Buradan nasıl çıkacağımı düşünürken, ensemde hissettiğim nefesle anlık bir titreme sardı bedenimi; korkuyordum. En son barda sevdayla bilmem kaçıncı vodkalarımızı içtigimizi ,dans etmek için barın ortasına doğru ilerlediğimizi hatırlıyordum sonrası bulanık.... - Bir yere mi gidiyordun güzelim? diyip boynuma sulu bir öpücük bırakmış ve tam... ~ Düzenleniyor ~

Bedenimi saran kolların verdiği huzurla biraz dah.. BEDENİMİ SARAN KOLLAR? Hemen gözlerimi açıp yanımda bana sarılmış mışıl mışıl uyuyan adama baktım. Bu adamda kimdi böyle? Dün geceyi hatırlamaya çalıştım. Başıma giren ağrıyla birşey hatırlayamayacağımı anladım. Hemen kollarını üstümden itelemeye başladım. Huzursuzca kıpırdandı , en sonunda gözlerini açtı. "Amma da huysuzlandın be ! Cüzdanımdan al paranı ve defol git" dediklerini algılamaya çalışırken bana olan bakışları içimi ürpertti. Bu beni ne sanıyordu? Beni ne sandığını geçtim kendini ne sanıyordu! Dün gece doğum günümü kutlamak için bara arkadaşlarımla gelmiştim , en son 5. bira bardağını içtiğimi hatırlıyorum daha sonrası neden yok.! Kahrolası beynim. Şimdi ne yapacaktım! --- ---- ---- ---- Bu saate kadar her şey gayet normal geçmişti. Ta ki öğretmenler zili çalıp içeri gelen kişiyi görene kadar. Umarım bu bir şakadır. Bunun yeni matematik öğretmenim olma ihtimali yüzde kaçtı ya? İstemsizce dudaklarımdan "Yine mi sen?" kelimeleri dökülü verdi. Tüm gözler üstüme çevrilmişti , tabi onun yeşil gözleri de. Çatık kaşlarla bana bakıyordu. Yavaş adımlarla masaya elindeki kitapları bıraktı ve sakince bana döndü. "Terbiyeni takın , ben senin öğretmeninim." dedi. Hah yüzsüz. Ne hakla böyle konuşabilirdi bu hemde benim okulumda ? Sakin bir şekilde derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım. "Sayın Öğretmenim ; Yine mi sen?" dedim. Bundan memnun olmamışcasına başını iki yana salladı ve "Sen değil siz olacak. Şimdi herkes oturabilir sen bütün ders ayakta kalacaksın." *** Şimdi ne yapacaktım ben? Önce hatırlamadığım bir gece yüzünden ilkimi aldı benden. Sonra sanki hiç birşey olmamış gibi matematik öğretmenim oldu. En sonunda da zoraki evlendirildiğim kocam. Kafayı yemek üzereydim. Beyinimdeki uyuşukluk yavaş yavaş beni terk ederken so

Öğretmenime aşık olmam benim suçum değildi. Kalbimin kime ait olacağını seçme şansı bana sunulmuyor. Marinette Dupain-Cheng

Öğretmenler masasının üzerinde oturan iyi giyimli bir adam, adam denmezdi aslında çocuk. Çocuk gibi de değildi ay insandı işte.

Belkide artık durmalıydı zaman, bir müddet müsade etmeliydi hataları sindirmemize. Belkide artık bitmeliydi öfke, kendini sevdanın serin ve vahşi dalgalarına bırakmalıydı. Ağaçlar ve mevsimler hepsi ama hepsi durmalıydı. Çünkü artık zaman yetmiyordu insanoğluna. Çünkü insan oğlu artık çığrından çıkmıştı!..

Ve kader çekinmeden bir silah daha doğrultuyor bana. Öleceğimi diyordu silahın sahibi, beni, daha önce, silahı gördüğüm an, öldürdüğünü bildiği halde. Bana bakan silahın namlusuna acılarımı uzak tutmak istediğim gözlerimle bakmaya son verip gözlerine bakıyorum. "Ben ne kadar mutlu olabileceğimi değil; bu mutluluğun bana getireceği mutsuzlukları düşunmeliymişim. Haklısın, öğretmenim. Bir kez daha sinir bozucu şekilde haklısın."

Bana yaklaştı.Boyumun tam hizasına eğilip gözlerini gözlerimle sabitledi. "Bana ne yaptın sen böyle?" dedi sesini olabildiğince yumuşak tutmaya çalıştı. Dudağına küçük bir gülümseme yerleştirdi. Hiç bir şey söylemeden ona bakmaya devam ettim. "Bir şey söyle" dedi fısıltıyla sesi hala yumuşaktı. Yine bir şey söyleyemedim çünkü o an o kokusunu çekmek için en güzel zamandı...

:)

Merhaba arkadaşlar. Bu tamamiyle gerçek bir hikayedir. Kandırıldım, acı çektim, suçlandım, çok ağladım. Evet bu benim hikayem. Hem yaşadıklarımı sizlerle paylaşmak hem de içimde söyleyemediğim herşeyi yazmak için burdayım. Sevgiyle kalın.. Hikayenin kapağı için DevonneninBatersin'e teşekkürler.

Eğer sizde kendinizden yaşça büyük birine aşık olduysanız kendinizden bir parça bulacaksınız. Eğer olmadıysanız bile aralarındaki yaş farkına ve imkansızlıklara rağmen birbirine aşık olan insanlara karşı bakış açınızı değiştirecek bir hikaye.