorunlarımızı bu ip ile keseceğiz. İlk sen başla." [ • liskook fanfiction ] © 2018 | readerlittlewitch

Dövmeli dev gibi cüssesi ile tam karşımdaydı şimdi. Ona dokunmam yasaktı öyle değil mi? Eğer kendimi tutamazsam, İşte o zaman ölümümün nasıl olduğunu öğrenmiş olacaktım. Lalisa Pranpriya Manoban & Jeon Jeongguk

Koyu gri bir halat vücudumun her yerinde. Bana musallat olmuş gitmek bilmiyor. Yumuşak bir dokusu var. Bazen hissedemiyorum bile. Zamanla değişip sıkılaşıyor. Dikenli bir hâle geliyor. Canımı yakıyor. Çok yakından şahit oluyorum o acıya. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum, duyan yok. Göremiyorum etrafı, tanıyamıyorum kişileri. Kimim ben? Kim onlar? Bana mı bakıyorlar? Neden bakıyorlar? Garip miyim? Yoksa nefret mi ediyorlar benden? Bilmiyorum. Kör olmanın verdiği hissiyatı gözlerim etrafı görüyorken anlayabiliyordum ben. Evet, sana bakıyorlar kahverengilerim. Oysa sen var olmamışsın. Babam yanı başımda. Fakat o yok. Anne. Anne! Annem öldü benim. Peki neden yanımda hissediyorum? Yanımda uzanıyor, saçlarımı okşuyor ve yanağıma küçük bir buse konduruyor. Beni dizlerine yatırıp uyutuyor. Öldü o lâkin burada. Ben, Lalisa Manoban. Beni bu hâle kim getirdi? Bana bunu yapan ve yaşatan şey de ne? En önemlisi, etrafımda sürekli olarak gördüğüm o gri saçlı çocuk da kim? Kemikli elleri sanki sürekli arkamda. Vücuduma bağlanan o ipi çıkartıp parçalamak için tam arkamda. Ve sen, katıl bana. Ellerini bağla. Bu hakiyenin ebesini değiştirmeme yardım et. Yardım et!

"Git.." Şaşkınlıkla ona baktığımda tekrar etti cümlesini. "Git ve bundan kimseye bahsetme." Ne yani gitmeme izin mi veriyordu? Canımı bağışlamış mıydı? İçim mutlulukla doldu. Yine de tekrar sordum. Duyduklarıma inanamamıştım. "Beni öldürmeyecek misin?" Hangi avcı avını öldürmezdi? Elindeki silahı beline yerleştirip konuştu. "Hayır, öldürmeyeceğim. Ve şimdi buradan olabildiğince uzaklaş. Birazdan çok fazla kan dökülecek." Sözlerinin ardından koşarak uzaklaşmıştı. Elimi kalbime koydum. Az önce atmayacak dediğim kalbim hâlâ atıyordu. Nefesim kesilmemişti ve hiçbir yerimde derin bir sızı hissetmemiştim. Suratımda bir gülümseme belirdi. Bana kıymamıştı. Lalisa Manoban & Jeon Jungkook Liskook fanfiction

''Senden nefret ediyorum.'' dedim tiksinir gibi bir sesle. ''Senden de, bu anlaşmadan da nefret ediyorum!'' Ellerini saçlarının arasından hızla geçirdi. O da benim gibi öfkeden köpürüyor, çenesindeki kemiklerin kendini belli edercesine kasılmasına sebep oluyordu. Öfkeden aldığım nefeslerin haddi hesabı yoktu ve kalbim sanki artık kan pompalamayı bırakmıştı. Gerilen vücudunu kapıya doğru sürükledi ve damarlarının kolayca fark edildiği elleri ile kapı kulpunu kavrayarak çevirdi. Kapıdan çıkmadan önce, ''İğreniyorum senden.'' dedim ve o anda durup histerik bir kahkaha atarak kapıyı kapattı. Bana doğru döndüğünde hızla üzerime doğru yürüyordu. O kadar emin adımlarla geliyordu ki üzerime, bir an geri kaçacağımı sansam da yapmadım. ''Hayır,'' dedi aramızdaki mesafeleri sıfıra indirirken. ''Benden hoşlanıyorsun.'' dedi ve yüzümü ellerinin arasına olarak titreyen dudaklarımı dudakları ile birleştirerek bütün öfkemin uçuşmasına sebep oldu. Lalisa Manoban & Park Jimin. Bitiş Tarihi, 15.12.18

Gücün hüküm sürdüğü bu dünyada duyguya yer yoktur. İşin içine duyguyu katarsan; elin kolun bağlanır, mantığın sessizliğe gömülür ve asla kazanamazsın. Duygu, bilinçaltının insana karşı oynadığı en büyük oyundur ve bu oyuna sadece aptallar kanar. Eğer sen, duyguya önem veriyorsan hemen buradan çıkabilirsin çünkü benim hikayemde duyguya yer yok. ©2020 | roenvia

❝Dahi düşüncelerle dizayn edilmiş bir hayat. Hayatın içine dizilen oyuncular. Bazı oyuncular eksilir, yerine yedek oyuncular dahil edilir. Bazı hayatlar silinir, üstüne yeni bir hayat eklenir. Hikaye tekrar başa döner.❞ ©2020 | roenvia

Bir bilim adamı icat ettiği zaman makinesini oğlu üzerinde denerse neler olur? Not: Buradaki her şey, tamamen benim hayal ürünümdür. Ayrıca bu kurgu, BTS'in ON Mv'sinden ortaya çıkmıştır. Kurgu Tarihi; 29 Şubat 2020